به گزارش خبرگزاری تسنیم از اراک، ورزش‌های موتورسواری و اتومبیلرانی از جمله رشته‌هایی هستند که در کنار جذابیت و هیجان، با مجموعه‌ای از مهارت‌های فنی، انضباط، تمرکز و مسئولیت‌پذیری گره خورده‌اند؛ رشته‌هایی که اگر بستر مناسب و قانونمند برای فعالیت علاقه‌مندان به‌ویژه جوانان فراهم شود، می‌توانند بخشی از انرژی و هیجانات نسل امروز را در مسیری سالم و هدفمند هدایت کنند. با این حال، نبود زیرساخت‌های کافی و فضای مناسب برای تخلیه این هیجانات، گاهی موجب می‌شود بخشی از علاقه‌مندان به موتور و خودرو، خیابان را به محل بروز هیجان و مهارت خود تبدیل کنند؛ موضوعی که علاوه بر ایجاد آسیب‌های اجتماعی، می‌تواند سلامت خود فرد و سایر شهروندان را نیز به خطر بیندازد.

استان مرکزی با پیشینه صنعتی، ظرفیت‌های انسانی و علاقه‌مندان فراوان به خودرو و موتورسیکلت، از ظرفیت قابل توجهی برای توسعه این رشته‌ها برخوردار است؛ ظرفیتی که می‌تواند فراتر از برگزاری مسابقات مورد توجه قرار گیرد و در حوزه‌هایی همچون آموزش، استعدادیابی، فرهنگ ایمنی، نشاط اجتماعی، گردشگری ورزشی و حتی پیوند میان صنعت و ورزش مورد استفاده قرار گیرد. در این میان، توسعه زیرساخت‌های استاندارد، تقویت آموزش و مربیگری، توجه به ظرفیت شهرستان‌ها و ایجاد مسیر حرفه‌ای برای جوانان و بانوان علاقه‌مند، از جمله موضوعاتی است که می‌تواند آینده این ورزش را در استان تحت تأثیر قرار دهد.

از سوی دیگر، توسعه ورزش‌های موتوری بدون همراهی مجموعه مدیریت استان، اداره‌کل ورزش و جوانان، نمایندگان مجلس، صنایع، شهرداری‌ها، بخش خصوصی و سایر دستگاه‌های مرتبط امکان‌پذیر نیست. به‌ویژه در استانی صنعتی مانند مرکزی، ظرفیت مسئولیت اجتماعی صنایع می‌تواند در ایجاد و تجهیز زیرساخت‌های ورزشی، حمایت از استعدادها و برگزاری رویدادهای ملی نقش‌آفرین باشد و ارتباط میان صنعت و ورزش را از یک حمایت مقطعی به یک همکاری پایدار تبدیل کند.

در همین راستا، محمد سرائی، سرپرست هیئت موتورسواری و اتومبیلرانی استان مرکزی، در مصاحبه ای تفصیلی با خبرنگار خبرگزاری تسنیم استان مرکزی با تشریح رویکردهای خود برای دوره جدید فعالیت هیئت، از ضرورت تغییر نگاه به این رشته‌ها، هدایت هیجانات جوانان به سمت ورزش حرفه‌ای، تقویت آموزش و ایمنی، استفاده از ظرفیت پیشکسوتان و مربیان، توجه به شهرستان‌ها و بهره‌گیری از ظرفیت صنایع برای توسعه زیرساخت‌ها سخن گفت که مشروح آن در زیر می آید:

*باید هیجان جوانان را به مهارت و قهرمانی تبدیل کنیم

*هیجان جوانان را سرکوب نمی‌کنیم؛ آن را به ورزش حرفه‌ای هدایت می‌کنیم

*خیابان میدان رقابت نیست؛ جوانان باید مسیر حرفه‌ای خود را پیدا کنند

*هیجان ورزش موتورسواری و اتومبیلرانی را حرفه‌ای می‌کنیم

*موتورسواری و اتومبیلرانی مرکزی در مسیر پوست‌اندازی

*ظرفیت‌های این ورزش هنوز به‌طور کامل دیده نشده است

*نسخه هیئت موتورسواری مرکزی برای مدیریت هیجان جوانان

*صنعت و ورزش می‌توانند موتور محرک توسعه این رشته باشند

*نگاه تازه به موتورسواری و اتومبیلرانی مرکزی؛ جوانان، ایمنی و زیرساخت در اولویت

تسنیم: نسل امروز یک نسل با هیجانات بالاست ورزش موتورسواری و اتومبیلرانی چقدر می تواند در تخلیه این بار هیجانی و انرژی بالای جوانان کمک کند؟ در این حوزه چه اولویتی را باید مد نظر داشت؟

سرائی: نسل امروز، به‌ویژه جوانان، انرژی و هیجانات زیادی دارد و اگر این انرژی در مسیر درست هدایت نشود، ممکن است خودش را در رفتارهای پرخطر و هیجان‌های کنترل‌نشده نشان دهد. به اعتقاد من ورزش موتورسواری و اتومبیلرانی دقیقاً می‌تواند یکی از بسترهای مناسب برای مدیریت و هدایت این هیجانات باشد. جذابیت این رشته‌ها فقط به سرعت و هیجان محدود نمی‌شود؛ در ذات خودشان مجموعه‌ای از مهارت، تمرکز، دقت، مسئولیت‌پذیری و انضباط را به همراه دارند. بنابراین اگر این ظرفیت به شکل اصولی مدیریت شود، می‌توانیم هیجان جوان را از یک رفتار پرخطر در خیابان به یک فعالیت ورزشی هدفمند در محیط تخصصی منتقل کنیم.

