به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، خبرنگاری، حرفه‌ای است که جدا از سوابق، تخصص و تبحر، با هزینه‌کردن از زمان، آرامش و گاه اعتبار شخصی خود، مسئولیت سنگین روایت حقیقت را برعهده گرفته است؛ حرفه‌ای که تنها با داشتن یک عنوان یا حضور در کنار رسانه‌ها تعریف نمی‌شود، بلکه نیازمند دانش، تجربه، اخلاق حرفه‌ای، شناخت میدان، قدرت تحلیل و پایبندی به اصول اطلاع‌رسانی است.

رسانه در هر جامعه‌ای یکی از مهم‌ترین ارکان آگاهی‌بخشی و مطالبه‌گری محسوب می‌شود و احترام به خبرنگار، در واقع احترام به جریان گردش آزاد اطلاعات و حق مردم برای دانستن است. از همین منظر، برنامه‌هایی که با محوریت تجلیل از خبرنگاران برگزار می‌شود، باید بیش از هر مراسم دیگری، حساسیت و دقت نظر در انتخاب مهمانان، سخنرانان و صاحبان تریبون داشته باشد.

نشست صمیمی اخیر مدیرکل صداوسیمای مرکز کردستان با مدیران خبرگزاری‌ها، فعالان رسانه‌ای و خبرنگاران استان، از این جهت اقدامی قابل تقدیر بود که برای نخستین‌بار شاهد دورهمی صمیمانه، نگاه برابر به رسانه‌های مختلف و حضور مدیران خبرگزاری‌ها در کنار همکاران رسانه ملی بودیم؛ اقدامی که نشان داد مدیریت جدید این مجموعه، تعامل و همگرایی با جامعه رسانه‌ای را به عنوان یک ضرورت پذیرفته است.

حضور حجت‌الاسلام والمسلمین عبدالرضا پورذهبی نماینده ولی‌فقیه در استان کردستان، استاندار کردستان و جمعی دیگر از مسئولان استانی نیز به این نشست جایگاه ویژه‌ای بخشید؛ مسئولانی که در سخنان خود بر اهمیت اخلاق حرفه‌ای، مطالعه، دقت، صحت‌سنجی اخبار و ارتقای سطح دانش خبرنگاران تأکید کردند؛ توصیه‌هایی که بدون تردید از پایه‌های اصلی خبرنگاری حرفه‌ای است.

اما در کنار همه نقاط قوت این نشست، یک اتفاق حاشیه‌ای و قابل تأمل، فضای مثبت مراسم را تحت تأثیر قرار داد؛ اتفاقی که نه به اصل برنامه، بلکه به یک تصمیم و انتخاب نادرست بازمی‌گشت؛ انتخابی که می‌توانست با دقت بیشتر در فرآیند دعوت و مدیریت تریبون، از ایجاد چنین حاشیه‌ای جلوگیری کند.

تریبون رسانه، جای هر سخنی نیست

تریبون در یک نشست رسانه‌ای، صرفاً یک فرصت برای حرف‌پراکنی و بیان چند جمله نیست؛ این جایگاه، نماد هویت حرفه‌ای جامعه‌ای است که سال‌ها برای اعتبار آن تلاش شده است.

خبرنگاران حاضر در چنین برنامه‌هایی، افرادی هستند که روزانه در میدان خبر حضور دارند؛ از جلسات مدیریتی گرفته تا مشکلات مردم، حوادث، بحران‌ها و پیگیری مطالبات اجتماعی. بسیاری از آنان سال‌هاست با قلم خود، صدای مردم بوده‌اند و هزینه‌های این مسیر را نیز پرداخته‌اند.

از همین رو، وقتی در یک نشست تخصصی رسانه‌ای، فرصت سخن گفتن در اختیار فردی قرار می‌گیرد که ارتباط مشخص و شناخته‌شده‌ای با بدنه حرفه‌ای رسانه ندارد، طبیعی است که این موضوع با واکنش و گلایه اهالی رسانه مواجه شود.

احترام به خبرنگار، با شناخت خبرنگار آغاز می‌شود

جامعه رسانه‌ای کردستان امروز مجموعه‌ای از خبرنگاران، مدیران خبرگزاری‌ها، فعالان مطبوعاتی و افرادی است که سال‌ها در مسیر اطلاع‌رسانی استان فعالیت کرده‌اند.

پرسش اساسی اینجاست که در برنامه‌ای با عنوان بزرگداشت خبرنگاران، چرا باید افرادی دعوت شوند که شأنیت این نشست را با حواشی‌هایی که دارند، زیر سؤال ببرد و فرصت بیان دیدگاه در اختیار کسی قرار گیرد که نمایندگی از بدنه حرفه‌ای رسانه ندارد؟ اقدامی که باعث شد هیچ کدام از تلاشگران واقعی این عرصه  که سال‌ها در میدان خبر، مشکلات مردم را روایت کرده‌اند و برای توسعه استان قلم زده‌اند، جز سکوت، حتی صحبتی هم نکنند.

یک برنامه ارزشمند با یک تصمیم قابل اصلاح

بی‌تردید هدف مدیرکل صداوسیمای کردستان از برگزاری این نشست، تکریم اصحاب رسانه و ایجاد فضای همدلی بوده است و این اقدام شایسته تقدیر است. اما در برنامه‌هایی که محور اصلی آن «رسانه» است، حتی یک انتخاب اشتباه می‌تواند بر ذهن و نگاه مخاطبان اثر بگذارد.

تلخی ایجادشده پس از آن اتفاق، باعث شد بخشی از خبرنگاران و مدیران رسانه‌ای حاضر، احساس کنند شأن حرفه‌ای آنان به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته و فضای جلسه را ترک کردند؛ موضوعی که با فلسفه برگزاری چنین نشست‌هایی فاصله دارد.

اصرار مدیرکل صداوسیما و مجری برنامه برای ادامه سخنان دیگر خبرنگاران نیز نتوانست کاملاً فضای ایجادشده را تغییر دهد؛ چراکه گاهی یک تصمیم نادرست، سایه خود را بر بخش‌های مثبت یک رویداد می‌اندازد.

رسانه را باید به اهل رسانه سپرد

جامعه رسانه‌ای کردستان بیش از هر زمان دیگری نیازمند همدلی، احترام متقابل و تقویت هویت صنفی است. برگزاری نشست‌هایی از این دست می‌تواند فرصتی ارزشمند برای نزدیک‌تر شدن رسانه‌ها و دستگاه‌های فرهنگی باشد، اما شرط آن، شناخت دقیق از جایگاه رسانه و فعالان واقعی این حوزه است.

انتظار می‌رود در برنامه‌های آینده مرتبط با خبرنگاران، معیار دعوت و اعطای تریبون دستگاه‌ها، صرفاً حضور یا عنوان نباشد؛ بلکه سابقه فعالیت، تخصص، تجربه، عضویت در خانه مطبوعات و تعلق حرفه‌ای افراد به حوزه رسانه مورد توجه قرار گیرد نه اینکه هر کسی دعوت شود.

تکریم خبرنگار تنها با یک مراسم، تقدیرنامه یا عکس یادگاری معنا پیدا نمی‌کند؛ احترام واقعی زمانی شکل می‌گیرد که جایگاه حرفه‌ای خبرنگار شناخته شود و تریبون رسانه به کسانی سپرده شود که سال‌ها برای اعتبار این حرفه تلاش کرده‌اند.

انتهای پیام/