خبرگزاری تسنیم از اراک- بنیامین مینایی| همزمان با سالروز شهادت جانسوز حضرت علی بن موسی‌الرضا(ع)، بار دیگر عطر حرم رضوی در اراک پیچید و دل‌های عاشق و دلداده اهل‌بیت(ع) در سوگ هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت به تپش درآمد.

امروز همزمان با شهادت امام رضا(ع) شهرستان های دوازدگانه استان مرکزی از شهر و روستا عزادار امام شهتم شیعیان امام رضا(ع) است و مرکز شهر اراک به سمت حرم مطهر امامزادگان عبدالله و آمنه خاتون(ع) اراک میزبان کاروان غمی بود که از دل مردم برخاسته بود؛ کاروانی که مقصدش نه یک مکان، بلکه عرض ارادت به امامی است که قرن‌هاست ایرانیان او را "ولی‌نعمت" خود می‌دانند. فضای امامزادگان از همان ساعات آغاز مراسم رنگ و بوی دیگری داشت؛ پرچم‌های عزا، نوای مداحی و ذکر مصیبت، چهره‌های اشک‌آلود و دست‌هایی که برای عرض ادب و ارادت بالا می‌رفت، تصویری از یک دلدادگی عمیق و ریشه‌دار را به نمایش گذاشته بود.

در میان عزاداران، حضور نماینده ولی‌فقیه در استان مرکزی و امام جمعه اراک، فرمانده انتظامی استان و جمعی از مسئولان ارشد استانی و شهرستانی، جلوه‌ای دیگر به این مراسم بخشیده بود؛ مسئولانی که در کنار مردم، در سوگ امام مهربانی‌ها نشستند و همراه با آنان برای غربت و مظلومیت امام رضا(ع) اشک ریختند.

اما شاید زیباترین بخش این مراسم، مردمی بودند که هر کدام با نیتی به این محفل آمده بودند؛ یکی برای حاجتی، دیگری برای تشکر از نعمتی و دیگری تنها برای اینکه در روز شهادت امام رضا(ع)، دلش را به پنجره‌ای از حرم رضوی گره بزند.

روایت اشک و ارادت مردم به غریب‌الغربا(ع)

"مریم مومنی" از بانوان حاضر در مراسم با اشاره به ارادت ایرانیان به امام شهشتم(ع) به خبرنگار تسنیم گفت: امام رضا(ع) برای ما فقط یک امام نیست؛ پناه دل‌های ماست. هر وقت گرفتاری داریم، نام امام رضا(ع) که می‌آید، انگار آرامش می‌گیریم. شاید نتوانیم همیشه به مشهد برویم، اما دل ما همیشه در حرم آقاست.

"محمد جعفری" از شهروندان اراکی که همراه خانواده خود در مراسم حضور داشت، با اشاره به ارادت مردم ایران به امام هشتم(ع) گفت: ما ایرانی‌ها خودمان را مهمان امام رضا(ع) می‌دانیم. خیلی از مردم حاجت‌هایشان را از آقا گرفته‌اند و اگر هم حاجتی نگرفته باشند، همین که دلشان به امام رضا(ع) وصل است برایشان بزرگ‌ترین نعمت است. امروز آمده‌ایم بگوییم آقا، هنوز هم مردم ایران دوستت دارند و به شما پناه می‌آورند.

"احمدرضا محمدی" جوانی در میان جمعیت ایستاده بود، درباره دلیل حضورش در مراسم گفت: نسل ما شاید خیلی چیزها را با زبان نتواند توضیح بدهد، اما محبت امام رضا(ع) چیزی است که از خانواده‌ها به ما رسیده است. از کودکی با نام امام رضا(ع)، زیارت و صحن‌های حرم بزرگ شده‌ایم. امروز اینجا آمده‌ام تا به امامم بگویم که هنوز هم به شما افتخار می‌کنم و دلم می‌خواهد همیشه زیر سایه اهل‌بیت(ع) باشم.

"سعیده سلیمی" مادری که فرزند خردسالش را نیز با خود به مراسم آورده بود، گفت: می‌خواهم بچه‌ام از همین کودکی با امام رضا(ع) مأنوس باشد. همان‌طور که مادر و پدرم من را با محبت اهل‌بیت بزرگ کردند، من هم دوست دارم این محبت را به فرزندم منتقل کنم. امام رضا(ع) برای ما مایه برکت و آرامش است.

