به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، جریان فیلم‌های زیرزمینی تنها دیگر شامل فیلم‌هایی که با موبایل و با کیفیت بسیار پایین ساخته شده باشند نیست؛ فیلم‌هایی که حتی جشنواره‌های دست چندم هم آنها را قبول نمی‌کنند. بلکه این‌بار برخی از فیلم‌ها با حضور بازیگران مطرحی که البته خودشان را مدتی است وقف تولیدات زیرزمینی کرده‌اند، ساخته می‌شوند تا اینگونه بتوانند با اسم درکردن از کشورهای خارجی فاند و حمایت بگیرند.

یکی از فیلم‌ها که همین چند روز اخیر در فضای مجازی درز کرده است، نمونه جالبی از دست درازی در مقابل بیگانگان را به نمایش می‌گذارد. جایی که ابتدای فیلم از اسامی مؤسسات کوچک آلمانی تا مؤسسات فیلم‌سازی عربستان سعودی را نشان می‌دهد که همگی برای ساخته شدن یک فیلم معمولی پای کار آمده‌اند. جالب اینکه این مؤسسات همگی دارای اطلاعات رسمی و مشخص در کشور خود هستند و می‌توان از آنها به خاطر همکاری در تولیدات خارج از قانون و بدون مجوز یک کشور شکایت کرد؛ چیزی که گویا همواره از آن ترس داریم!

اما نکته جالب همینجا است که عربستانی اقدام به حمایت از فیلم خارج از عرف و قانون ما کرده است که هنوز خود از داشتن یک سینمای حرفه‌ای و بروز محروم است و آخرین بار با همکاری فیلمسازان هالیوودی اقدام به تولید یک فیلم درباره تاریخ و تمدن کشور خود کرد که با سر زمین خورد و مایه فضاحت شد.

_{همکاری شرکت عربی «زحل فیلم» با یک شرکت اروپایی برای حمایت از فیلم غیرقانونی ایرانی!}

بهتر است این کشور که چندسالی است جشنواره دریای سرخ را با خرج کردن میلیون‌ها دلار و با آوردن سلبریتی‌های هالیوودی برگزار می‌کند تا بلکه به سینمای خود ضریب دهد، قدری از آن پول‌ها را صرف تربیت فیلمساز برای خود کند. باید به آنها گفت که لازم نیست از سینمای مثلاً مستقل دیگران حمایت کنید، لطفا از خودتان حمایت و مراقبت کنید.

اینجا است که همان موضوعی که سالیانی است درباره آن هشدار داده می‌شود سرباز می‌کند؛ هشدار از سینماسفارت‌هایی که زیرپوستی در حال هدایت کردن فیلمسازان ایرانی به سمت جشنواره‌های خارجی با زیرپا گذاشتن قانون و چارچوب‌های رسمی و عرفی کشور هستند.

مشخصاً انتظار از سوی مسئولین فرهنگی و دیپلماسی این است که مدیران فرهنگی و بین المللی کشورهای مورد اشاره را نسبت به پاسخگو بودن فرابخوانند و در صورت لزوم با آنان برخورد شود. 

اما اینها علاج بعد از درمان است. آنچه که مهمتر است پیشگیری است، چیزی که بنظر می‌رسد مدیران فرهنگی و سینمایی و البته صنوف سینمایی باید نسبت به آن اهتمام جدی‌تری داشته باشند. مدیرعامل خانه سینمای در سال گذشته و همین اواخر و شاید هربار به صراحت از تلاش برای روی زمین آوردن فیلم‌های زیرزمینی صحبت می‌کند که قابل تقدیر است.  اما نایب رئیس خانه سینما عملاً سمت فیلم‌های زیرزمینی می‌ایستد و چاره را در حذف پروانه ساخت می‌داند! آیا فیلم‌های زیرزمینی که عملاً با هدف حضور در جشنواره‌ها و حمایت گرفتن از مؤسساتی که قصد دارند از این جنس سینما حمایت کنند ساخته می‌شود، به پروانه ساخت فکر می‌کند؟! پس اصرار بر آدرس اشتباه دادن برای چیست؟ با حذف پروانه ساخت کدام یک از فیلم‌های زیرزمینی در مدار قانون برمی‌گردد. در یک کلام این همه اصرار برای حذف پروانه ساخت چیست؟ اگر در جهت تسهیل روند تولیدات سینما است می‌توان درباره آن گفتگو و راه‌کار کارشناسی را پیدا کرد. اما چرا به اسم بازگرداندن فیلم‌ها به مدار قانون و پیدا کردن علل ایجاد آن و همچنین حل مشکلات معیشتی هنرمندان! به دنبال حذف پروانه ساخت هستیم؟! بیشتر به نظر می‌رسد که حذف پروانه ساخت مسیر را برای تکثیر سینمای زیرزمینی فراهم می‌کند تا قانونی کردن آن، اینطور نیست؟!

آیا راه چاره حل مشکلات معیشتی هنرمندان در رعایت عدالت در نمایش خانگی نیست که گردش مالی آن چند همت است؟ تا کی بازیگران تکراری و عوامل یکسان در ده‌ها پروژه باید حضور داشته باشند و پول روی پول بگذارند؟ دوست عزیز شما که همیشه نگران هستید و صدای اعتراضتان بلند است لطفا یکبار هم که شده یادداشتی در نقد و اعتراض به این سیستم ناعدلانه در سینما و نمایش خانگی بنویسید تا بلکه مشکلات معیشیتی هنرمندان کمتر شود.

انتهای پیام/