به گزارش خبرگزاری تسنیم از بوشهر، استان بوشهر در بیست و هشتم ماه صفر، همزمان با سالروز رحلت جانسوز پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی(ص) و شهادت سبط اکبر ایشان، حضرت امام حسن مجتبی(ع)، چهره‌ای سیاه‌پوش به خود گرفته و در غم فراق خاندان وحی به سوگ نشسته است.

مردم متدین و ولایت‌مدار استان بوشهر، با بهره‌گیری از آیین‌های دیرین و ریشه‌دار، بار دیگر ارادت خالصانه خود را به ساحت مقدس اهل‌بیت(ع) به نمایش گذاشتند.

فضای شهرهای استان بوشهر، از سواحل نیلگون خلیج‌فارس تا نقاط دوردست، با طنین حزن‌انگیز «سنج و دمام» عطر و بویی آسمانی گرفته است. این آیین که در فرهنگ بوشهری فراتر از یک موسیقی آیینی، نمادی از اتحاد و هم‌نوایی برای عرض ارادت به ساحت ائمه اطهار(ع) است، در شب و روز 28 صفر با نوایی اندوهناک در مساجد و حسینیه‌ها طنین‌انداز شده است.

با اشاره به آیین‌های سنتی بوشهر، می‌توان گفت که «سینه زنی سنتی بوشهری» با آن دایره‌های متحدالمرکز که نمادی از وحدت و همدلی پیروان مکتب اهل‌بیت است، در این ایام به اوج خود می‌رسد. در این مراسم، عزاداران با تشکیل حلقه‌هایی به دور «نوحه‌خوان»، با هماهنگی خاصی به سینه می‌زنند که نشان‌دهنده نظم، انسجام و عشق بی‌حد و حصر آنان به خاندان عصمت و طهارت است. نوای جانسوز مدیحه‌سرایی ذاکران اهل‌بیت که با اشعار عمیق و حزین همراه است، جان‌مایه این مجالس است و دل‌های مشتاق را روانه مدینه منوره می‌کند.

عشق به پیامبر اسلام(ص) و اهل‌بیت علیه‌السلام در تار و پود مردم استان بوشهر تنیده شده است، باید خاطرنشان کرد که این عزاداری‌ها صرفاً یک مناسک آیینی نیست، بلکه یک «مدرسه تربیتی» برای شناخت سیره عملی آن بزرگواران است.

مردم بوشهر همواره ثابت کرده‌اند که در سخت‌ترین شرایط نیز، با تمسک به آموزه‌های نبوی و علوی و با حضور در میدان‌های دفاع از حریم ولایت، وفاداری خود را به این خاندان نشان می‌دهند.

با تأکید بر حفظ و ترویج این فرهنگ غنی، باید گفت که آیین‌های سوگواری در بوشهر، میراثی گرانبهاست که باید از گزند انحرافات مصون بماند.

برپایی باشکوه مجالس روضه‌خوانی، سینه‌زنی سنتی و دمام‌زنی در کنار مجالس بصیرت‌افزایی، نشان‌دهنده آن است که مردم بوشهر به خوبی دریافته‌اند که «عزاداریِ حقیقی»، آمیزه‌ای از شورِ برآمده از محبت اهل‌بیت(ع) و شعور نشئت‌گرفته از پیروی از ولایت است.

امروز، بوشهر با هر تپشِ سنج و هر نوای سینه‌زنی، پیمان خود را با پیامبر رحمت و امام صلح و کرامت، امام حسن مجتبی(ع)، تجدید کرد تا نشان دهد که این دیار، همواره پایتخت دلدادگی به خاندان رسالت باقی خواهد ماند.

مدینه، هنوز بوی پیامبر را در کوچه‌هایش دارد؛ هنوز صدای «إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ» در جان تاریخ می‌پیچد و هنوز قرآن، آن یادگار جاودانه رسول خدا، بر فراز قرن‌ها می‌درخشد.