یکی از موضوعاتی که باید در این زمینه جدی گرفته شود، تفکیک «هیجان» از «خطرپذیری» است. ما نمی‌خواهیم جوان را از هیجان دور کنیم، بلکه می‌خواهیم این هیجان را در یک مسیر ایمن، قانونمند و حرفه‌ای قرار دهیم. جوانی که علاقه‌مند به موتور یا خودرو است، اگر فضای مناسبی برای یادگیری، تمرین و رقابت داشته باشد، به‌تدریج یاد می‌گیرد که سرعت، قدرت و مهارت زمانی ارزشمند است که همراه با کنترل و مسئولیت باشد. این نگاه حتی می‌تواند در فرهنگ عمومی رانندگی هم اثرگذار باشد؛ یعنی ورزشکار ما بداند قهرمان بودن به معنای بی‌محابا راندن نیست، بلکه به معنای تسلط بر وسیله، شناخت توانایی‌های خود و احترام به قانون است.

به همین دلیل، یکی از اولویت‌های ما باید ایجاد و تقویت فضای مناسب برای حضور جوانان در این رشته‌ها باشد؛ فضایی که هم جذابیت لازم را داشته باشد و هم استانداردهای ایمنی و آموزشی در آن رعایت شود. باید کاری کنیم که جوان برای تجربه هیجان و نشان دادن توانایی خود، خیابان را انتخاب نکند و بداند مسیر حرفه‌ای و ورزشی مشخصی برای این علاقه وجود دارد. در کنار آن، آموزش باید جایگاه جدی داشته باشد؛ از آموزش مهارت‌های فنی و کنترل وسیله گرفته تا فرهنگ رانندگی، رعایت مقررات، شناخت خطرات و مسئولیت اجتماعی.

از نگاه من، هیئت موتورسواری و اتومبیلرانی فقط یک مجموعه برای برگزاری مسابقات نیست؛ می‌تواند یک نهاد تربیتی و اجتماعی در حوزه ورزش‌های مهیج باشد. اگر بتوانیم میان هیجان جوانان، ورزش حرفه‌ای، آموزش و ایمنی پیوند ایجاد کنیم، هم به شکوفایی استعدادها کمک کرده‌ایم و هم بخشی از رفتارهای پرخطر را به سمت یک مسیر سالم هدایت کرده‌ایم. بنابراین اولویت ما باید این باشد که «هیجان را حذف نکنیم، بلکه آن را مدیریت و حرفه‌ای کنیم»؛ چراکه همین انرژی و هیجان، اگر در مسیر درست قرار بگیرد، می‌تواند به استعداد، قهرمانی، مهارت و حتی سرمایه اجتماعی برای استان تبدیل شود.

تسنیم: این روزها شاهد ویراژ موتورسواران جوان و بعضا دوردورهای جوانان خودروسوار هستیم، چه رویکردی برای هدایت درست جوانان در مسیر تخلیه هیجانات درنظر گرفته شده و نگاه شما به این بخش چیست؟

سرائی: واقعیت این است که نمی‌توانیم وجود هیجان و علاقه جوانان به خودرو و موتورسیکلت را نادیده بگیریم و صرفاً با رویکرد سلبی با آن برخورد کنیم. وقتی جوانی به موتورسواری یا خودرو علاقه دارد و به دنبال تجربه سرعت، مهارت و هیجان است، اگر بستر مناسبی برای این علاقه وجود نداشته باشد، ممکن است بخشی از این هیجان خودش را در قالب ویراژ دادن در خیابان، حرکات نمایشی یا دوردور کردن نشان دهد. بنابراین از نگاه من، مسئله را نباید فقط از زاویه تخلف دید؛ باید ریشه و علت شکل‌گیری این رفتار را هم شناخت و برای آن راهکار فرهنگی و ورزشی پیدا کرد.

البته باید بین هیجان‌خواهی جوانان و رفتارهای خطرآفرین مرزبندی روشنی وجود داشته باشد. خیابان محل مسابقه، نمایش مهارت یا تخلیه هیجان نیست و حرکات پرخطر می‌تواند جان خود فرد و سایر شهروندان را به خطر بیندازد. نگاه ما این نیست که با اصل علاقه جوانان به خودرو و موتورسیکلت مقابله کنیم؛ اتفاقاً معتقدیم این علاقه می‌تواند به یک فرصت تبدیل شود، اما به شرط اینکه در محیط تخصصی، ایمن و قانونمند هدایت شود. جوان باید بداند که برای سرعت، مهارت و رقابت، مسیر حرفه‌ای وجود دارد و لازم نیست برای تجربه هیجان، امنیت خودش و دیگران را به خطر بیندازد.

در این زمینه، یکی از رویکردهای مهم ما باید نزدیک شدن بیشتر هیئت اتومبیلرانی و موتورسواری به جامعه جوانان باشد. باید با این قشر گفت‌وگو کنیم، علایقشان را بشناسیم و برای کسانی که به حرکات نمایشی، تیونینگ، دریفت، موتورسواری و سایر حوزه‌های مرتبط علاقه دارند، مسیر مشخص ورزشی تعریف کنیم. حتی می‌توان از ظرفیت همین جوانانی که امروز شاید صرفاً به دلیل نبود بستر مناسب در خیابان حضور پیدا می‌کنند، برای شناسایی استعدادها استفاده کرد. ممکن است پشت همان علاقه به سرعت و خودرو، یک استعداد واقعی در ورزش‌های موتوری وجود داشته باشد که فقط هنوز مسیر درست خود را پیدا نکرده است.

اعتقاد دارم برخورد صرفاً بازدارنده، به تنهایی نمی‌تواند مسئله را حل کند. در کنار اجرای قانون، باید "جایگزین جذاب" ایجاد کنیم؛ یعنی جوان احساس کند اگر به خودرو و موتور علاقه دارد، جایی برای یادگیری، تمرین، رقابت و دیده‌شدن دارد. هدف ما باید تبدیل هیجان خیابانی به هیجان ورزشی باشد؛ به‌گونه‌ای که همان انرژی‌ای که امروز ممکن است در قالب دوردور یا ویراژ خودش را نشان دهد، فردا در یک محیط حرفه‌ای به مهارت، رقابت سالم و حتی قهرمانی تبدیل شود. این نگاه، به اعتقاد من، هم برای جوانان جذاب‌تر است و هم برای آرامش و ایمنی جامعه نتیجه بهتری خواهد داشت.

