به گزارش خبرگزاری تسنیم از دفتر جزایر خلیج فارس، جنگ فقط در صدای انفجار و ویرانی خانه‌ها خلاصه نمی‌شود؛ گاهی چهره واقعی خود را در لحظه‌هایی نشان می‌دهد که عده‌ای می‌توانند کنار بایستند، اما انتخاب می‌کنند به دل حادثه بزنند.

در چنین روزهایی، آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آید، آدم‌هایی هستند که میان ترس و مسئولیت، راه دوم را انتخاب می‌کنند؛ می‌مانند، کمک می‌کنند و گاهی هزینه این ماندن را با سلامت و آرامش خود می‌پردازند.

در قشم، یکی از این روایت‌ها به نام حسن خودستان گره خورده است؛ جهادگری که در جریان امدادرسانی و آواربرداری پس از حملات جنگی، هنگام کمک به مردم دچار جراحت شد. شاید در نگاه نخست، خبر تقدیر از یک فرد در یک مراسم اداری، اتفاقی معمول به نظر برسد، اما پشت همین چند خط خبر، روایتی از روزهایی قرار دارد که برای بسیاری از مردم، زندگی از مسیر عادی خود خارج شده بود.

خودستان در شرایطی که آوار و آسیب، نیازمند نیروی انسانی برای امدادرسانی بود، در کنار دیگر نیروهای حاضر در میدان قرار گرفت. آواربرداری فقط جابه‌جا کردن مصالح و نخاله‌ها نیست؛ پشت هر دیوار فروریخته، احتمال گرفتار شدن یک انسان، نگرانی یک خانواده و امیدی برای یافتن نشانه‌ای از زندگی وجود دارد.

حضور در چنین صحنه‌ای، طبیعتاً با خطر همراه است و جراحتی که نصیب این جهادگر شد، بخشی از هزینه‌ای است که برخی افراد در روزهای بحرانی برای خدمت به دیگران پرداخت می‌کنند.

همدلی؛ رفتاری که از دل جامعه می‌آید

آنچه در چنین موقعیت‌هایی اهمیت پیدا می‌کند، فقط عملکرد یک نهاد یا دستگاه نیست. در بحران، ظرفیت واقعی جامعه زمانی دیده می‌شود که مردم احساس کنند سرنوشت یکدیگر برایشان اهمیت دارد.

در روزهای جنگ، برخی مسئولیت‌ها روی کاغذ تعریف شده‌اند، اما بسیاری از رفتارهای انسانی را نمی‌توان در شرح وظایف اداری گنجاند. کسی که برای کمک به یک آسیب‌دیده راهی محل حادثه می‌شود، فردی که برای نجات دیگری از آسایش خود می‌گذرد یا جهادگری که میان آوارها به دنبال راهی برای کمک می‌گردد، لزوماً منتظر دستورالعملی برای انجام کار انسانی خود نیست.

این روحیه البته متعلق به امروز نیست. همدلی با دیگری و ایستادن کنار مردم در روزهای سخت، بخشی از هویت اجتماعی مردم ایران بوده است؛ فرهنگی که در بزنگاه‌ها خودش را نشان می‌دهد و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. جنگ، سیل، زلزله و دیگر بحران‌ها بارها نشان داده‌اند که در کنار ساختارهای رسمی، سرمایه‌ای مهم به نام «اعتماد و همراهی مردم» وجود دارد.

تقدیر از یک نفر، یادآوری یک فرهنگ

در مراسمی که با حضور جمعی از مسئولان شهرستان قشم برگزار شد، طیبه بامری، نماینده بنیاد علوی در هرمزگان، از حسن خودستان به پاس حضور در امدادرسانی و آواربرداری و جراحتی که در مسیر خدمت به مردم متحمل شده بود، تقدیر کرد.

بامری در این مراسم تأکید کرد که خدمت در شرایط دشوار نباید صرفاً یک مأموریت اداری تلقی شود و روحیه جهادی، مسئولیت‌پذیری و مردم‌داری باید در کنار آن قرار گیرد. این نگاه، اهمیت مراسم را فراتر از تقدیر از یک فرد قرار می‌دهد؛ چرا که هدف از چنین برنامه‌ای می‌تواند یادآوری ارزش رفتاری باشد که جامعه در روزهای سخت بیش از همیشه به آن نیاز دارد.

تجلیل از خودستان در واقع یادآوری این نکته است که پشت اخبار مربوط به جنگ، فقط اعداد و آمار و گزارش‌های خسارت قرار ندارند. انسان‌هایی نیز هستند که در میانه همین حوادث، برای کم کردن رنج دیگران قدم جلو می‌گذارند.

جنگ، آزمون مسئولیت‌پذیری

در شرایط جنگی، هر کس به اندازه توان خود می‌تواند بخشی از بار جامعه را بر دوش بگیرد. یکی با امدادرسانی، دیگری با نجات، فردی با تأمین نیازهای ضروری و دیگری با حضور در کنار خانواده‌ای که آسیب دیده است. همین همراهی‌های کوچک و بزرگ است که اجازه نمی‌دهد بحران، فاصله میان مردم را بیشتر کند.

حسن خودستان یکی از همین روایت‌هاست؛ روایتی که در قشم اتفاق افتاده، اما محدود به قشم نیست. در نقاط مختلف کشور، همیشه کسانی بوده‌اند که هنگام دشواری، به جای آنکه تنها نظاره‌گر باشند، بخشی از مسئولیت را پذیرفته‌اند.

شاید ارزش واقعی چنین آدم‌هایی در این نباشد که نامشان بر سر زبان‌ها بیفتد؛ ارزش کارشان در همان لحظه‌ای است که انسانی نیازمند کمک است و کسی در کنار او می‌ایستد.

تقدیر از حسن خودستان نیز می‌تواند فرصتی باشد برای دیده شدن همین فرهنگ؛ فرهنگی که در آن، مردم در روزهای سخت تنها نمی‌مانند و هنوز کسانی هستند که خدمت به دیگری را، حتی وقتی هزینه دارد، بخشی از مسئولیت انسانی خود می‌دانند.

انتهای پیام/7558