به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، مرکز امور خارجی و امنیتی قدس در تحقیقی که امروز چهارشنبه روی خروجی سایت خود به زبان عبری منتشر کرد، نوشت: با وجود تمام تمجیدهای صورت گرفته از این توافق، اما نباید این مسئله را فراموش کنیم که این توافقنامه نقطه آغازین رویکردی است که از انحصار تکیه به ایالات متحده توسط کشورهای منطقه می‌کاهد و خواسته یا ناخواسته به این سمت و سو می‌رود.

در  ادامه این تحقیق آمده است: پیمان دفاع مشترک مکه که هفتم آگوست میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان به امضا رسید، باید به‌عنوان یک زنگ خطر برای ایالات متحده و اسرائیل تلقی شود. مفاد این پیمان ـ که هرگونه حمله مسلحانه به هر یک از این سه کشور را حمله به تمام آنها محسوب می‌کند ـ طبق گفته امضاکنندگان آن، کاملاً ماهیت دفاعی دارد. مقامات پاکستانی و ترکیه‌ای تاکید می‌کنند که این معاهده علیه هیچ کشور مشخصی جهت‌گیری نشده است.

با این حال، ممکن است این موضوع کاملاً دقیق نباشد، و این تنها بخشی از مسئله است.

در حالی که برخی پیمان مکه را گامی می‌دانند که در آن کشورها سرانجام به جای اتکای انحصاری به ایالات متحده (مانند آنچه عربستان سعودی در حال حاضر انجام می‌دهد)، مسئولیت دفاع خود را بر عهده می‌گیرند، اما به نظر می‌رسد این ترتیب به احتمال زیاد به «پیامدهای ناخواسته» منجر خواهد شد.

به نظر می‌رسد ایالات متحده این واقعیت را نادیده می‌گیرد که آخرین چیزی که پس از جنگ جهانی دوم می‌خواست، داشتن ارتش‌های قوی توسط اروپا و سایر مناطق بود.

همین مسئله در مورد ائتلافی مانند پیمان مکه نیز صدق می‌کند. در نگاه اول، ممکن است ائتلاف سعودی، پاکستانی و ترکیه‌ای طوری به نظر برسد که به ایالات متحده در تقسیم بار امنیتی کمک می‌کند. اما در بلندمدت، این اتفاق‌نظر ممکن است به ایجاد بار امنیتی بسیار بزرگ‌تری ختم شود.

در بخش دیگری از این تحقیق به صراحت درباره قدرتمندشدن سه کشور اسلامی ابراز نگرانی شده و تاکید می‌شود، اکنون، تحت پیمان مکه، سه کشور اصلی اسلامی ـ که دو کشور از آنها شرکای دیرینه ایالات متحده هستند و یکی از آنها عضو ناتو است ـ در حال ایجاد یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای مستقل از واشنگتن هستند.

برای دهه‌ها، عربستان سعودی به ایالات متحده به‌عنوان ضامن اصلی امنیتی خود متکی بود. ترکیه همچنان عضو پیمان سازمان اتلانتیک شمالی (ناتو) است. پاکستان نیز روابط امنیتی طولانی و پیچیده‌ای با واشنگتن دارد. اکنون این سه کشور در حال ایجاد یک سازوکار دفاع دسته‌جمعی ویژه خود هستند.

به نظر می‌رسد برخی از شرکای سنتی ایالات متحده دیگر برای حفاظت از خود به این کشور اعتماد ندارند. عربستان سعودی به روشنی نشان می‌دهد که دیگر تمایلی ندارد برای امنیت خود به‌طور کامل به ایالات متحده متکی باشد.

کشورهای عضو پیمان مکه لزوماً به دشمنان ایالات متحده تبدیل نمی‌شوند، اما ممکن است دست به اقداماتی بزنند که با منافع ایالات متحده و غرب در تعارض باشد.

و در پایان هم نتیجه گیری می کند: حتی اگر پیمان مکه هرگز به یک «ناتوی اسلامی» واقعی تبدیل نشود و تا حدی نمادین باقی بماند، به این معنی نیست که خطرناک نیست.

خطر واقعی در جهت‌گیری استراتژیکی نهفته است که این پیمان بازگو می‌کند ـ به‌عنوان واکنشی به عقب‌نشینی مشهود (ضعف) نفوذ آمریکا، تقویت ترکیه، تضعیف چشم‌انداز صلح(سازش) در خاورمیانه، و اکنون ظهور یک بلوک منطقه‌ای جدید که اعضای اصلی آن روزبه‌روز بیشتر به اسرائیل، قبرس، یونان و کل غرب نه به‌عنوان شرکای محتمل، بلکه به‌عنوان دشمن می‌نگرند.

انتهای پیام/