تسنیم: برنامه شما در حوزه بانوان جیست؟ از آنجاکه این روزها شاهد علاقه و موتورسواری بانوان هستیم که شاید بعضا به سبب عدم مهارت کافی دچار حادثه شوند؟

سرائی: در حوزه بانوان، نگاه ما این است که علاقه‌مندی به موتورسواری و اتومبیلرانی را باید به رسمیت شناخت و برای آن مسیر درست و ایمن تعریف کرد. امروز بانوان علاقه‌مند و توانمندی در حوزه ورزش‌های موتوری حضور دارند و طبیعی است که وقتی علاقه‌ای شکل می‌گیرد، وظیفه متولی ورزش این است که زمینه آموزش و فعالیت اصولی را فراهم کند. هدف ما این نیست که صرفاً به حضور بانوان در این رشته‌ها نگاه کنیم، بلکه می‌خواهیم این حضور همراه با آموزش، مهارت، انضباط و رعایت اصول ایمنی باشد.

یکی از موضوعات مهمی که باید به آن توجه کنیم، فاصله میان علاقه‌مندی و مهارت است. ممکن است فردی به موتورسواری علاقه زیادی داشته باشد، اما هنوز مهارت و تجربه لازم برای کنترل وسیله در شرایط مختلف را به دست نیاورده باشد. این مسئله فقط مختص بانوان نیست، اما در مورد بانوانی که به تازگی وارد این حوزه می‌شوند، باید آموزش را جدی‌تر دنبال کنیم. آموزش صحیح، از شناخت وسیله و نحوه کنترل آن آغاز می‌شود و تا مهارت‌های عملی، شناخت شرایط محیطی، رعایت قوانین و استفاده از تجهیزات ایمنی ادامه پیدا می‌کند. به اعتقاد من، هیچ هیجانی ارزش آن را ندارد که سلامت ورزشکار را به خطر بیندازد.

در برنامه‌ریزی ما، ایجاد یک مسیر مشخص برای آموزش و تمرین بانوان اهمیت زیادی دارد. یعنی بانویی که امروز با علاقه وارد این رشته می‌شود، نباید از نقطه‌ای شروع کند که صرفاً بر اساس تجربه شخصی موتورسواری را یاد بگیرد؛ باید بتواند زیر نظر مربی و در محیط مناسب، مرحله‌به‌مرحله مهارت کسب کند. در کنار آموزش، باید فضای مناسبی برای تمرین و آشنایی با ظرفیت‌های مختلف این رشته فراهم شود تا بانوان بتوانند توانایی خود را در یک محیط کنترل‌شده محک بزنند و اگر استعداد و علاقه لازم را دارند، مسیر ورزش حرفه‌ای را ادامه دهند.

از طرف دیگر، معتقدم حضور بانوان در این رشته‌ها می‌تواند یک فرصت فرهنگی و ورزشی هم باشد. وقتی یک دختر جوان ببیند که می‌تواند با آموزش درست و رعایت اصول ایمنی، علاقه خود به موتورسواری یا اتومبیلرانی را در یک مسیر ورزشی دنبال کند، نگاهش به این رشته از یک تفریح صرف به سمت مهارت و ورزش حرفه‌ای تغییر می‌کند. بنابراین رویکرد ما در حوزه بانوان، توسعه حضور همراه با آموزش و ایمنی است؛ یعنی نمی‌خواهیم صرفاً تعداد افراد بیشتری وارد این رشته شوند، بلکه می‌خواهیم کسانی که وارد می‌شوند، با آگاهی، مهارت و مسئولیت‌پذیری فعالیت کنند و بتوانند در آینده به عنوان ورزشکاران توانمند استان مطرح شوند.

تسنیم: به نظر شما با توجه به اینکه استان مرکزی یک استان صنعتی است و صنایع باید مسئولیت اجتماعی خود را در قبال استان عمل کنند، انتظار از صنایع چیست و چگونه باید از ظرفیت صنایع در حوزه مسئولیت اجتماعیشان بهره گرفت؟

سرائی: استان مرکزی به واسطه پیشینه صنعتی و ظرفیت‌های گسترده‌ای که در حوزه صنعت دارد، طبیعتاً باید در زمینه مسئولیت اجتماعی صنایع نیز نگاه جدی‌تر و هدفمندتری داشته باشد. به اعتقاد من، مسئولیت اجتماعی نباید صرفاً به کمک‌های مقطعی، حمایت از یک برنامه یا نصب یک بنر محدود شود؛ مسئولیت اجتماعی زمانی معنا پیدا می‌کند که یک صنعت بخشی از ظرفیت، توان و امکانات خود را برای حل مسائل واقعی جامعه و توسعه زیرساخت‌های استان به کار بگیرد. ورزش یکی از همین حوزه‌هاست؛ به‌خصوص ورزش‌های موتورسواری و اتومبیلرانی که علاوه بر جنبه ورزشی، با موضوعاتی مانند آموزش، ایمنی، مهارت‌آموزی، جوانان و حتی فرهنگ ترافیک ارتباط مستقیم دارند.

انتظار ما از صنایع این نیست که صرفاً منابع مالی در اختیار هیئت قرار دهند و تمام شود. اتفاقاً نگاه ما باید بسیار گسترده‌تر از حمایت مالی باشد. صنایع بزرگ استان می‌توانند در ایجاد و تجهیز زیرساخت‌های ورزشی، حمایت از برگزاری رویدادهای حرفه‌ای، تأمین تجهیزات تخصصی، آموزش و استعدادیابی، حمایت از ورزشکاران و حتی ایجاد فضاهای استاندارد برای تمرین نقش داشته باشند. وقتی صنعت در کنار ورزش قرار می‌گیرد، این ارتباط می‌تواند یک رابطه دوطرفه باشد؛ ورزش از ظرفیت صنعت برای رشد استفاده کند و صنعت نیز از طریق حمایت هدفمند، بخشی از مسئولیت خود در قبال جامعه محلی را به شکل ملموس ایفا کند.

