به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم،شاروناشیر زاپلودوفسکی در مقاله‌ای مدعی شد که «موزه» مادر امیر فعلی قطر بزرگترین دشمن اسرائیل محسوب می‌شود.

در بخشی از این مقاله آمده است: قطر به جای تکیه بر قدرت نظامی یا تعداد زیاد جمعیت، طی چند دهه سیستمی از روابط، سازمان، سرمایه گذاری ها، ارتباطات، آموزش‌ها و فعالیت‌های خیرخواهان را به وجود آورد که توانست از طریق آنها دامنه تاثیرگذاری خود را به بیرون مرزهای خود گسترش داده و از این طریق رهبری جبهه‌ ‌ایدئولوژیک ضد اسرائیلی را هم به عهده بگیرد.

از دیدگاه این رسانه عبری؛ در قلب حکومت قطر، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های مرتبط با قدرت نوظهور این شیخ نشین قرار دارد: شیخه موزه بنت ناصر المسند است. او برای چند دهه، بسیار فراتر از همسر یک امیر بوده و به یکی از ارکان اصلی پروژه قطر تبدیل شده است؛ شخصیتی که ثروت، جایگاه، آموزش، فرهنگ و رسانه را در کنار روابطش با قوی‌ترین مراکز قدرت در جهان در هم می‌آمیزد.

پشت ظاهر آراسته و حضور بین‌المللی او، سیستم قدرتی بسیار گسترده‌تر نهفته است. شیخه موزا شریک اصلی در فرایندی بود که قطر را از کشوری کوچک با اکثریت قبایلی و سرشار از منابع گاز، به کشوری قادر به اعمال نفوذی بسیار فراتر از حجم جغرافیایی‌اش تبدیل کرد. دانشگاه‌های غربی، نهادهای فرهنگی، مؤسسات خیریه، سرمایه‌گذاری‌های عظیم، رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و آکادمیک، همگی به بخشی از بافت قدرت نرم دوحه تبدیل شدند.

اما «قدرت نرم» تنها بخشی از این تصویر است. در کنار سرمایه‌گذاری در آموزش، طب و فرهنگ، منابع خارجی در طول سال‌ها ـ از جمله مطبوعات عربی و بین‌المللی ـ مدعی شده‌اند که قطر از شبکه‌های نهادی و مالی که ساخته، برای تقویت روابط با عناصر وابسته به جماعت اخوان‌المسلمین و گسترش نفوذ این جنبش اسلامی در خاورمیانه و جهان غرب استفاده کرده است.

به زعم این رسانه مسئله محوری تنها به آنچه شیخه موزه به جهان عرضه می‌کند محدود نمی‌شود، بلکه به آنچه می‌کوشد از طریق این خدمات به دست آورد نیز فراتر می‌رود. در برابر اسرائیل و جهان غرب، موضوع دیگر صرفاً یک «تصویر قطری» نیست. اگر ادعاهای مربوط به پیوند میان عناصر قطری و شبکه‌های اخوان‌المسلمین واقعاً منعکس‌کننده یک سیاست عمدی باشد، این یک نمونه از تأثیرگذاری استراتژیک محسوب می‌شود: استفاده از ثروت یک کشور غنی از گاز برای توانمندسازی بازیگرانی با گرایش‌های ‌‌ایدئولوژیک، ایجاد وابستگی در مؤسسات غربی، و خلق نفوذ سیاسی برای قطر که بسیار فراتر از ابعاد آن است.

انتهای پیام/