به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، به نام خدای حسین(ع)… امروز صبح که خورشید اربعین دمید، حال و هوای عجیبی در سینه تاریخ پیچید؛ تقویم‌ها روی روز بیستم صفر متوقف شده‌اند و چشم‌ها به قاب تلویزیون و تصاویری از بین‌الحرمین دوخته شده است. واژه «جامانده» امروز سنگین‌ترین واژه‌ای است که بر شانه واژه‌نامه‌ها سنگینی می‌کند، کلمه‌ای که طعم حسرت دارد و بغضی که راه گلو را می‌بندد.

امروز، ما جاماندیم، از جاده نجف به کربلا، از موکب‌هایی که بوی چای عراقی‌شان مستت می‌کند، از سایه خنک عمودها و از تاول‌هایی که بهای رسیدن به بهشت زمین‌اند، جا ماندیم اما مگر می‌شود عاشق بود و در روز وصل، گوشه‌ای نشست و فقط گریست؟

اینجا خراسان جنوبی است؛ دیار مردمان باایمان خاوران، امروز اگرچه پاهایمان به خاک کربلا نرسید اما دل‌هایمان را در کوله‌پشتی‌های خیالی‌مان گذاشتیم و به دل جاده زدیم، امروز کوچه‌ها و خیابان‌ها و بقاع متبرکه سطح استان، بوی «مشایه» گرفته است.

زن و مرد، پیر و جوان، کودکانی که پرچم‌های «یا رقیه(س)» به دست دارند و پدرانی که با شانه‌های لرزان قدم برمی‌دارند، همه آمده‌اند، مسیر شاید به شارع‌العباس(ع) ختم نشود اما مقصد، همان حسین(ع) است.

جاماندگان، کاروان کاروان و قدم قدم، خود را به بقاع متبرکه، امامزادگان عشق و میادین اصلی شهرها رسانده‌اند؛ گویی هر میدان، یک عمود است و هر بقعه متبرکه، رواقی از حرم دوست که پناهگاه دل‌های شکسته‌مان شده است، صدای نوحه از هر گوشه شهر به گوش می‌رسد و موکب‌های محلی با همان بضاعت اندک اما با دریایی از اخلاص، از زائران کوی جا ماندگی پذیرایی می‌کنند.

امروز در کنار این بقاع متبرکه، وقتی رو به قبله می‌ایستیم و دست بر سینه می‌گذاریم، فاصله‌ها گم می‌شوند، اشک‌ها که بر گونه می‌غلتند، باد آن‌ها را با خود تا بین‌الحرمین می‌برد، ما اینجا در خراسان جنوبی، با پای پیاده، با پاهای خسته اما دل‌های پر از امید، ثابت کردیم که «بُعد منزل نَبُوَد در سفر روحانی».

یا اباعبدالله! ما امروز از کربلایت جا ماندیم، اما از عشق تو هرگز. این قدم‌های کوچک و این اشک‌های جاری در خیابان‌های شهرمان را به حُسن قبول بپذیر و نام ما را برای اربعین سال بعد، در طومار زائران حریمت ثبت کن؛ که این سینه، بی‌هوا و بی‌برات کربلا، تاب تپیدن ندارد.

یادداشت از منصور نایبی، فعال رسانه و خبرنگار
انتهای پیام/256