از سوی دیگر، معتقدم باید نگاه صنایع به ورزش‌های موتوری نیز تا حدی تغییر کند. این رشته‌ها فقط یک فعالیت تفریحی یا مسابقه‌ای نیستند؛ پشت آن‌ها مجموعه‌ای از مهارت‌های فنی، مکانیکی، مهندسی و حتی ظرفیت‌های علمی و صنعتی وجود دارد. استان مرکزی به دلیل برخورداری از صنایع خودرویی، قطعه‌سازی، ماشین‌آلات و مجموعه‌های صنعتی مختلف، می‌تواند ارتباط بسیار عمیق‌تری میان صنعت و ورزش‌های موتوری ایجاد کند. حتی می‌توان به سمت برگزاری دوره‌های آموزشی مشترک، حمایت از تیم‌های استانی، پرورش استعدادهای جوان در حوزه‌های فنی و استفاده از دانش متخصصان صنعت برای ارتقای سطح فنی ورزشکاران حرکت کرد. این همان جایی است که مسئولیت اجتماعی از یک کمک مالی ساده به یک سرمایه‌گذاری اجتماعی و توسعه‌ای تبدیل می‌شود.

در حوزه جوانان نیز این ظرفیت می‌تواند بسیار اثرگذار باشد. اگر یک جوان علاقه‌مند به خودرو یا موتور احساس کند که می‌تواند در یک مسیر حرفه‌ای، مهارتی و ورزشی رشد کند، به جای اینکه علاقه خود را در خیابان و رفتارهای پرخطر دنبال کند، وارد یک مسیر هدفمند می‌شود. صنایع می‌توانند در ایجاد همین مسیر نقش‌آفرین باشند؛ از حمایت از آموزش و مربیگری گرفته تا تجهیز فضاهای تمرینی و حمایت از استعدادهای بومی. به‌خصوص در استان صنعتی مانند مرکزی، این ارتباط می‌تواند حتی به ایجاد پیوند میان ورزش، مهارت‌آموزی و اشتغال جوانان منجر شود.

البته برای تحقق این موضوع، خود ما در هیات نیز باید رویکرد حرفه‌ای داشته باشیم. صنایع زمانی حاضر می‌شوند سرمایه اجتماعی و امکانات خود را در اختیار یک مجموعه قرار دهند که برنامه روشن، شفافیت، پاسخگویی و چشم‌انداز مشخص وجود داشته باشد. بنابراین یکی از وظایف ما این است که نیازهای هیئت را به شکل دقیق و کارشناسی‌شده احصا کنیم و به صنایع نشان دهیم حمایت آنها دقیقاً در چه مسیری هزینه می‌شود و چه اثر اجتماعی ایجاد می‌کند. اگر این رابطه درست شکل بگیرد، دیگر صحبت از «کمک صنعت به ورزش» نیست؛ بلکه از یک همکاری مشترک برای توسعه ورزش، ارتقای ایمنی، توانمندسازی جوانان و افزایش نشاط اجتماعی در استان مرکزی صحبت می‌کنیم.

من معتقدم استان مرکزی می‌تواند در این زمینه الگو باشد؛ استانی که صنعت و ورزش را در مقابل یکدیگر قرار نمی‌دهد، بلکه ظرفیت‌های این دو حوزه را در کنار هم قرار می‌دهد. انتظار ما از صنایع، نگاه بلندمدت و مسئولانه است و تلاش ما نیز این است که این حمایت‌ها را به شکل هدفمند و شفاف به نتیجه تبدیل کنیم که اگر این اتفاق بیفتد، مسئولیت اجتماعی صنایع از یک عنوان اداری خارج می‌شود و مردم می‌توانند اثر آن را در زندگی، نشاط، سلامت و آینده جوانان استان به شکل ملموس ببینند.

تسنیم: باتوجه به ظرفیت های استان مرکزی چه برنامه ای برای میزبانی از مسابقات کشوری یا اردوهای ملی خواهید داشت؟ و برای توسعه زیرساخت ها چه برنامه ای خواهید داشت؟

سرائی: استان مرکزی از نظر موقعیت جغرافیایی، پیشینه صنعتی، ظرفیت‌های انسانی و همچنین قرار گرفتن در مسیر ارتباطی بخش مهمی از کشور، این قابلیت را دارد که در حوزه موتورسواری و اتومبیلرانی به یکی از مقاصد جدی برای برگزاری رویدادهای ملی تبدیل شود. به اعتقاد من، میزبانی یک مسابقه کشوری فقط به معنای برگزاری یک رویداد ورزشی نیست؛ چنین رویدادی می‌تواند فرصتی برای معرفی ظرفیت‌های استان، ایجاد نشاط اجتماعی، رونق گردشگری ورزشی و حتی ایجاد ارتباط میان ورزش و صنعت باشد. بنابراین نگاه ما به میزبانی باید بلندمدت باشد و تلاش کنیم استان مرکزی به عنوان یک مقصد قابل اعتماد برای فدراسیون و تیم‌های ملی شناخته شود.

در گام نخست باید ظرفیت‌های موجود را به‌درستی شناسایی کنیم. استان مرکزی از شهرستان‌ها و مناطق مختلفی برخوردار است که هرکدام می‌توانند متناسب با ظرفیت خود در میزبانی رشته‌های مختلف نقش داشته باشند. قرار نیست همه رویدادها الزاماً در یک نقطه متمرکز شوند. باید ببینیم در هر منطقه چه ظرفیت، چه فضای تمرینی و چه امکاناتی وجود دارد و بر اساس آن یک نقشه میزبانی طراحی کنیم. در کنار مسابقات کشوری، برگزاری اردوهای آماده‌سازی تیم‌های ملی نیز می‌تواند در دستور کار قرار بگیرد؛ چراکه اردوهای ملی علاوه بر ارتقای سطح فنی ورزشکاران استان، باعث می‌شود مربیان و ورزشکاران ما در تعامل مستقیم با سطح اول این رشته قرار بگیرند و از این ارتباط تجربه کسب کنند.

