به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم ، قم بار دیگر شاهد حضور مردمی بود که پس از 167 شب، خیابان‌ها، معابر و میادین را ترک نکردند و در 168مین شب حماسه خیابان، با نام و یاد شهدای میناب به میدان آمدند؛ حضوری که این بار رنگ و حال‌وهوای متفاوتی داشت. در میان جمعیت، از جوانان تا میانسالان و زنان و مردانی دیده می‌شدند که یاد شهدای دانش‌آموز و کودک میناب را گرامی می‌داشتند و از ادامه راه آنان سخن می‌گفتند.

شب، آرام‌آرام بر خیابان‌های قم نشسته بود، اما حضور مردم فضای دیگری به شهر داده بود. جمعیت در نقاط مختلف خیابان‌ها ایستاده بود و هرکس روایت خود را از چرایی این حضور بیان می‌کرد. برای بسیاری از حاضران، این شب تنها ادامه یک حضور چندماهه نبود؛ فرصتی بود برای یادآوری کودکانی که به گفته آنان مظلومانه و در حالی که روزه بودند، جان خود را از دست دادند.

در میان جمعیت، نام دانش آموزان شهید میناب بارها شنیده می‌شد. مردم از شهدایی سخن می‌گفتند که آنان را «عزیزان خود» می‌دانستند و تأکید داشتند که فاصله جغرافیایی نمی‌تواند میان آنان و خانواده‌های داغدار این شهدا فاصله‌ای ایجاد کند. برخی از حاضران نیز تأکید می‌کردند که زنده نگه داشتن یاد شهدا را بخشی از مسئولیت خود می‌دانند و حضور در خیابان را راهی برای اعلام این همدلی عنوان می‌کردند.

168 شب؛ روایتی از ماندن در میدان

یک جوان حاضر در این مراسم، با اشاره به تداوم این حضور، گفت: «168 شب، 168 بچه‌ای که از ما گرفتند.» جمله کوتاه او در میان هیاهوی جمعیت، بیشتر از یک عدد و یک آمار، روایت احساس نسلی بود که خود را در غم خانواده‌های شهدا شریک می‌دانست.

این جوان، بدون آنکه از فضای اطراف خود فاصله بگیرد، از شهدای میناب سخن می‌گفت و تأکید داشت که یاد آنان نباید به یک شب و یک مراسم محدود شود. برای او، استمرار حضور مردم معنایی فراتر از تجمع در خیابان داشت؛ گرامیداشت کسانی که جان خود را از دست داده‌اند و تأکید بر اینکه نام و یادشان همچنان در میان مردم زنده است.

کمی آن‌سوتر، مردی حدود 40 ساله نیز در میان حاضران ایستاده بود. او از 168 شهید میناب به عنوان عزیزان مردم یاد کرد و گفت: 168 شهید میناب که شهید شدند، عزیزانمان بودند و ما انتقام خونشان را حتماً خواهیم گرفت.

وی ادامه داد: انتقام خون حضرت آقای شهیدمان را هم خواهیم گرفت و ما تا لحظه آخر در صحنه هستیم، حتی اگر سالیان سال طول بکشد. در صحبت‌های این مرد، تأکید بر استمرار حضور، پررنگ‌تر از هر موضوع دیگری بود؛ حضوری که به گفته او قرار نیست با گذشت زمان یا طولانی شدن مسیر، متوقف شود.

مادرانه‌ترین روایت از شهدای میناب

در بخش دیگری از جمعیت، بانویی حدود 50 ساله از ادامه راه شهدا سخن گفت. او با اشاره به شهدای میناب اظهار داشت: راهشان را ادامه می‌دهیم؛ یعنی همان‌طور که در میناب بچه‌هایمان فدای اسلام و انقلاب شدند، یعنی شهید انقلاب و اسلام شدند، راهشان را ادامه می‌دهیم.

