به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، شانی لیتمن در مقاله‌ای که در روزنامه هاآرتص منتشر شد، ضمن اشاره به این مسئله افزود: من برای یک سال ارتقای حرفه‌ای، در قالب برنامه‌ای در دانشگاه هاروارد که ویژه روزنامه‌نگاران بود، به کمبریج، ماساچوست در ایالات متحده آمریکا رفتم.

پیش از سفر، هشدارها از هر سو بر سرم باریدن گرفت: اکنون زمان مناسبی برای اسرائیلی‌ها در خارج نیست، و قطعاً در دانشگاه‌های آمریکا هم نیست؛ جوانان با چفیه در محوطه‌های دانشگاه دست به اعتراض می‌زنند؛ یهودستیزی وجود دارد؛ ضدیت با اسرائیل وجود دارد؛ حمایت از فلسطینی‌ها وجود دارد؛ مجبور خواهی شد موضع خود را توجیه کنی؛ از اسرائیل دفاع کن؛ به اسرائیل حمله کن؛ نمادها را پنهان کن؛ نمادها را اضافه کن؛ به زبان عبری سخن نگو؛ به زبان انگلیسی عذرخواهی کن؛ توضیح بده که اینجا هم لیبرال‌هایی هستند و همه از عرب‌ها متنفر نیستند؛ ما استحقاقش را داریم؛ این در کتاب مقدس آمده؛ این هرتزل است؛ این هولوکاست است؛ این هفتم اکتبر است؛ شریکی وجود ندارد؛ شریکی وجود دارد؛ اشغالگری بس است؛ و درباره نسل‌کشی چه می‌گویی؟

در طول سالی که در کمبریج بودم، هرگز با هیچ مظاهری از یهودستیزی روبرو نشدم. هیچ‌کس در چهره‌ام فریاد نزد «از نهر تا بحر». اما بیش از هر زمان دیگری روشن شد که چگونه هویت اسرائیلی به چیزی شبیه به انگ تبدیل شده است؛ تنها واقعیتی است که گفته می‌شود و سپس سکوتی به‌دنبال دارد، همین است.

چیزی بسیار بدتر از رویارویی های مستقیم وجود دارد: نادیده گرفتن و اجتناب؛ انزجاری که (که از اسرائیل وجود داشته و) به اعماق نفوذ می‌کند. کم‌کم نشانه‌ها آشکار شدند: اعضای یک انجمن آکادمیک پس از آنکه اعلام کردم اسرائیلی هستم دیگر از گفتگو با من خودداری کردند؛ پروژه‌ای هنری که به زندگی در اسرائیل زیر بار جنگ می‌پرداخت و سپس ناگهان از نشریه‌ای که قرار بود در آن منتشر شود ناپدید شد.

شگفت‌آورترین مسئله، اجتناب همکارانم در برنامه — از میان روزنامه‌نگاران آمریکایی و بین‌المللی — از هرگونه بحث عمیق درباره مسائل مربوط به جنگ یا به‌طور کلی مناقشه اسرائیل و فلسطین بود. حتی زمانی که ایالات متحده به‌طور مستقیم در جریان رویدادها نقش داشت ـ حتی هنگامی که توافق آتش‌بس در غزه در اکتبر گذشته تحت فشار دونالد ترامپ امضا شد و اسرای اسرائیلی آزاد شدند، یا زمانی که ایالات متحده و اسرائیل حمله‌ای علیه ایران انجام دادند ـ  یافتن کسی میان گروهی شامل 22 روزنامه‌نگار آمریکایی و بین‌المللی (به همراه همسرانشان که برخی از آنها نیز در همین حوزه فعالیت می‌کردند) که حاضر به گفت‌وگوی آزاد درباره این موضوع باشد دشوار بود.

کم‌کم متوجه شدم هیچ‌کس واقعاً علاقه‌ای به صحبت درباره این مسئله دردسرساز به نام اسرائیل-فلسطین ندارد؛ دست‌کم تمایلی ندارد تا این کار را با یک اسرائیلی انجام دهد.

برای برخی، این مسئله دور و پیچیده به نظر می‌رسید و لزوماً جذاب نبود. شاید برخی از همکارانم در برنامه می‌خواستند درباره آن صحبت کنند، اما می‌ترسیدند سخنی بگویند که مناسب نباشد؛ در حالی که دیگران تلاش می‌کردند در حال حاضر صرفاً مؤدبانه، نفرت خود را از اسرائیل پنهان کنند.

انتهای پیام/