گروه فضا و نجوم خبرگزاری تسنیم؛ علی اصغر اصولی؛ توسعه‌ فناوری فضایی در دهه‌های اخیر شاهد یک تغییر پارادایم بنیادین بوده است. در دهه‌های آغازین عصر فضا، رویکرد غالب بر طراحی و ساخت ماهواره‌های غول‌پیکر، چندتنی و بسیار گران‌قیمتی متمرکز بود که توسعه‌ آن‌ها سال‌ها به طول می‌انجامید.

با این حال، پیشرفت‌های شگرف در زمینه‌ کوچک‌سازی (Miniaturization) قطعات الکترونیکی، سامانه‌های میکروالکترومکانیکی (MEMS) و پردازشگرهای قدرتمند، امکان تجمیع قابلیت‌های پیچیده را در حجم و وزن بسیار کمتر فراهم آورده است. این تغییر رویکرد نه‌تنها هزینه‌های دسترسی به فضا را به شدت کاهش داده، بلکه مفهوم «منظومه‌های فضایی» (Space Constellations) را به عنوان جایگزینی انعطاف‌پذیر و تاب‌آور برای تک‌ماهواره‌های بزرگ مطرح کرده است.   

ایران به عنوان یکی از معدود کشورهای دارای چرخه‌ کامل فناوری فضایی، برنامه‌ی فضایی خود را با تمرکز بر بومی‌سازی زیرساخت‌های پرتاب و ساخت ماهواره پیش برده است. در این گزارش ، ابتدا استانداردهای بین‌المللی طبقه‌بندی ماهواره‌ها بر اساس جرم (کلاس وزنی) و کاربردهای هر یک تبیین می‌کنیم.

سپس با نگاهی به تاریخچه‌ 4 دهه برنامه‌ فضایی ایران، تمامی ماهواره‌های ساخته شده، پرتاب شده و در دست توسعه‌ی داخلی مورد واکاوی قرار گرفته و در کلاس‌های وزنی مربوطه طبقه‌بندی می‌شوند تا تصویری دقیق و آماری از روند تکامل فناوری فضایی کشور ارائه شود.   

استانداردهای بین‌المللی طبقه‌بندی ماهواره‌ها بر اساس جرم

جرم و ابعاد یک ماهواره، تعیین‌کننده‌ اصلی نوع پرتابگر، هزینه‌ پرتاب، پیچیدگی مأموریت و توان مصرفی آن است. آژانس‌های فضایی معتبر نظیر ناسا (NASA)، آژانس فضایی اروپا (ESA) و مؤسسات استانداردسازی هوافضا، طبقه‌بندی‌های دقیقی را برای ماهواره‌ها ارائه داده‌اند. در حالی که در گذشته به تمامی ماهواره‌های زیر 1000 کیلوگرم «ماهواره کوچک» (SmallSat) اطلاق می‌شد، امروزه این طبقه‌بندی به زیربخش‌های بسیار دقیق‌تری تفکیک شده است.   

دسته‌بندی استاندارد بین‌المللی ماهواره‌ها بر اساس جرم

در مهندسی هوافضا، ماهواره‌ها بر اساس جرم نهایی خود به کلاس‌های مختلفی تقسیم می‌شوند که هر کدام کاربردها، ویژگی‌های فنی و مأموریت‌های خاص خود را دارند:

1. ماهواره‌های بزرگ (Large)

بازه جرمی: بیش از 1000 کیلوگرم.

این ماهواره‌ها نیازمند پرتابگرهای فوق‌سنگین هستند، طول عمر بالایی دارند (بیش از 10 تا 15 سال) و به پنل‌های خورشیدی عظیم و سیستم‌های افزونه (Redundant) پیچیده مجهز هستند.

کاربردها: ماهواره‌های مخابراتی زمین‌آهنگ (GEO)، تلسکوپ‌های فضایی، و سامانه‌های ناوبری جهانی (GNSS).

2. ماهواره‌های متوسط (Medium)

بازه جرمی: 500 تا 1000 کیلوگرم.

این کلاس تعادلی بین قابلیت‌های پیشرفته و هزینه‌های پرتاب ایجاد می‌کند و معمولاً از سنسورهای اپتیکی بزرگ (قطر آینه 500 تا 600 میلی‌متر) بهره می‌برند.

کاربردها: ماهواره‌های تصویربرداری راداری (SAR) پیشرفته، سنجش از دور با رزولوشن زیر یک متر و پایش‌های استراتژیک زیست‌محیطی.

3. مینی‌ماهواره‌ها (Minisatellite)

بازه جرمی: 100 تا 500 کیلوگرم.

این ماهواره‌ها به دلیل امکان پرتاب با پرتابگرهای کلاس متوسط، کاربرد گسترده‌ای دارند. عمر مفید آن‌ها 3 تا 7 سال است و به سیستم‌های پیشران برای اصلاح مدار مجهزند.

کاربردها: شبکه‌های اینترنت ماهواره‌ای LEO، پایش منابع طبیعی، مخابرات تجاری، و آزمایش فناوری‌های جدید پیشران (نظیر پیشرانش یونی).

4. میکروماهواره‌ها (Microsatellite)

بازه جرمی: 10 تا 100 کیلوگرم.