اما برای رسیدن به میزبانی‌های بزرگ، مسئله زیرساخت را نمی‌توان نادیده گرفت. یکی از اولویت‌های ما باید حرکت به سمت ایجاد و تکمیل فضاهای تخصصی و استاندارد باشد. پیست مناسب، فضاهای تمرینی ایمن، امکانات فنی، جایگاه تماشاگران، فضای مناسب برای تیم‌ها و امکانات پشتیبان، مجموعه‌ای از نیازهایی است که باید به‌صورت مرحله‌ای دنبال شود. البته قرار نیست همه این موارد یک‌شبه ایجاد شود. می‌توان با استفاده از ظرفیت‌های موجود، بهسازی و استانداردسازی فضاهای فعلی و تعریف پروژه‌های اولویت‌دار، قدم‌به‌قدم زیرساخت‌ها را ارتقا داد.

در این مسیر، استفاده از ظرفیت صنایع استان برای ما اهمیت ویژه‌ای دارد. وقتی درباره توسعه زیرساخت صحبت می‌کنیم، نباید نگاه را فقط به اعتبارات دولتی محدود کنیم. استان مرکزی یک استان صنعتی است و می‌توان با تعریف پروژه‌های مشخص در حوزه مسئولیت اجتماعی صنایع، بخشی از نیازهای زیرساختی ورزش‌های موتوری را تأمین کرد. البته این همکاری باید شفاف و هدفمند باشد؛ یعنی صنعت بداند چه پروژه‌ای را حمایت می‌کند، چه خروجی اجتماعی دارد و این سرمایه‌گذاری چگونه به توسعه ورزش استان کمک خواهد کرد. از طرف دیگر، هیئت نیز باید برنامه مشخص و کارشناسی برای جذب این ظرفیت‌ها داشته باشد.

در کنار این موارد، توسعه زیرساخت را فقط ساخت پیست و مجموعه ورزشی نمی‌دانم. ما نیازمند زیرساخت انسانی نیز هستیم؛ یعنی مربی، داور، عوامل اجرایی، نیروهای فنی و افرادی که بتوانند رویدادهای ملی را در سطح حرفه‌ای مدیریت کنند. اگر بتوانیم همزمان زیرساخت فیزیکی و نیروی انسانی را تقویت کنیم، میزبانی مسابقات کشوری برای ما صرفاً یک اتفاق مقطعی نخواهد بود، بلکه می‌تواند به یک جریان مستمر تبدیل شود.

هدف نهایی ما این است که استان مرکزی فقط «میزبان یک مسابقه» نباشد؛ بلکه به تدریج به یکی از قطب‌های ورزش‌های موتوری کشور تبدیل شود. این مسیر نیازمند همکاری فدراسیون، اداره‌کل ورزش و جوانان، استانداری، شهرداری‌ها، صنایع، بخش خصوصی و البته جامعه ورزش است. ما در شروع کار، به جای ارائه وعده‌های بزرگ و عدد و رقم، می‌خواهیم ظرفیت‌ها را دقیق بررسی کنیم، اولویت‌ها را مشخص کنیم و با یک برنامه مرحله‌ای جلو برویم. اگر این زنجیره همکاری شکل بگیرد، معتقدم ظرفیت استان مرکزی بسیار بیشتر از برگزاری چند مسابقه است و می‌توانیم زمینه حضور اردوهای ملی، رویدادهای معتبر کشوری و در مراحل بعد حتی رقابت‌های سطح بالاتر را فراهم کنیم.

تسنیم: در راستای استفاده از همه ظرفیت های حمایتی استان مرکزی تعاملات بین هیات موتورسواری و اتومبیلرانی استان مرکزی با مدیریت ارشد استان، نمایندگان و متولی ورزش و جوانان استان و سایر بخش های استان چگونه تعریف خواهد شد و برنامه شما چیست؟

سرائی: به اعتقاد من، توسعه ورزش موتورسواری و اتومبیلرانی در استان مرکزی صرفاً با توان یک هیئت یا حتی یک مجموعه ورزشی امکان‌پذیر نیست و نیازمند شکل‌گیری یک نگاه مشترک در سطح استان است. این رشته‌ها در کنار وجه ورزشی، با موضوعاتی مانند جوانان، نشاط اجتماعی، آموزش، ایمنی، صنعت، گردشگری و حتی فرهنگ ترافیک ارتباط دارند.

بنابراین طبیعی است که برای پیشبرد آن باید از ظرفیت‌های مختلف استان استفاده کنیم. رویکرد ما در دوره جدید این خواهد بود که هیئت را از یک مجموعه صرفاً اجرایی به مجموعه‌ای تبدیل کنیم که بتواند با دستگاه‌ها و نهادهای مختلف ارتباط مؤثر و هدفمند برقرار کند.

در این مسیر، مدیریت ارشد استان برای ما جایگاه ویژه‌ای دارد. استانداری می‌تواند در ایجاد هماهنگی میان دستگاه‌ها و باز کردن مسیر استفاده از ظرفیت‌های مختلف استان نقش مهمی ایفا کند. ما به دنبال این نیستیم که صرفاً در جلسات حضور پیدا کنیم و درخواست‌هایی را مطرح کنیم؛ بلکه تلاش خواهیم کرد با ارائه برنامه مشخص، نیازها و اولویت‌های هیئت را به شکل کارشناسی مطرح کنیم و نشان دهیم هر دستگاه یا مجموعه چگونه می‌تواند در این مسیر نقش داشته باشد.

به‌طور طبیعی، نمایندگان مردم استان در مجلس نیز می‌توانند در پیگیری مسائل کلان، جذب ظرفیت‌های ملی و انتقال مطالبات ورزش استان به سطح وزارتخانه‌ها و فدراسیون نقش مؤثری داشته باشند.

در کنار مدیریت ارشد استان و نمایندگان، تعامل نزدیک با اداره‌کل ورزش و جوانان و فدراسیون را یکی از ارکان اصلی برنامه خود می‌دانیم. هیئت باید در چارچوب سیاست‌های فدراسیون حرکت کند و در عین حال مسائل و ظرفیت‌های بومی استان را به شکل جدی به مجموعه مدیریتی ورزش کشور منتقل کند. از طرف دیگر، ارتباط با شهرداری‌ها، فرمانداری‌ها، نیروی انتظامی، دستگاه‌های مرتبط با حوزه ترافیک و ایمنی، صنایع و بخش خصوصی نیز اهمیت زیادی دارد. به‌ویژه در موضوع زیرساخت، نمی‌توان همه مسائل را به اعتبارات ورزشی محدود کرد؛ باید برای هر مسئله، شریک و ظرفیت مناسب آن را در استان پیدا کنیم.

