داوود علیپوریان در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، درباره مسابقات والیبال نشسته قهرمانی جهان در چین که با کسب نهمین قهرمانی ایران همراه بود، اظهار داشت: مسابقات بدی نبود و یک قهرمانی دیگر کسب شد، اما اذیت کننده بود. در چین که بودیم، مشکلی برایم به وجود آمد و دیگر طاقت ماندن نداشتم، اما به احترام دوستان و مردم ادامه دادم. یک چالش میان من و هادی رضایی سرمربی تیم ملی ایجاد شد و گفتم که دیگر نمی توانم با او کار کنم. احترام علیپوریان و امثال علیپوریان واجب است. نمی‌دانم چگونه است که همه می‌روند، اما یک نفر همیشه حضور دارد. شما به گذشته نگاه کنید؛ امثال ایمری، فیروزی، ابراهیمی، پیدایش و ... در یکی دو دوره از پارالمپیک حضور داشتند، اما بدون هیچ احترامی رفتند. می‌خواهم این را بگویم؛ تا زمانی که رضایی در تیم ملی باشد، من برنمی‌گردم.

وی افزود: من قصد شرکت در مسابقات را نداشتم. از سال قبل به اردو نرفتم، اما سرمربی اصرار داشت که برگردم. در دو، سه اردو شرکت نکردم و پس از آن هم با جنگ 40 روزه مواجه شدیم. پس از آن رضایی هر روز و حتی یک روز در میان، تماس می‌گرفت که به اردو بروم. 

وی درباره نرفتن به اردوی تیم ملی والیبال نشسته و حاشیه‌ها و اختلاف نظرهایی که پیرامون مسابقات قهرمانی جهان مطرح شده بود، اظهار داشت: ای‌کاش که به چین نمی‌رفتم. من رفتم و به تیم ملی کمک کردم، اما استفاده‌اش را بقیه بردند. اگر شما به گذشته نگاه کنید، می‌بینید همه کسانی که از تیم ملی رفتند، با همین وضعیتی بود که برای من هم اتفاق افتاد. انگار که این شرایط در پیشانی‌نوشت بچه‌های والیبال نشسته نوشته شده است. نمی‌خواهم اتفاقات را خیلی باز کنم، اما نحوه برخوردها واقعاً زننده بود.

علیپوریان ادامه داد: همه چیز از بازی با آمریکا شروع شد. هادی رضایی که در جایگاه سرمربی تیم ملی حضور دارد، متوجه نیست که در چه زمانی با چه کسی حرف می‌زند. این نوع برخوردها در شأن من نبود. همچنین هیچ وقت فکر نمی‌کردم این رفتار را از فدراسیون ببینم که ورزشکار را رها کند. همه شاهد آن هستیم که سرمربی همچنان حضور دارد و این به هر شکلی دیده می‌شود. 

وی در پاسخ به این سوال که آیا با مسئولان انجمن والیبال نشسته پیرامون اتفاقات رخ داده، جلسه داشته است؟ عنوان کرد: به نظرم انجمن والیبال نشسته فقط یک اسم است. این انجمن نمی‌تواند مستقل تصمیم بگیرد و تقریباً همه چیز در آنجا با نظر رضایی رخ می‌دهد. 

ملی‌پوش باسابقه والیبال نشسته تصریح کرد: من قبل از مسابقات جهانی هیچ قصدی برای ادامه دادن نداشتم. در واقع بزرگترین اشتباهم این بود که در این دوره از مسابقات شرکت کردم. این رقابت‌ها که با همه سختی‌ها گذشت. حالا بازی‌های پاراآسیایی در پیش است و تیم ملی تقریباً کار راحتی در پیش دارد و دیگر به امثال من نیازی نیست. در طول این سال‌ها نفرات زیادی آمدند و رفتند و تقریباً هیچ حاشیه‌ای هم نداشتند. متاسفانه فدراسیون متوجه نمی‌شود که دلیل نماند آنها چیست. امروز نوبت من است و فردا نوبت بقیه می‌شود، اما چطور می‌شود که یک نفر 30 سال حضور داشته باشد؟

علیپوریان درباره رابطه‌اش با بازیکنان تیم ملی گفت: هیچ مشکلی با بازیکنان ندارم. رابطه‌ام الان هم با آنها خوب بوده و آرزو دارم چه من باشم، چه نباشم، تیم ملی همیشه روی سکوی نخست برود، چون آنها بهترین هستند. من با چند نسل از بازیکنان بودم و همیشه برایشان آرزوی بهترین‌ها را دارم.

وی عنوان کرد: روز دوشنبه با کوهپایه‌زاده رئیس فدراسیون جانبازان و توان‌یابان صحبت کردم و حرف‌هایم را به او گفتم. حالا نمی‌دانم چه تصمیم خواهد گرفت، اما معتقدم که باید تصمیم خوبی بگیرند. در این جلسه قرار به انجام کار خاصی نشد. مقرر گفتند که نامه‌ای بنویسمف اما من چنین کاری نمی‌کنم و هر تصمیمی هم که بگیرند، برایم اهمیتی ندارد. من در طول این سال‌ها هیچ درخواستی نداشته‌ام و هیچ نقطه سیاهی در کارنامه‌ام نیست که نگران باشم.

بهترین پاسور مسابقات جهانی 2026 اظهار داشت: همه این صحبت‌ها را انجام دادم، آن هم علی‌رغم اینکه می‌دانم با چالش مواجه شده‌ام. با این وجود معتقدم که رضایی در بیرون از ورزش جزو بهترین‌ها بوده و اگر صلاح باشد، رفاقت‌مان ادامه پیدا می کند، اما این رفاقت در ورزش تمام شده است.

علیپوریان با بیان اینکه چنین اتفاقاتی در گذشته نیز برای برخی ملی‌پوشان رخ داده بود، درباره جلسه‌اش با هادی رضایی پس از بازگشت از چین گفت: جلسه‌ای با حضور من، رضایی و رضا خانی سرپرست تیم ناگویا برگزار شد. رضایی از من پرسید «مشکل چیست؟ اگر من نباشم، تو می‌آیی؟». من هم جواب دادم «بله»، اما او خیلی صریح عنوان کرد که «من نمی‌روم تا تو در بازی‌ها شرکت کنی.» او سه بار این موضوع را مطرح کرد و حالا منتظر هستم تا ببینم چه کاری انجام می‌دهد.

وی در ادامه گفت‌وگو با تسنیم عنوان کرد: هیچکس با دل خوش از والیبال نشسته جدا نشد. معتقدم اتفاقاتی رخ می‌دهد که جدایی از تیم ملی برای همه اینگونه باشد. در واقع مشابه شرایط امشال در گذشته نیز برای امثال ایمری، ابراهیمی و ... رخ داده بود و فردا هم تکرار می‌شود. باز هم می‌گویم که ای‌کاش در این دوره از مسابقات جهانی شرکت نمی‌کردم. من حق رفاقت را به‌جا آوردم، اما رفاقت ندیدم. 

انتهای پیام/