خبرگزاری تسنیم ـ مینا صدیقیان| در روزگاری که برگزاری جشن‌های پرهزینه و نمایش سبک زندگی در شبکه‌های اجتماعی به بخشی از مناسبات اجتماعی تبدیل شده است، هنوز هم هستند افرادی که ترجیح می‌دهند مهم‌ترین روزهای زندگی‌شان را نه با نور شمع و کیک‌های چندطبقه، بلکه با روشن کردن چراغ امید در خانه‌ای دیگر جشن بگیرند؛ انتخابی که شاید در ظاهر ساده به نظر برسد، اما می‌تواند سرنوشت یک خانواده را دگرگون کند.

تولد، سالگرد ازدواج، موفقیت شغلی یا هر مناسبت شخصی، معمولاً فرصتی برای دورهمی، هدیه گرفتن و ثبت خاطرات است اما گاهی همین مناسبت‌ها می‌توانند معنایی فراتر از یک جشن پیدا کنند. وقتی هزینه برگزاری یک مراسم به آزادی انسانی اختصاص می‌یابد که تنها به دلیل ناتوانی مالی یا وقوع یک حادثه غیرعمد، پشت میله‌های زندان مانده، آن مناسبت از یک خاطره شخصی به رویدادی اجتماعی تبدیل می‌شود که آثار آن تنها به یک روز محدود نمی‌ماند.

این نگاه، سال‌هاست در میان برخی خیرین ایرانی شکل گرفته و به تدریج به فرهنگی ارزشمند تبدیل شده است؛ فرهنگی که بر اساس آن، شادی‌های شخصی با شادی دیگران گره می‌خورد. در چنین نگاهی، ارزش یک جشن نه به هزینه‌های آن، بلکه به میزان تأثیری است که بر زندگی انسان‌های دیگر می‌گذارد. امسال نیز یکی از خیرین البرزی تصمیم گرفت تولد خود را به شکلی متفاوت برگزار کند؛ تصمیمی که یک زندانی جرائم غیرعمد را به آغوش خانواده بازگرداند.

فرید کوپایی، همزمان با سی‌وپنجمین سالروز تولد خود، برای سومین سال متوالی هزینه برگزاری جشن تولدش را به آزادی یک زندانی جرائم غیرعمد اختصاص داد؛ اقدامی که نشان می‌دهد نیکوکاری، اگر به یک باور درونی تبدیل شود، محدود به یک مناسبت یا یک بار کمک کردن نخواهد بود، بلکه به رفتاری ماندگار و تکرارشونده تبدیل می‌شود. رفتاری که هر بار، امید را به خانه‌ای بازمی‌گرداند و از یک مناسبت شخصی، خاطره‌ای ماندگار برای چندین انسان می‌سازد.

در جامعه‌ای که گاه اخبار تلخ و مشکلات اقتصادی، امید را کمرنگ می‌کند، تکرار چنین رفتارهایی می‌تواند یادآور این باشد که هنوز هم سرمایه اجتماعی، همدلی و مسئولیت‌پذیری زنده است و افراد بسیاری حاضرند بخشی از داشته‌های خود را برای حل مشکلات دیگران اختصاص دهند. آزادی یک زندانی جرائم غیرعمد، تنها رهایی یک فرد از زندان نیست؛ پشت هر پرونده، خانواده‌ای قرار دارد که ماه‌ها یا حتی سال‌ها بار سنگین دوری و نگرانی را تحمل کرده است.

همسرانی که مسئولیت تأمین معیشت خانواده را به تنهایی بر دوش گرفته‌اند، فرزندانی که از حضور پدر یا مادر محروم مانده‌اند و والدینی که چشم‌انتظار بازگشت فرزند خود هستند، همگی بخشی از واقعیتی‌اند که کمتر دیده می‌شود. آزادی هر زندانی، در حقیقت احیای یک خانواده و بازگرداندن آرامش به یک جمع چندنفره است؛ اقدامی که آثار اجتماعی آن بسیار گسترده‌تر از آن چیزی است که در نگاه نخست به نظر می‌رسد.

در چنین شرایطی، نقش ستادهای مردمی دیه نیز تنها به جمع‌آوری کمک‌های مالی محدود نمی‌شود. این مجموعه‌ها طی سال‌های اخیر تلاش کرده‌اند علاوه بر تأمین منابع موردنیاز برای آزادی زندانیان، فرهنگ مشارکت اجتماعی را نیز در میان اقشار مختلف جامعه گسترش دهند؛ فرهنگی که بر اساس آن، هر فرد با هر میزان توان مالی می‌تواند سهمی در آزادی یک زندانی داشته باشد. این رویکرد، نیکوکاری را به یک مسئولیت اجتماعی فراگیر تبدیل کرده است.

در سال‌های اخیر، نمونه‌های متعددی از این مشارکت‌های مردمی دیده شده است؛ دانش‌آموزانی که عیدی‌های خود را اهدا کرده‌اند، زوج‌های جوانی که بخشی از هزینه مراسم ازدواجشان را به آزادی زندانیان اختصاص داده‌اند و ورزشکاران، هنرمندان، صاحبان صنایع و حتی خانواده‌هایی که هزینه برگزاری مراسم ترحیم عزیزانشان را صرف این امر خیر کرده‌اند. نیکوکاری تنها به کمک‌های کلان وابسته نیست و هر مشارکت می‌تواند حلقه‌ای از زنجیره آزادی یک انسان باشد.