یکی از برنامه‌های ما این است که این تعاملات را از حالت موردی و مناسبتی خارج کنیم و به یک ارتباط مستمر تبدیل کنیم. یعنی اگر قرار است برای توسعه یک فضای ورزشی یا میزبانی یک رویداد ملی اقدامی انجام شود، از ابتدا دستگاه‌های مرتبط در جریان برنامه باشند و هر مجموعه سهم و مسئولیت مشخصی داشته باشد.

به همین دلیل، تلاش خواهیم کرد یک بسته پیشنهادی جامع برای توسعه موتورسواری و اتومبیلرانی استان تهیه کنیم که در آن نیازهای زیرساختی، آموزشی، استعدادیابی، برگزاری رویدادها، حمایت از ورزشکاران و استفاده از ظرفیت مسئولیت اجتماعی صنایع به‌صورت مشخص دیده شود.

بنابراین، اعتقاد دارم هیئت باید خودش پیش‌قدم ایجاد این تعامل باشد. نمی‌توان منتظر ماند تا دستگاه‌ها یا مسئولان به سراغ ورزش موتورسواری و اتومبیلرانی بیایند. ما باید ظرفیت‌های این رشته را به مدیران استان معرفی کنیم و نشان دهیم که این ورزش فقط مسابقه و سرعت نیست، بلکه می‌تواند در هدایت هیجانات جوانان، ارتقای فرهنگ ایمنی، ایجاد نشاط اجتماعی، کشف استعدادها و حتی پیوند میان ورزش و صنعت نقش داشته باشد.

اگر این نگاه در مجموعه مدیریت استان شکل بگیرد، می‌توانیم از ظرفیت استانداری، نمایندگان مجلس، اداره‌کل ورزش و جوانان، شهرداری‌ها، صنایع، بخش خصوصی و سایر دستگاه‌ها در یک مسیر مشترک استفاده کنیم و به جای اقدامات پراکنده، یک برنامه منسجم برای آینده این رشته در استان مرکزی داشته باشیم.

تسنیم: مهم‌ترین چالش هیئت موتورسواری و اتومبیلرانی استان مرکزی را چه می‌دانید؟ و آیا قرار است در دوره مدیریت شما نگاه به موتورسواری و اتومبیلرانی تغییر کند؟

سرائی: به نظر من، مهم‌ترین چالش هیئت موتورسواری و اتومبیلرانی استان مرکزی این است که هنوز ظرفیت واقعی این ورزش به اندازه کافی دیده و بالفعل نشده است. وقتی از موتورسواری و اتومبیلرانی صحبت می‌کنیم، گاهی نگاه عمومی فقط متوجه سرعت، هیجان و مسابقه می‌شود، در حالی که پشت این رشته‌ها مجموعه‌ای از مهارت‌ها، دانش فنی، انضباط، تمرکز، مسئولیت‌پذیری و حتی ظرفیت‌های فرهنگی و اجتماعی قرار دارد. بنابراین یکی از اولویت‌های ما این است که این نگاه را اصلاح کنیم و نشان دهیم ورزش‌های موتوری می‌توانند نقش مهمی در هدایت انرژی جوانان، کشف استعدادها و ایجاد نشاط سالم در جامعه داشته باشند.

از طرف دیگر، یکی از چالش‌های جدی، فراهم کردن بستر مناسب برای فعالیت علاقه‌مندان است. وقتی جوانی به خودرو یا موتورسیکلت علاقه دارد، باید بتواند این علاقه را در یک مسیر قانونی، ایمن و حرفه‌ای دنبال کند. اگر این بستر فراهم نباشد، طبیعی است که بخشی از این هیجان ممکن است در قالب رفتارهای پرخطر در خیابان خودش را نشان دهد. بنابراین نگاه ما صرفاً به دنبال توسعه مسابقات نیست؛ ما می‌خواهیم مسیر مشخصی از آموزش و استعدادیابی تا تمرین و رقابت برای علاقه‌مندان ایجاد کنیم تا جوان بداند برای رسیدن به هیجان و مهارت، یک مسیر حرفه‌ای پیش روی او قرار دارد.

در دوره جدید، قطعاً به دنبال تغییر نگاه به هیئت هستیم؛ البته این تغییر به معنای نادیده گرفتن زحمات گذشته نیست. اتفاقاً از تجربه پیشکسوتان، مربیان و ورزشکاران قدیمی استفاده خواهیم کرد، اما تلاش می‌کنیم این تجربه را با نیازهای نسل جدید پیوند بزنیم. امروز مخاطب این ورزش فقط یک ورزشکار حرفه‌ای نیست؛ جوانانی هستند که به خودرو، موتور، تیونینگ، مهارت‌های فنی و رقابت علاقه دارند و باید برای هرکدام از این علایق، مسیر مناسبی تعریف شود. در کنار آن، بانوان نیز به عنوان بخشی از جامعه علاقه‌مند به این رشته‌ها باید فرصت آموزش و فعالیت ایمن و حرفه‌ای داشته باشند.

من معتقدم هیئت آینده باید از یک مجموعه صرفاً مسابقه‌محور به یک مجموعه ورزش‌محور، آموزش‌محور و جوان‌محور تبدیل شود. یعنی هم به قهرمانی و مسابقات توجه داشته باشیم، هم آموزش و ایمنی را جدی بگیریم و هم ارتباطمان را با خانواده‌ها، مدارس، دانشگاه‌ها، صنایع و سایر بخش‌های استان تقویت کنیم. هدف ما این است که نگاه جامعه به موتورسواری و اتومبیلرانی از «سرعت و هیجان» به سمت «مهارت، قانون، ایمنی و قهرمانی» حرکت کند؛ اگر این تغییر نگاه اتفاق بیفتد، بسیاری از ظرفیت‌هایی که امروز پراکنده هستند، می‌توانند در یک مسیر منسجم برای رشد ورزش استان مرکزی قرار بگیرند.

