به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، جاماندن از مسیر نورانی اربعین برای عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) حسرتی عمیق است که تا عمق جان می‌نشیند؛ حسرتی که با دیدن تصاویر جاده نجف تا کربلا، با شنیدن صدای لبیک زائران و با دیدن کوله‌بارهایی که راهی سرزمین عشق می‌شوند، بیشتر از همیشه خود را نشان می‌دهد.

اربعین حسینی که از راه می‌رسد دل‌های عاشقان بی‌قرارتر می‌شود؛ بعضی‌ها شاید جسمشان در شهر و خانه مانده باشد اما روح‌‌ و قلب‌شان در میان ستون‌های مسیر نجف تا کربلا پرسه می‌زند. هر ساله با نزدیک شدن اربعین حسینی، سیل عظیمی از دلدادگان اهل‌بیت(ع) از گوشه‌ و‌ کنار جهان کوله‌بار عشق بر دوش می‌گیرند و راهی مسیری می‌شوند که شاهراهی برای اتصال دل‌ها به کربلای حسین(ع) است. جاده‌ای که زبان، رنگ، نژاد، سن، ملیت و مرز نمی‌شناسد.

اما در کنار این خیل عظیم عاشقان، دل‌های بسیاری نیز هستند که سهمشان از این سفر، جاماندن است. دل‌هایی که قسمتشان قدم نزدن در راه نجف و نچشیدن خستگی شیرین مسیر کربلا بوده است، آنان شاید در میان زائران نباشند اما لحظه‌ای از کاروان عشق جدا نمی‌شوند؛ دلشان در مسیر است، نگاهشان در راه و دعاهایشان همراه قدم‌های زائران است.

در این روزها، جمله‌ای کوتاه و عاشقانه بارها و بارها بر زبان جاماندگان اربعین شنیده‌ایم؛ التماس دعاهایی که از سر دلتنگی، عشق و امید به زائران اربعین می‌سپارند.. «التماس دعا... می‌شود به نیابت از من هم چند قدمی برداری؟» و این درخواست‌ها خودش نشان‌دهنده پیوند قلب‌هاست، دل‌هایی که با هر سلیقه‌ و نگرشی دل در گرو محبت حسین دارند و سیدالشهدا(ع) چه زیبا و باشکوه این دل‌ها را زیر یک پرچم جمع می‌کند.

شکوه این اجتماع عظیم سال‌هاست که چشم جهانیان را به خود خیره کرده است. حقیقت اربعین حقیقتی برخاسته از ایمان است؛ حقیقتی که دشمن سال‌هاست با هیاهوی رسانه‌ای و ابزارهای شیطانی خویش در تلاش برای کمرنگ جلوه دادن آن است اما هر سال میلیون‌ها قدم با عشق به سمت کربلا برداشته می‌شود و این خود پاسخی روشن به دشمنان است که گمان می‌کنند می‌توانند نور محبت اهل‌بیت(ع) را در دل مردم کم‌فروغ کنند.

مردم ایران نیز اربعین امسال روزهای سخت و سرنوشت‌سازی را تجربه می‌کنند، روزهایی که از یک سو عطر پیاده‌روی اربعین در کوچه‌های دلشان پیچیده و از سوی دیگر تهدیدها و عربده‌کشی‌های یزیدیان زمان به گوش‌شان می‌رسد و در چنین روزهایی انتخاب مردم ما مقاومت حسینی در برابر ظلم و استکبار است راهی که رهبر شهید نیز با الهام از کلام جاودان حضرت اباعبدالله(ع) ترسیم کرد و فرمود «مثلی لا یُبایعُ مثلَ یزید.»

در چنین روزهایی اگر گذرت به میدان شهدای ذهاب شهرداری رشت افتاد، حال‌ و هوایی را می‌بینی که تو را از هیاهوی همیشگی جدا می‌کند؛ گویی بخشی از جاده اربعین در قلب رشت جان گرفته است و فاصله‌ای میان این میدان و بین‌الحرمین نیست.

میدان شهدای ذهاب بیش از 150 شب است که با حضور پرشور مردم، رنگ و بوی کربلا گرفته است؛ میدانی که هر شب در آن، عاشقان اهل‌بیت(ع) گرد هم می‌آیند و به یاد شهدای جنگ تحمیلی سوم و با نام حسین(ع) پیمان می‌بندند در این شب‌ها سنگفرش میدان به قدم‌های مردمی بوسه زده که دل‌هایشان را به حرم سیدالشهدا(ع) سپرده‌اند.

هر شب نوای روضه در فضا می‌پیچد و اشک‌هایی که شاید روایتگر دردها، دلتنگی‌ها و حاجت‌های ناگفته‌اند بر صورت‌ها جاری می‌شوند. مردان و زنان رشتی آمده‌اند تا در این میدان از غم‌هایشان رها شوند و بار دلشان را به صاحب این مجلس بسپارند. کودکان در کنار خانواده‌هایشان پرچم‌های کوچک ایران و محرم را در دست گرفته و پیرمردان و پیرزنان نیز در کنار جوانان از کربلای رشت به سیدالشهدا سلام می‌فرستند و زیارت‌نامه می‌خوانند.

اما در روز و شب‌های منتهی به اربعین، حال‌ و هوای این میدان دیدنی‌تر است، موکب‌هایی که باید در مسیر اربعین باشند در اطراف میدان برپا شده‌اند، پرچم‌ها و بیرق‌های حسینی پیاده‌روها را آذین بسته‌اند و صدای سلام بر حسین(ع)، بوی چای و نذری، حضور خادمان بی‌ادعا و قدم‌های آرام مردمی که در میان این فضا حرکت می‌کنند، همه و همه انسان را به یاد جاده نورانی نجف تا کربلا می‌اندازد.

این میدان دیگر تنها یک میدان شهری نیست بلکه پناهگاهی است برای دل‌های دلتنگ؛ مأمنی برای جاماندگان مسیر عشق و آغوشی برای آنان که حسرت نرفتن را با خود حمل می‌کنند. میدان شهدای ذهاب در این روزها و شب‌ها مرهمی می‌شود بر دل‌هایی که می‌خواهند در میان ازدحام عاشقان، سهمی از جاده اربعین داشته باشند.

در اطراف میدان، موکب‌های مردمی رشت با شور و اخلاصی مثال‌زدنی مشغول خدمت‌رسانی‌ هستند؛ این خادمان با خدمت بی‌منت خود تلاش می‌کنند گوشه‌ای از حال‌وهوای مهمان‌نوازی موکب‌های نجف و کربلا را در رشت برای جاماندگان زنده نگه دارند.

خادمان معتقدند کربلا یک حقیقت زنده است، هرجا دلی برای حسین(ع) بتپد، هرجا دستی برای خدمت به زائران او گشوده شود، هرجا پرچمی به نام او برافراشته شود و هرجا اشکی از شوق یا دلتنگی بر گونه‌ای جاری شود، همان‌جا امتداد جاده اربعین است.

در پایان، اینجا و در این اجتماع جاماندگان، خود سیدالشهدا(ع) است که دل‌ها را رهبری می‌کند و قلب هر دلداده‌ای را به کربلای خویش می‌رساند.

انتهای پیام/