خداوند درباره پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود: «وَما أَرْسَلْناکَ إِلّا رَحْمَةً لِّلْعالَمینَ»؛ او رحمت برای همه جهانیان بود. رفتنش، تنها وداع یک انسان با دنیا نبود؛ گویی آسمان، با رفتن او، بخشی از نور خویش را از زمین گرفت.

پیامبر رفت، اما رسالتش ماند؛ قرآن ماند، عترت ماند و ندای جاودانه هدایت در گوش تاریخ باقی ماند. فرمود: «إِنّی تارِکٌ فیکُمُ الثَّقَلَینِ، کِتابَ اللهِ وَعِتْرَتی»؛ دو امانت گران‌بها که اگر به آن‌ها تمسک جوییم، گمراه نخواهیم شد. و چه زود، خانه نبوت دوباره به سوگ نشست؛ این بار برای سبط اکبر رسول خدا، امام حسن مجتبی علیه‌السلام؛ همان بزرگواری که پیامبر درباره او فرمود: «الحسن والحسین سیّدا شباب أهل الجنة». امام حسن، کریم اهل‌بیت بود؛ دریایی از حلم، عبادت، بزرگواری و صبر. قرآن می‌فرماید: «وَالْکاظِمینَ الْغَیْظَ وَالْعافینَ عَنِ النّاسِ وَاللّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ»؛ و چه کسی جز حسن، معنای این آیه را در میدان زندگی چنین زیبا به تصویر کشید؟ شهادت امام حسن، داغی بود که بر دل مدینه نشست؛ اما صبر او به ما آموخت که گاهی بزرگ‌ترین جهاد، خویشتن‌داری در برابر ظلم و حفظ حقیقت در میان طوفان فتنه‌هاست. حسن رفت، اما «حسن» بودن؛ یعنی کریمانه زیستن، بزرگوارانه بخشیدن و برای خدا صبر کردن، در تاریخ ماندگار شد. و سال‌ها بعد، در سرزمین خراسان، خورشید دیگری از تبار پیامبر بر خاک افتاد؛ امام رضا علیه‌السلام، هشتمین امام شیعیان. او که به «رضا» شناخته شد، آینه علم، حلم و رضای الهی بود.

قرآن کریم می‌فرماید: «أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»؛ و چه دل‌هایی که در حرم او، با یاد خدا آرام گرفته‌اند و چه اشک‌هایی که در کنار ضریحش، به آسمان راه یافته‌اند. امام رضا علیه‌السلام فرمود: «رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً أَحْیَا أَمْرَنا»؛ خدا رحمت کند بنده‌ای را که امر ما را زنده کند. زنده نگه داشتن راه اهل‌بیت، تنها با اشک نیست؛ با اخلاق، معرفت، عدالت، خدمت به مردم و بندگی خداست.

امروز، در سوگ پیامبر رحمت، امام حسن مجتبی و امام رضا علیهم‌السلام، دل‌ها به یک حقیقت پناه می‌برند: آنان رفتند، اما راهشان نرفتنی است؛ جسمشان از میان ما رفت، اما نورشان در جان مؤمنان باقی است.

سلام بر محمد مصطفی، که رحمت خدا برای جهانیان بود؛ سلام بر حسن مجتبی، که کریم و بردبارِ خاندان وحی بود؛ و سلام بر علی بن موسی الرضا، که در غربت خراسان، قبله دل‌های عاشق شد. خدایا، به حق محمد و آل محمد، ما را از رهروان حقیقی قرآن و عترت قرار ده و دل‌های ما را با محبت و معرفت اهل‌بیت علیهم‌السلام زنده نگه دار و مقام عظمی ولایت تا دولت حق زنده بدار.

اللهم صلّ علی محمد و آل محمد و عجّل فرجهم.

نویسنده: محمود خدری، مدرس دانشگاه

انتهای پیام/