تسنیم: خانواده‌ها معمولاً نسبت به موتورسواری و اتومبیلرانی نگرانی دارند؛ چطور می‌خواهید اعتماد خانواده‌ها را جلب کنید؟  نقش آموزش در کاهش حوادث موتورسواری و اتومبیلرانی چیست؟ و درباره فرهنگ رانندگی جوانان چه برنامه‌ای دارید؟

سرائی: به نظرم نخستین قدم برای جلب اعتماد خانواده‌ها این است که نگرانی آنها را کاملاً جدی بگیریم. وقتی یک پدر یا مادر می‌بیند فرزندش به موتورسواری یا اتومبیلرانی علاقه‌مند شده، طبیعی است که در وهله اول به موضوع ایمنی فکر کند.

بنابراین ما نباید از خانواده بخواهیم صرفاً به این ورزش اعتماد کند، بلکه باید شرایطی ایجاد کنیم که خانواده بتواند نتیجه آموزش و نظارت را ببیند. اگر جوان در محیطی استاندارد و کنترل‌شده، زیر نظر مربی آموزش ببیند، از تجهیزات ایمنی استفاده کند و اصول فنی و قوانین را یاد بگیرد، طبیعتاً نگاه خانواده نیز از نگرانی صرف به سمت اعتماد و همراهی تغییر خواهد کرد. هدف ما این است که خانواده بداند هیئت قرار نیست جوان را به سمت هیجان بی‌ضابطه سوق دهد، بلکه می‌خواهد هیجان او را مدیریت و حرفه‌ای کند.

در این میان، آموزش را باید یکی از پایه‌های اصلی توسعه این رشته بدانیم. به اعتقاد من در موتورسواری و اتومبیلرانی، "مهارت باید مقدم بر سرعت باشد". فردی که می‌خواهد وارد این رشته شود، باید ابتدا وسیله نقلیه خود را بشناسد، نحوه کنترل آن را یاد بگیرد، شرایط مختلف را بشناسد و با اصول ایمنی و مسئولیت‌پذیری آشنا شود و بعد وارد مراحل بالاتر تمرین و رقابت شود. آموزش فقط یک دوره کوتاه فنی نیست؛ باید یک فرهنگ مستمر باشد. حتی ورزشکار حرفه‌ای نیز باید دائماً مهارت‌های خود را به‌روز کند و نسبت به ایمنی، قوانین و شرایط محیطی حساس باشد. ما باید این نگاه را در میان ورزشکاران و علاقه‌مندان جا بیندازیم که قهرمانی و حرفه‌ای بودن با بی‌احتیاطی و ریسک غیرضروری هیچ نسبتی ندارد.

موضوع دیگری که برای ما اهمیت دارد، پیوند میان ورزش موتورسواری و اتومبیلرانی با فرهنگ عمومی رانندگی است. امروز بسیاری از رفتارهایی که در خیابان شاهد آن هستیم، ناشی از هیجان، خودنمایی یا تلاش برای اثبات مهارت است. باید به جوان آموزش دهیم که خیابان محل نمایش مهارت و سرعت نیست. اگر فردی واقعاً به خودرو یا موتور علاقه دارد و می‌خواهد توانایی خود را نشان دهد، باید این کار را در محیط تخصصی و تحت ضوابط انجام دهد. ما می‌توانیم از ظرفیت ورزشکاران، مربیان و پیشکسوتان این رشته برای فرهنگ‌سازی استفاده کنیم؛ افرادی که خودشان می‌توانند الگوی رفتار صحیح در رانندگی باشند و به نسل جوان منتقل کنند که مهارت واقعی یعنی توانایی کنترل وسیله، رعایت قانون و حفظ جان خود و دیگران.

در کنار آموزش مستقیم ورزشکاران، به نظر من باید ارتباط هیئت با مدارس، دانشگاه‌ها، خانواده‌ها و مجموعه‌های فرهنگی نیز تقویت شود. اگر قرار است فرهنگ رانندگی در نسل جدید اصلاح شود، این کار صرفاً با تذکر و برخورد اتفاق نمی‌افتد؛ باید از سنین پایین درباره مسئولیت‌پذیری، ایمنی و استفاده درست از وسایل نقلیه صحبت شود. حتی می‌توان برنامه‌هایی طراحی کرد که در کنار جنبه ورزشی، بخش‌های آموزشی و فرهنگ ترافیکی نیز داشته باشند. اینجا هیئت می‌تواند نقش فراتر از یک متولی مسابقات داشته باشد و به عنوان یک مجموعه اثرگذار در حوزه جوانان و فرهنگ ایمنی فعالیت کند.

بنابراین، اعتماد خانواده‌ها زمانی شکل می‌گیرد که بین حرف و عمل فاصله‌ای وجود نداشته باشد. ما باید محیطی ایجاد کنیم که خانواده وقتی فرزندش را به سمت این ورزش می‌فرستد، مطمئن باشد آموزش، مربی، ایمنی و سلامت او در اولویت قرار دارد. از سوی دیگر، خود جوان نیز باید بداند که هیجان بخشی از جذابیت این ورزش است، اما هیجان بدون مهارت و مسئولیت می‌تواند خطرآفرین باشد. نگاه ما این است که هیجان را سرکوب نکنیم، بلکه آن را به مهارت تبدیل کنیم؛ مهارت را به ورزش و ورزش را به فرهنگ تبدیل کنیم. اگر این زنجیره درست شکل بگیرد، هم اعتماد خانواده‌ها افزایش پیدا می‌کند و هم می‌توانیم بخشی از رفتارهای پرخطر در جامعه را به سمت یک فعالیت سالم، حرفه‌ای و قانونمند هدایت کنیم.

