به گزارش خبرگزاری تسنیم ، سال‌هاست در فضای کار، تولید و اشتغال با آدم‌هایی مواجه هستم که بخش بزرگی از زندگی خود را صرف ساختن، تلاش کردن و بهتر شدن می‌کنند. کارگرانی که صبح زود راهی کارخانه می‌شوند، کارآفرینانی که برای حفظ چراغ تولید می‌جنگند و خانواده‌هایی که با امید، آینده خود را می‌سازند. اما سفر اربعین، تصویری دیگر از همین انسان‌ها پیش چشمم گذاشت. تصویری از مردمی که در یک مسیر مشترک، نه برای ساختن یک محصول، بلکه برای ساختن یک تجربه انسانی بزرگ کنار هم قرار گرفته‌اند.

در مسیر کربلا، چیزی که بیش از همه نگاه انسان را متوقف می‌کند، حرکت آدم‌هاست. حرکت آرام و پیوسته هزاران نفری که هر کدام داستانی با خود دارند. یکی سال‌ها انتظار این سفر را کشیده، دیگری با خانواده آمده، یکی با کوله‌باری کوچک اما دلی بزرگ قدم برمی‌دارد و دیگری با وجود خستگی، لبخند از چهره‌اش کنار نمی‌رود.

در این مسیر، آدم‌ها را نه با عنوان و جایگاهشان، بلکه با نیت و رفتارشان می‌شناسید. کسی که در گرمای هوا کفش زائری را تعمیر می‌کند، کسی که گوشه‌ای نشسته و چای آماده می‌کند، جوانی که مسیر را به سالمندی نشان می‌دهد و کودکی که با یک لبخند ساده، خستگی راه را کمتر می‌کند. همه بخشی از یک تصویر بزرگ هستند.

سفر به کربلا برای من بیش از آنکه یک سفر باشد، یک مشاهده عمیق از ظرفیت‌های انسانی است. اینجا می‌توان دید که وقتی هدفی مشترک شکل می‌گیرد، چگونه مردم بدون دستور و اجبار، کنار هم قرار می‌گیرند و بزرگ‌ترین جلوه‌های همکاری و همدلی را خلق می‌کنند.

شاید یکی از زیباترین صحنه‌های این سفر، دیدن همان انسان‌هایی باشد که در زندگی روزمره هر کدام دغدغه‌های فراوانی دارند اما در این مسیر، بخشی از توان و دارایی خود را برای دیگری می‌گذارند. کسی که شاید خودش با مشکلات اقتصادی روبه‌رو باشد اما از زائر دیگری پذیرایی می‌کند. کسی که شاید خسته باشد، اما خستگی خود را پشت لبخند پنهان می‌کند.اینجا هر قدم، روایت یک انسان است. انسانی که با نیت خدمت حرکت می‌کند.

گاهی این خدمت در قالب یک لیوان آب است، گاهی در قالب راهنمایی یک زائر گمشده، گاهی در قالب چند ساعت ایستادن در گرما برای اینکه مسیر دیگری آسان‌تر شود. همین لحظه‌های ساده هستند که عظمت یک حرکت بزرگ را می‌سازند.به عنوان مسئول حوزه کار و رفاه اجتماعی، همیشه معتقدم مهم‌ترین سرمایه هر جامعه، نیروی انسانی آن است. اربعین بار دیگر به من نشان داد که سرمایه واقعی یک کشور فقط در منابع و امکانات خلاصه نمی‌شود، بلکه در فرهنگ همکاری، اعتماد، فداکاری و مسئولیت‌پذیری مردم آن جامعه ریشه دارد.

در این سفر، کار معنای دیگری پیدا می‌کند. اینجا هرکس کاری انجام می‌دهد اما نه برای دریافت دستمزد یا دیده شدن که برای اینکه بخشی از یک خدمت بزرگ باشد. شاید همین نگاه است که اربعین را از یک مراسم فراتر می‌برد و آن را به تجربه‌ای انسانی تبدیل می‌کند.این مسیر برای من فقط آغاز یک سفر زیارتی نبود، نقطه‌ای بود برای دیدن دوباره ارزش‌هایی که گاهی در شتاب زندگی روزمره فراموش می‌کنیم. دیدن مردمی که با وجود تفاوت‌های فراوان، در یک مسیر کنار هم قرار گرفته‌اند، یادآور این حقیقت است که جامعه زمانی قدرتمندتر می‌شود که افراد آن، خود را در قبال یکدیگر مسئول بدانند.از این سفر، انسان با خاطرات زیادی بازمی‌گردد اما شاید ماندگارترین خاطره، تصویر دست‌هایی باشد که برای کمک به سوی دیگری دراز شده‌اند. دست‌هایی که نشان می‌دهند هنوز می‌توان به همدلی، محبت و آینده‌ای روشن امیدوار بود.

اربعین به ما یاد می‌دهد که بزرگ‌ترین حرکت‌ها، از کوچک‌ترین رفتارهای انسانی آغاز می‌شوند. از یک لبخند، یک کمک ساده و یک قدم برای دیگری. و شاید همین قدم‌های کوچک است که مسیرهای بزرگ را می‌سازد.

یادداشت از محمدامین خدایاری، اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی 

انتهای پیام/