گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- عملیات گسترده  حشدالشعبی برای سرکوب بقایای تروریسم تکفیری در صحرای غربی عراق ادامه دارد. رزمندگان مقاومت عملیات امنیتی برای شناسایی و تعقیب عناصر فراری داعش را در صحرای الثرثار در شمال الرمادی آغاز کرده‌اند که شامل جست‌وجوی تونل‌ها و مخفیگاه‌های زیرزمینی تروریست‌هاست.

درست در حالی که حشدالشعبی متعهدانه و استوار در حال سرکوب داعش در عراق است، رایزنی‌های سیاسی و شانتاژهای تبلیغاتی و ماهوی علیه این منظومه مقاومتی به نقطه اوج خود رسیده و برخی سیاستمداران در بغداد بی‌محابا سخن از خلع سلاح آن به میان می‌آورند!

تاکید مکرر مقامات عراقی درخصوص تعیین 30 سپتامبر امسال به عنوان آخرین تاریخ تعیین شده برای تحقق تمرکز سلاح در دستان دولت، این روند را تشدید کرده است.

لابی‌گری‌های مستمر آمریکایی‌ها، سعودی‌ها و حتی فرانسوی‌ها با دولت عراق در خصوص خلع سلاح مقاومت، نشان‌دهنده عمق نارضایتی بازیگران مداخله‌گر غربی و منطقه‌ای نسبت به حضور یک جریان منسجم مقاومت مردمی در عراق است.

حشدالشعبی همان جریانی بود که با شکل‌گیری خود، توطئه بالکانیزه‌کردن منطقه غرب آسیا و تجزیه عراق با محوریت داعش و بقایای حزب بعث را ناکام گذاشت و مانع از شکل‌گیری پروژه "عراق جدید" شد؛ پروژه‌ای که اتاقهای فکر آمریکا و رژیم صهیونیستی سرمایه‌گذاری زیادی برای تحقق آن در بین سال‌های 2015 تا 2018 میلادی صورت دادند.

سوال اساسی اینجاست که چرا با توجه به مخاطرات بالقوه و بالفعلی از جمله "حضور پراکنده داعش"، "تهدیدات حکومت جولانی" و " تحرکات برخی جریان‌های کردی تجزیه‌طلب در عراق" و "بقایای حزب بعث"، ایده "انحلال حشدالشعبی" جایگزین "تقویت بنیادین و عملیاتی" آن می‌شود؟!

قطعاً چنین موضوعی را نمی‌توان در بطن یک عقلانیت سیاسی و راهبردی مورد توجیه و تفسیر قرار داد. در هر کشوری،  لحظاتی وجود دارد که یک واحد عملیاتی در خط مقدم مواجهه با بحران قرار می‌گیرد. در چنین موقعیتی، واحد خط مقدم بیش از هر چیز به سه سرمایه نیاز دارد: اعتماد، وضوح مأموریت و پشتیبانی نهادی.

با این حال، یکی از پرهزینه‌ترین خطاهای مدیریتی آن است که ستاد یا مرکز فرماندهی، درست در اوج بحران، به‌جای پشتیبانی هدفمند، واحد درگیر را با پیام‌های متناقض، حذف اختیارات، تخریب اعتبار یا رقابت‌های داخلی تضعیف کند.

هم‌اکنون رزمندگان مقاومت عراق که در مواجهه با بقایای داعش جسم و توانایی خویش را در معرض خطر قرار داده‌اند، با خیانت و جنایتی مواجه هستند که مصدر آن را باید در مناسبات پنهان و آشکار برخی جریانات سیاسی بغداد و واشنگتن جست‌وجو کرد.

مقامات عراقی باید نسبت به این حقیقت آگاه باشند که ریشه اصرار واشنگتن، پاریس، ریاض و لندن نسبت به خلع سلاح مقاومت نشأت گرفته از چه واقعیتی است! از سوی دیگر، تضعیف یک منظومه  عملیاتی در حین مبارزه با دشمنان،  فقط به تضعیف روحیه آن محدود نشده و  مستقیماً کیفیت، سرعت و دقت واکنش آن سازمان را کاهش می‌دهد.

انتهای پیام/