از اشک مادران تا پرچم‌های رضوی؛ اراک در سوگ امام مهربانی‌ها

در گوشه‌ای از مراسم، خادمیاران رضوی نیز با لباس و پرچم‌های متبرک، حال و هوای حرم امام رضا(ع) را برای مردم تداعی می‌کردند. حضور آنان برای بسیاری از عزاداران یادآور صحن‌های حرم رضوی بود؛ به‌گونه‌ای که برخی از مردم با دیدن خادمیاران، برای دقایقی چشم‌هایشان را بستند و خود را در جوار مضجع شریف امام هشتم(ع) تصور کردند.

مردم با احترام خاصی به خادمیاران رضوی نزدیک می‌شدند، پرچم متبرک را می‌بوسیدند، دست بر سینه می‌گذاشتند و با چشمانی اشکبار عرض ارادت می‌کردند. برای بسیاری، خادمیار تنها یک فرد حاضر در مراسم نبود؛ نشانی از حرم بود، نشانی از مشهد، از صحن انقلاب و از گنبد طلایی که میلیون‌ها دل در سراسر ایران و جهان به آن گره خورده است.

در این میان، کودکان نیز سهمی از این دلدادگی داشتند؛ کودکانی که در کنار پدر و مادر خود ایستاده بودند و با نگاه‌های کنجکاو به پرچم‌ها و خادمیاران رضوی چشم دوخته بودند. شاید هنوز معنای غربت امام هشتم(ع) را به‌درستی ندانند، اما همین حضور، نخستین قدم برای آشنایی با فرهنگ محبت به اهل‌بیت(ع) است؛ محبتی که نسل به نسل در میان مردم ایران منتقل شده است.

از کودک تا پیر؛ همه برای امام رضا(ع) آمدند

مراسم کاروان غم شهادت امام رضا(ع) از میدان شهدا به سمت حرم مظهر امامزادگان عبدالله و آمنه خاتون اراک، تنها یک مراسم عزاداری نبود؛ روایت مردمی بود که قرن‌هاست محبت امام هشتم(ع) را در تار و پود زندگی خود جای داده‌اند. مردمی که برای عرض ارادت به ولی‌نعمت خود، در روز شهادتش گرد هم آمدند تا بگویند فاصله اراک تا مشهد، هرچقدر هم زیاد باشد، فاصله دل‌ها با امام رضا(ع) هیچ است.

امروز اراک، مشهد کوچک دل‌های عاشق بود؛ پرچم‌های عزا بالا رفت، اشک‌ها جاری شد و نام «رضا(ع)» در میان جمعیت طنین‌انداز شد. مردم آمدند تا در سوگ غریب‌الغربا(ع) بنشینند و با زبان دل بگویند: آقا جان، اگرچه در کنار ضریح تو نیستیم، اما دل‌هایمان را به پنجره فولاد مهربانی‌ات گره زده‌ایم؛ ما همچنان مهمان سفره کرامت و دلداده ولایت تو هستیم.

به گزارش تسنیم، شاید راز ماندگاری نام امام رضا(ع) در میان ایرانیان، همین پیوند عمیق و ناگسستنی دل‌ها با امامی باشد که قرن‌هاست پناه دل‌های خسته و امید حاجتمندان است. امروز در اراک، مردم آمدند تا در سوگ ولی‌نعمت خود بنشینند و با اشک و زمزمه، ارادت دیرینه‌شان را به هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت نشان دهند.

در میان جمعیت، پیرمردی که آرام زیر لب صلوات می‌فرستاد، مادری که دست کودک خود را گرفته بود و جوانانی که پرچم‌های رضوی را به سینه می‌فشردند، همه یک حرف مشترک داشتند؛ امام رضا(ع) برای آنان تنها یک نام در تقویم نیست، پناهی است که در شادی و غم، در گرفتاری و آرامش، دلشان را به او سپرده‌اند.

خادمیاران رضوی نیز در میان مردم بودند؛ با پرچم‌هایی که بوی حرم می‌داد و یاد صحن و سرای امام مهربانی‌ها را زنده می‌کرد. مردم با احترام به آنان نزدیک می‌شدند، پرچم متبرک را می‌بوسیدند و گاه با چشمانی اشکبار، تنها چند لحظه خود را مهمان حرم آقا تصور می‌کردند؛ گویی امروز مشهد به اراک آمده بود تا دل‌های داغدار را آرام کند.

و چه زیباست حکایت ایرانیانی که شاید فاصله‌شان با مشهد صدها کیلومتر باشد، اما فاصله دلشان با امام رضا(ع) حتی به اندازه یک نفس نیست؛ دل‌هایی که امروز در اراک، رو به سوی خراسان کردند و در سوگ غریب‌الغربا(ع) آرام زمزمه کردند: السلام علیک یا علی بن موسی‌الرضا(ع)؛ آقا جان، ما هنوز خود را مهمان سفره کرامتت می‌دانیم.

انتهای پیام/711/