به گزارش خبرگزاری تسنیم، جونیور بریجمن در تمام 12 سال دوران حضورش در NBA، در مجموع حدود 2.95 میلیون دلار درآمد داشت؛ بازیکنی که دستمزدش در هیچ فصلی از 350 هزار دلار بیشتر نشد، اما در زمان مرگش ثروتی 1.4 میلیارد دلاری بر جای گذاشت. داستان میلیاردر شدن او از جایی آغاز شد که هنوز بازیکن فعال NBA بود و در یک رستوران فست‌فود، پشت پنجره سفارش‌گیری کار می‌کرد.

بریجمن در درفت سال 1975 به‌عنوان انتخاب هشتم انتخاب شد و سپس در معامله‌ای که کریم عبدالجبار را به لس‌آنجلس لیکرز فرستاد، راهی میلواکی باکس شد. او هرگز یک ستاره نبود؛ بازیکنی ذخیره بود و پیش از آنکه جایزه‌ای برای بهترین بازیکن ذخیره لیگ وجود داشته باشد، یکی از بهترین‌ها در این نقش به حساب می‌آمد. بریجمن در 12 فصل حضورش در NBA میانگین 13.6 امتیاز ثبت کرد و حتی یک بار هم به بازی آل‌استار راه نیافت. یک بازیکن حرفه‌ای قابل‌اعتماد بود؛ اما چیزی در کارنامه‌اش دیده نمی‌شد که نشان دهد قرار است روزی میلیاردر شود.

اواخر دهه 1970، بریجمن در تعطیلات بین فصل تصمیم گرفت در یکی از شعبه‌های وندی در میلواکی کار کند؛ نه به‌عنوان مالک و نه سرمایه‌گذار. او یک صندوقدار بود؛ پشت پنجره سفارش می‌گرفت، به شکایت مشتریان رسیدگی می‌کرد و نحوه کار آشپزخانه و مدیریت سفارش‌ها در شلوغ‌ترین ساعات ناهار را زیر نظر داشت.

او به پول این کار احتیاجی نداشت. بریجمن می‌خواست بداند یک کسب‌وکار واقعاً چگونه اداره می‌شود. چند سال پس از بازنشستگی‌اش، در سال 1988، زنی وارد یکی از شعبه‌های وندی در میلواکی شد و مردی قدبلند سینی غذایش را به او تحویل داد. آن زن خیلی زود او را شناخت؛ یک بازیکن سابق NBA پشت پیشخوان کار می‌کرد.

چند روز بعد، او با یک ایستگاه رادیویی محلی تماس گرفت و از این اتفاق شکایت کرد. بریجمن در حال رانندگی به سمت دفترش در مرکز شهر بود که صدای زن را از رادیو شنید؛ او می‌گفت شرم‌آور است که یک بازیکن سابق NBA مجبور باشد در فست‌فود کار کند. اما واقعیت چیز دیگری بود. بریجمن مالک آن رستوران بود؛ درست مانند چندین شعبه دیگر در همان شهر.

البته اولین تجربه او در این مسیر موفق نبود. او و هم‌تیمی‌اش، پل سیلاس، یک شعبه وندی در بروکلین راه‌اندازی کردند، اما کسب‌وکارشان شکست خورد. بریجمن اما تسلیم نشد. او از نو در میلواکی شروع کرد، ابتدا چند شعبه خرید و سپس به گسترش کارش ادامه داد.

در اوج فعالیت، شرکت او مالک بیش از 450 رستوران در سراسر آمریکا بود؛ از وندی و چیلیز گرفته تا فازولیز و گلدن کورال. او در مقطعی دومین دارنده بزرگ امتیاز شعبه‌های وندی در آمریکا بود.

بریجمن در سال 2016 بخش عمده این کسب‌وکار را با رقمی که حدود 250 میلیون دلار اعلام شد، فروخت اما همین تصمیم، آغاز مرحله‌ای بود که او را به یک میلیاردر تبدیل کرد.

او با سرمایه حاصل از فروش رستوران‌ها، وارد صنعت بطری‌سازی کوکاکولا شد و قسمتی از امتیاز بطری‌سازی این شرکت را خرید. شرکت «هارتلند کوکاکولا» فعالیت خود را در ایالت‌های ایلینوی، کانزاس و میزوری گسترش داد و بعدها بریجمن بخشی از فعالیت بطری‌سازی کوکاکولا در کانادا را نیز خریداری کرد.

صنعت بطری‌سازی شاید چندان پرزرق‌وبرق نباشد، اما کسب‌وکاری محافظت‌شده و بسیار سودآور است. هارتلند کوکاکولا به سمت درآمد سالانه نزدیک به یک میلیارد دلار حرکت کرد.

بریجمن در سال 2020 نیز دو نشریه مشهور «ابونی» و «جت» را که از مهم‌ترین رسانه‌های تاریخ جامعه سیاه‌پوستان آمریکا محسوب می‌شدند، پس از ورشکستگی با رقمی حدود 14 میلیون دلار خریداری کرد. اما داستان زندگی او در سپتامبر 2024 به نقطه‌ای نمادین رسید.

جونیور بریجمن 10 درصد از سهام تیم بسکتبال میلواکی باکس را به ارزش 4 میلیارد دلار خرید؛ همان تیمی که در سال 1975 برای بازی در آن به میلواکی منتقل شده بود. او از یک بازیکن ذخیره در ترکیب میلواکی باکس، به یکی از مالکان همان باشگاه تبدیل شد. فوربس در فوریه 2025 ثروت او را 1.4 میلیارد دلار برآورد کرد.

در تاریخ NBA تنها چهار بازیکن به ثروت میلیارد دلاری رسیده‌اند؛ مایکل جردن، مجیک جانسون، لبران جیمز و جونیور بریجمن اما بریجمن تنها اسم از میان این چهار نفر بود که هرگز یک ستاره به حساب نمی‌آمد.

سه نفر دیگر بخش بزرگی از امپراتوری اقتصادی خود را بر پایه شهرت فوق‌العاده‌شان ساختند؛ اما بریجمن مسیرش را با یاد گرفتن نحوه اداره یک آشپزخانه و مدیریت یک رستوران آغاز کرد.

او در 11 مارس 2025 برای انجام یک مصاحبه تلویزیونی در شهر لوئیزویل حضور داشت که احساس کرد دچار حمله قلبی شده است. بریجمن همان روز در بیمارستان درگذشت. او 71 سال داشت. میلواکی باکس پیش‌تر پیراهن شماره 2 او را بایگانی کرده بود.

داستان جونیور بریجمن، داستان یک بازیکن ذخیره است که در هیچ فصلی بیش از 350 هزار دلار درآمد نداشت، اما تابستان‌هایش را صرف یادگیری کار پشت پنجره سفارش‌گیری یک فست‌فود کرد. حدود 50 سال بعد، او مالک بخشی از همان باشگاهی بود که روزگاری برایش از روی نیمکت وارد زمین می‌شد.

انتهای پیام/