محمدباقر مقدسی، مدیر ستاد مردمی دیه استان البرز با اشاره به اقدام اخیر این خیر البرزی ضمن قدردانی از وی گفت: برخی مناسبت‌های زندگی، تنها فرصتی برای شادی شخصی نیستند، بلکه می‌توانند زمینه‌ساز خلق امید در زندگی دیگران باشند. برخی مناسبت‌های زندگی، تنها بهانه‌ای برای شادی شخصی نیستند، بلکه می‌توانند فرصتی برای آفرینش امید و گشودن گره از زندگی دیگران باشند. این اقدام، جلوه‌ای از پیوند مهر انسانی با مسئولیت اجتماعی است.

وی مطرح کرد: اقدام ارزشمند آقای فرید کوپایی که برای سومین بار هزینه جشن تولد خود را به آزادی یک زندانی جرائم غیرعمد اختصاص داده، جلوه‌ای زیبا از مسئولیت‌پذیری اجتماعی، نوع‌دوستی و فرهنگ اصیل ایرانی ـ اسلامی است. این خیر نیک‌اندیش با استمرار این سنت حسنه نشان داد که می‌توان خاطره یک روز ماندگار را با نجات یک انسان و بازگرداندن او به آغوش خانواده، جاودانه کرد.

مدیر ستاد مردمی دیه استان البرز با بیان اینکه بدون تردید، ارزش چنین اقداماتی بسیار فراتر از یک کمک مالی است، چراکه پیام همدلی، مهربانی و امید را در جامعه گسترش می‌دهد، به وضعیت زندانیان جرائم غیرعمد اشاره و خاطرنشان کرد: بسیاری از این افراد بدون سوءنیت و تنها بر اثر مشکلات مالی یا حوادث ناخواسته راهی زندان شده‌اند و چشم‌انتظار دستان مهربان خیرین برای بازگشت به زندگی عادی هستند.

زندانی شدن سرپرست خانواده، آثار متعددی بر وضعیت اقتصادی، تحصیلی و روانی اعضای خانواده بر جای می‌گذارد. کاهش درآمد، ترک تحصیل برخی فرزندان، افزایش آسیب‌های اجتماعی و فشارهای روحی، تنها بخشی از پیامدهایی است که خانواده این افراد با آن روبه‌رو می‌شوند. از این منظر، آزادی یک زندانی جرائم غیرعمد تنها حل یک پرونده قضایی نیست، بلکه اقدامی مؤثر در پیشگیری از شکل‌گیری آسیب‌های اجتماعی گسترده‌تر به شمار می‌رود.

از سوی دیگر، تجربه سال‌های اخیر نشان داده که گسترش فرهنگ نذر آزادی، اهدای هزینه جشن‌ها، مراسم‌ها و مناسبت‌های شخصی به این امر خیر، توانسته مشارکت عمومی را افزایش دهد و افراد بیشتری را به این حرکت انسان‌دوستانه دعوت کند؛ حرکتی که سرمایه آن نه صرفاً منابع مالی، بلکه اعتماد و همدلی مردم است، چراکه هر مشارکت مردمی، فارغ از میزان آن، می‌تواند نقطه آغاز بازگشت امید به یک خانواده و بازسازی یک زندگی باشد.

مدیر ستاد مردمی دیه استان البرز ضمن دعوت از عموم شهروندان، خیرین، صاحبان صنایع، فعالان اقتصادی، اصناف و مدیران دستگاه‌ها خواست تا مناسبت‌هایی مانند تولد، سالگرد ازدواج، موفقیت‌های شغلی، نذورات، یادبود درگذشتگان و سایر آیین‌های زندگی را به فرصتی برای آزادی زندانیان جرائم غیرعمد تبدیل کنند و تأکید کرد: هر میزان مشارکت، حتی مبالغ اندک، می‌تواند زمینه آزادی یک زندانی را فراهم کند و پدر یا مادری را به آغوش خانواده بازگرداند.

ترویج این فرهنگ ارزشمند، علاوه بر تقویت سرمایه اجتماعی، امید را در دل خانواده‌های نیازمند زنده نگه می‌دارد. شاید ارزشمندترین پیام این روایت، نه در مبلغ کمک، بلکه در تغییر زاویه نگاه به مناسبت‌های زندگی باشد؛ اینکه یک جشن شخصی می‌تواند آغاز لبخند خانواده‌ای دیگر باشد و خاطره یک روز خاص، به جای ثبت در قاب عکس‌ها، در زندگی انسان‌هایی ماندگار شود که دوباره طعم کنار هم بودن را می‌چشند.

سومین تولد نیکوکارانه فرید کوپایی تنها روایت یک اقدام خیرخواهانه نیست، بلکه نمونه‌ای از فرهنگی است که اگر در جامعه گسترش یابد، می‌تواند هزاران مناسبت شخصی را به هزاران فرصت برای بازسازی زندگی انسان‌ها تبدیل کند؛ فرهنگی که در آن، شادی واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که با شادی دیگران گره بخورد و امید، از خانه‌ای به خانه‌ای دیگر منتقل شود. روایتی که نشان می‌دهد مهربانی، وقتی به یک فرهنگ عمومی تبدیل شود، می‌تواند مسیر زندگی انسان‌ها را تغییر دهد.

انتهای پیام/