تسنیم: چه نگاهی به شهرستان‌های استان مرکزی دارید؟ و جایگاه مربیان و پیشکسوتان در برنامه‌های شما چیست؟

سرائی: استان مرکزی را نباید فقط در اراک خلاصه کرد. هرکدام از شهرستان‌های استان ظرفیت‌ها، علاقه‌مندان، ورزشکاران و حتی اقتضائات خاص خودشان را دارند و اگر قرار باشد موتورسواری و اتومبیلرانی در استان به شکل متوازن توسعه پیدا کند، باید این ظرفیت‌ها را شناسایی و فعال کنیم. ممکن است یک شهرستان در یک رشته استعداد بیشتری داشته باشد و شهرستان دیگری ظرفیت مناسب‌تری برای آموزش، برگزاری رویداد یا حتی ایجاد زیرساخت داشته باشد. بنابراین نگاه ما این است که برای شهرستان‌ها نسخه واحد نپیچیم، بلکه ظرفیت هر منطقه را بشناسیم و متناسب با همان ظرفیت برنامه‌ریزی کنیم.

یکی از موضوعاتی که باید جدی دنبال شود، جلوگیری از تمرکز امکانات و فرصت‌ها در مرکز استان است. ورزشکار جوانی که در یک شهرستان زندگی می‌کند، نباید احساس کند برای دیده‌شدن یا پیشرفت حتماً باید به اراک بیاید. هیئت‌های شهرستانی می‌توانند بازوی اصلی ما در استعدادیابی و توسعه این ورزش باشند و باید ارتباط میان هیئت استان و شهرستان‌ها ارتباطی مستمر و واقعی باشد. ما می‌خواهیم صدای شهرستان‌ها را بشنویم، نیازهایشان را بشناسیم و در تصمیم‌گیری‌های هیئت از ظرفیت و نظر فعالان همان مناطق استفاده کنیم.

از سوی دیگر، شهرستان‌ها می‌توانند در میزبانی رویدادها نیز نقش مهمی داشته باشند. برگزاری مسابقات و برنامه‌های ورزشی در شهرستان‌ها فقط یک فعالیت ورزشی نیست؛ باعث می‌شود این رشته بیشتر دیده شود، جوانان منطقه با ورزشکاران حرفه‌ای ارتباط پیدا کنند و حتی ظرفیت‌های گردشگری و اجتماعی آن شهرستان نیز مورد توجه قرار بگیرد. به همین دلیل، در برنامه ما شناسایی فضاها و ظرفیت‌های موجود در شهرستان‌ها و حرکت به سمت توزیع مناسب فعالیت‌ها و رویدادها اهمیت ویژه‌ای دارد.

براین اساس، نگاه ما این است که هیئت استان باید چتری برای همه شهرستان‌ها باشد، نه مجموعه‌ای متمرکز در مرکز استان. اگر بتوانیم استعدادهای موجود در شهرستان‌ها را شناسایی کنیم و به آنها آموزش، مربی، فرصت رقابت و مسیر رشد بدهیم، مطمئناً در آینده شاهد ظهور چهره‌های بیشتری از استان مرکزی در سطح ملی خواهیم بود.

اما درخصوص جایگاه مربیان و پیشکسوتان در برنامه‌ها باید گفت، مربیان و پیشکسوتان سرمایه‌های اصلی هر رشته ورزشی هستند و موتورسواری و اتومبیلرانی نیز از این قاعده مستثنی نیست. کسانی که سال‌ها در این رشته فعالیت کرده‌اند، تجربه‌ای دارند که با مطالعه و حتی آموزش‌های رسمی به‌تنهایی به دست نمی‌آید. آنها فراز و نشیب‌های ورزش را دیده‌اند، ورزشکاران مختلف را شناخته‌اند و با نقاط قوت و ضعف این رشته آشنا هستند. بنابراین اعتقاد من این است که با تغییر مدیریت، قرار نیست تجربه گذشته کنار گذاشته شود؛ برعکس، باید از این تجربه برای ساختن آینده استفاده کنیم.

در حوزه مربیگری نیز باید نگاه جدی‌تری داشته باشیم. موتورسواری و اتومبیلرانی رشته‌هایی هستند که کیفیت آموزش در آنها مستقیماً با ایمنی ورزشکار ارتباط دارد. بنابراین مربی فقط انتقال‌دهنده یک مهارت فنی نیست؛ مربی باید فرهنگ ایمنی، نظم، مسئولیت‌پذیری و روحیه رقابت سالم را هم به ورزشکار منتقل کند. تلاش ما این خواهد بود که جایگاه مربیان تقویت شود و زمینه‌ای فراهم شود که مربی نیز خودش احساس کند در یک مسیر حرفه‌ای و رو به رشد قرار دارد.

در کنار مربیان، پیشکسوتان می‌توانند نقش مهمی در انتقال تجربه میان نسل‌ها داشته باشند. امروز ممکن است جوانی با تکنولوژی‌ها و امکانات جدید وارد این رشته شود، اما اگر تجربه نسل‌های گذشته را نیز در اختیار داشته باشد، مسیر رشدش کوتاه‌تر و مطمئن‌تر خواهد شد. ما باید این دو نسل را در کنار هم قرار دهیم؛ تجربه پیشکسوتان را حفظ کنیم و در عین حال اجازه دهیم نسل جدید با نگاه و توانایی‌های خودش مسیر آینده ورزش را شکل دهد.

به نظرم حتی می‌توانیم از ظرفیت پیشکسوتان در تصمیم‌سازی‌های هیئت نیز استفاده کنیم. قرار نیست همه تصمیم‌ها فقط در ساختار اداری هیئت گرفته شود. گفت‌وگو با مربیان، قهرمانان و پیشکسوتان می‌تواند بسیاری از مسائل واقعی این رشته را برای مدیریت روشن کند.

هیئت متعلق به یک فرد یا یک دوره مدیریتی نیست؛ متعلق به جامعه ورزش موتورسواری و اتومبیلرانی استان است. بنابراین یکی از رویکردهای ما این خواهد بود که همه کسانی که برای این ورزش زحمت کشیده‌اند، خودشان را در آینده هیئت سهیم بدانند و از تجربه و ظرفیتشان برای ساختن نسل جدید ورزشکاران استان استفاده شود.

گفت‌وگو از: فاطمه ساریخانی

انتهای پیام/711/