به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، دولت ترامپ روز سه‌شنبه قانون جدیدی را ارائه کرد که متقاضیان پناهندگی را مستقیما به دادگاه‌های اخراج هدایت می‌کند.

این قانون جدید که با عنوان «کارایی» تبلیغ شده و فورا به اجرا درآمده است، تلاشی برای افزایش اخراج‌ها از طریق خارج کردن افراد از صف اداری پناهندگی و فرستادن آن‌ها به جلسات دادگاه گروهی است؛ آن هم بدون اینکه فرصتی برای آماده‌سازی پرونده‌شان داشته باشند.

براساس این گزارش، سیستم حمایت‌های بشردوستانه ایالات متحده نه تنها در حال فروپاشی است، بلکه به‌طور سیستماتیک از درون توسط دولتی مورد حمله قرار گرفته که حاضر است افراد را برای شکنجه به زندان‌های خارجی بفرستد، کودکان را در پایگاه‌های نظامی بازداشت و دسترسی آن‌ها به وکیل را قطع کند، و زنان ایرانی را به مناطق جنگی بازگرداند، در حالی که اطلاعات محرمانه پرونده فعالان را نیز با دولت ایران به اشتراک می‌گذارد.

اما با وجود شواهدی مبنی بر اینکه این دولت آماده است افراد را به کام مرگ بفرستد، بسیاری از سیاستمداران و مفسران همچنان بر سیاست‌هایی پافشاری می‌کنند که دسترسی به حمایت‌های بشردوستانه را به‌شدت محدود می‌کند. این رویکرد، در بهترین حالت، نادیده گرفتن واقعیت‌های کنونی است.

گزارش جدیدی از سازمان «اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا» (ACLU)، توضیح می‌دهد که قوانینی که با تعیین سقف برای تعداد متقاضیان، تعیین محل‌های خاص یا دشوارتر کردن معیارها، دسترسی به پناهندگی را محدود می‌کنند، سیاست‌هایی مصلحتی هستند که نه سیستم پناهندگی را اصلاح می‌کنند و نه فرآیندهای مرزی را بهبود می‌بخشند. این‌ها صرفا پیشنهادهایی برای محدود کردن تعداد افرادی هستند که می‌توانند به‌طور قانونی برای دریافت حمایت اقدام کنند.

در حال حاضر، پیش بردن پیشنهادهای محدودکننده با وجود شواهد شکست آن‌ها در گذشته و در زمانی که دولت ترامپ تمامی مسیرهای قانونی مهاجرت را هدف قرار داده است، نه تنها سهل‌انگاری، بلکه خطرناک است.

هنگامی که سیاست‌های پیشین بستن مرزها، مانند «بند 42» (Title 42)، اجرا می‌شد، افراد بی‌شماری در حالی که در مکزیک منتظر فرصتی برای رسیدن به امنیت بودند، طعمه باندهای جنایتکار سازمان‌یافته شدند. یک سازمان حقوق بشری حداقل 13 هزار و 480  مورد گزارش از قتل، شکنجه، آدم‌ ربایی، تجاوز و سایر حملات خشونت ‌آمیز علیه افرادی که در دوران اجرای این سیاست در مکزیک گرفتار شده بودند، ثبت کرده است.

قربانی کردن این افراد برای ایجاد ظاهری از نظم در مرز، عملی بی‌رحمانه است و هیچ پاسخی به نیاز برای یافتن راه‌ حل‌های پایدار در فرآیندهای مرزی نمی‌دهد.

سیاست‌های محدودکننده‌ای که دائماً بازیافت می‌شوند، هرگز به دلیل اصلی آمدن مردم به مرزها، یعنی فقدان مسیرهای قانونی برای پیوستن به خانواده، جستجوی کار و دریافت حمایت ، نپرداخته‌اند. این سیاست‌ها همچنین به جوامع یا صنایعی که مشتاق حضور مهاجران هستند، کمکی نمی‌کنند.

واقعیت این است که افرادی که از خشونت‌های شدید می‌گریزند، اگرچه به دنبال حمایت هستند، اما تمایل دارند و انتظار دارند که پس از ورود به ایالات متحده، مخارج خود و خانواده‌شان را تامین کنند. در حقیقت، همین افراد در حالی که از خانواده‌های خود حمایت می‌کنند، ده‌ها میلیارد دلار به اقتصاد آمریکا کمک کرده‌اند.

آمریکایی‌ها شاهد ناپدید شدن همسایگان خود هستند. والدین مجبور می‌شوند فرزندانشان را تنها در ایالات متحده رها کنند تا آن‌ها را در معرض خشونت، درگیری و سایر خطراتِ پس از اخراج قرار ندهند. با از دست دادن حمایت‌های بشردوستانه توسط حدود 1٫3 میلیون نفر و برنامه‌های موجود برای بازداشت پناهجویان و دیگران در خارج از کشور، وضعیت تنها وخیم‌تر خواهد شد.

اکنون زمان آن است که سیاستمداران از حق پناهندگی دفاع کنند و سرانجام به سیاست‌هایی روی بیاورند که سیستم ورود به مرز را ایمن و انسانی می‌سازد. این امر مستلزم گسترش مسیرهای پایدار شامل پناهندگی، مدرن‌سازی فرآیندهای مرزی، حمایت و هماهنگی با جوامع ایالتی و محلیِ پذیرای مهاجران جدید، و سرمایه‌گذاری در دادگاه‌ها برای رسیدگی به پرونده‌های معوقه است.

شتاب‌زده فرستادن افراد به دادگاه‌های اخراج و قطع دسترسی به حمایت‌های قانونی، هرگز قابل دفاع نبوده و راه‌حل‌های پایداری که پاسخگوی تعهدات قانونی ایالات متحده، نیازهای اجتماعی یا منافع اقتصادی باشد، ایجاد نکرده است.

همین هفته گذشته، مردی که به گواتمالا اخراج شده بود و همسرش، که با وجود در جریان بودن پرونده پناهندگی‌اش، داوطلبانه برای پیوستن به او کشور را ترک کرده بود، در حالی که هدف گلوله قرار گرفته و کشته شده بودند، در مزرعه‌ای پیدا شدند؛ نوزاد آن‌ها در کنارشان زنده مانده بود. صدها هزار نفر در انتظار اخراج احتمالی به هائیتی هستند، کشوری که به گفته سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، بخش‌هایی از آن به «منطقه کشتار» تبدیل شده است. روز جمعه، کودکان با احتمال از دست دادن وکلای خود و عبور از فرآیند اخراج به‌ صورت تنها، و احتمالا افتادن به دام قاچاقچیان، مواجه شدند.

اکنون زمان بازیافت سیاست‌های بی‌ رحمانه و شکست‌خورده نیست. ما با شتاب به سوی یک فاجعه بشردوستانه حرکت می‌کنیم. ما نیاز داریم که کنگره همین حالا برای محافظت از ساکنان قدیمی که در معرض خطر اخراج قرار دارند اقدام کند، لوایح قریب‌الوقوعی را که پناهندگی و حمایت از کودکان را نابود می‌کند رد کند، و در نهایت، مسیرهای قانونی بسازد که واقعا بتواند سیستم مهاجرتی ما را اصلاح کند.

انتهای پیام/