کلام این بانوی میانسال، بیش از هر چیز رنگی از نگاه مادرانه داشت؛ او شهدای کودک و نوجوان میناب را «بچه‌هایمان» خطاب می‌کرد و فاصله میان قم و میناب را در اندوه شهادت آنان بی‌معنا می‌دانست. برای او، ادامه راه شهدا تنها یک شعار نبود، بلکه پاسخی به داغی بود که خانواده‌های این شهدا تحمل می‌کنند.

او در ادامه بر پیوند میان یاد شهدا و حضور مردم تأکید کرد و گفت که زنده نگه داشتن یاد کسانی که جان خود را برای اسلام و انقلاب از دست داده‌اند، باید در رفتار و حضور مردم ادامه پیدا کند. جمعیت اطراف او نیز همچنان در خیابان حضور داشت و هر لحظه بر فضای حماسی مراسم افزوده می‌شد.

در این میان، روایت بانوی دیگری از شهدای میناب، تصویری متفاوت از این همدلی ارائه می‌کرد. او گفت: به آنها می‌گوییم که ما با آنها هم‌درد هستیم، انگار بچه‌های خود ما بودند و بدانند تنها نیستند. این جمله، شاید روشن‌ترین توصیف از احساسی بود که در میان بخشی از حاضران جریان داشت؛ احساسی که شهادت کودکان و نوجوانان را داغی متعلق به همه مردم می‌دانست.

«خسته نمی‌شویم»؛ تأکید بر ادامه حضور

این بانوی حاضر در مراسم ادامه داد: توی غمشان شریکیم و تا زمانی که انتقام این بچه‌های معصوم و مظلوم گرفته نشود، ما شب‌های بسیاری بیشتر از این هم طول بکشد، باز توی خیابان هستیم و خسته نمی‌شویم.

وی در واقع حضور 168 شب مردم را ادامه همان همدردی با خانواده‌های شهدا دانست؛ حضوری که از نگاه او با گذشت شب‌ها فرسوده نشده است.

در میان صحبت‌های مردم، آنچه بیش از همه تکرار می‌شد، واژه‌هایی مانند «ادامه راه» و «ماندن در میدان» و «انتقام» از آمریکا و رژیم صهیونسیتی بود. حاضران می‌گفتند شهدای میناب و دیگر شهدای جنگ تحمیلی دوم و سوم نباید در میان انبوه خبرها و گذر روزها فراموش شوند و یاد آنان باید همچنان در فضای عمومی زنده بماند. از نگاه آنان، حضور شبانه در خیابان فرصتی برای بیان همین مطالبه و همدردی با خانواده‌های شهداست.

168مین شب حماسه خیابان در قم، در حالی بود که مردم همچنان تا پاسی از شب در خیابان‌ها حضور داشتند. چراغ‌های خیابان بر چهره جمعیتی می‌تابید که هرکدام با انگیزه‌ای به این اجتماع آمده بودند، اما در یک نقطه اشتراک داشتند: یاد شهدای میناب و دیگر شهدای انقلاب را زنده نگه دارند و بگویند داغ این شهدا برای آنان نیز داغی مشترک است.

این شب برای مردم قم تنها یک عدد در شمارش شب‌های حضور نبود؛ 168مین شب، روایتی از تداوم حضور، همدردی با خانواده‌های شهدا و تأکید بر ادامه راه آنان بود. از جوانی که گفت «168 شب، 168 بچه‌ای که از ما گرفتند» تا بانویی که گفت حتی اگر این شب‌ها بسیار بیشتر شود، مردم خسته نمی‌شوند، همه روایت‌ها به یک نقطه می‌رسید: یاد شهدا باید زنده بماند و مردم خود را در کنار خانواده‌های آنان می‌دانند و انتقام خون آن‌ها گرفته شود.

در پایان این حضور نیز شعارهای «مرگ بر اسرائیل» و «مرگ بر آمریکا» در فضای مراسم شنیده شد و مردم قم با تأکید بر ادامه حضور خود، 168مین شب حماسه خیابان را پشت سر گذاشتند؛ شبی که نام شهدای میناب محور روایت‌های مردم بود و خیابان‌های قم بار دیگر شاهد حضور آنان شد.

انتهای پیام/