این ماهواره‌ها بستر اصلی برای گذار از آزمایشگاه به فضا هستند؛ توان الکتریکی محدودی دارند اما برای مأموریت‌های متمرکز بسیار کارآمدند.

کاربردها: تصویربرداری با رزولوشن متوسط، توسعه فناوری، سنجش توزیع‌شده، و اثبات عملکرد زیرسیستم‌های جدید در فضا.

5. نانوماهواره‌ها (Nanosatellite)

بازه جرمی: 1 تا 10 کیلوگرم.

این ماهواره‌ها با هزینه ساخت پایین و زمان توسعه بسیار کوتاه، معمولاً بر اساس استانداردهای «کیوب‌ست» (CubeSat) با ابعاد مضربی از 10 سانتی‌متر ساخته می‌شوند.

کاربردها: شبکه‌های اینترنت اشیا (IoT)، آموزش دانشگاهی، و ارتباطات باند باریک یا منظومه‌های تصویربرداری روزانه.

6. پیکوماهواره‌ها (Picosatellite)

بازه جرمی: 0.1 تا 1 کیلوگرم.

این ماهواره‌ها، ماهواره‌هایی بسیار مینیاتوری هستند که اغلب به عنوان محموله ثانویه پرتاب می‌شوند و عمدتاً برای تست قطعات خاص پرتاب می‌شوند.

کاربردها: تست سنسورهای MEMS، رله‌های ارتباطی کوتاه‌برد، و تحقیقات دانشگاهی.

7. فمتوماهواره‌ها (Femtosatellite)

بازه جرمی: کمتر از 0.1 کیلوگرم (کمتر از 100 گرم).

این ماهواره‌ها، ماهواره‌هایی در ابعاد میکروچیپ (ChipSats) هستند که معمولاً به صورت انبوه (Swarm) در فضا رها می‌شوند.

کاربردها: سنجش گسترده ذرات و پایش‌های توزیع‌شده با قابلیت بقای پایین اما پوشش بسیار وسیع مکانی.

  تحلیل روندهای فنی در کلاس‌های وزنی

داده‌های صنعت فضایی نشان می‌دهد که به دلیل توسعه‌ میکروالکترونیک، سنسورهایی که در گذشته نیازمند یک ماهواره‌ 500 کیلوگرمی بودند، اکنون در یک میکروماهواره 50 کیلوگرمی قابل تجمیع هستند.

این امر باعث شده تا تمایل نهادهای دولتی و تجاری به سمت استقرار «منظومه‌های فضایی» (Space Constellations) متشکل از ده‌ها نانوماهواره یا میکروماهواره افزایش یابد. مزیت اصلی این منظومه‌ها، کاهش زمان بازگشت (Revisit Time) است؛ به طوری که یک منطقه از زمین می‌تواند روزانه چندین بار رصد شود، در حالی که یک تک‌ماهواره‌ بزرگ ممکن است هر چند هفته یک بار از روی همان نقطه عبور کند.   

سیر تطور برنامه‌ فضایی ایران و کلاس‌های وزنی

تاریخچه‌ فعالیت‌های فضایی ایران به دهه‌ی 1350 شمسی و برنامه‌ریزی برای ساخت ماهواره‌های مخابراتی «زهره» بازمی‌گردد. با این حال، شکل‌گیری یک برنامه‌ی فضایی منسجم و بومی از اواخر دهه‌ی 1370 و اوایل دهه‌ی 1380 آغاز شد.

رویکرد استراتژیک ایران در چند دهه‌ گذشته، مبتنی بر دستیابی گام‌به‌گام به چرخه‌ی کامل فناوری فضایی بوده است. این مسیر از ساخت ماهواره‌های تحقیقاتی کوچک (میکروماهواره‌ها) آغاز شده و اکنون به سمت ساخت مینی‌ماهواره‌های عملیاتی، نانوماهواره‌های منظومه‌ای و بلوک‌های انتقال مداری برای رسیدن به مدارهای بالاتر ارتقا یافته است.   

در ادامه، تمامی ماهواره‌های طراحی، ساخته و پرتاب شده‌ی مرتبط با ایران به صورت جامع و بر اساس کلاس‌های وزنی بین‌المللی طبقه‌بندی و تحلیل می‌شوند:

کلاس ماهواره‌های بزرگ و متوسط (بیش از 500 کیلوگرم)

جمهوری اسلامی ایران به منظور پاسخگویی به نیازهای استراتژیک خود در حوزه‌های سنجش از دور و مخابرات، پروژه‌هایی را در کلاس ماهواره‌های متوسط و بزرگ تعریف کرده است. با توجه به محدودیت‌های فعلی پرتابگرهای بومی در حمل محموله‌های سنگین، استفاده از ظرفیت پرتابگرهای بین‌المللی در این کلاس امری رایج و اجتناب‌ناپذیر بوده است.   

ماهواره خیام: این ماهواره با وزن 600 کیلوگرم، در کلاس ماهواره‌های متوسط دسته‌بندی می‌شود و پیشرفته‌ترین ماهواره‌ی عملیاتی در تملک ایران است. خیام در 18 مرداد 1401 (آگوست 2022) توسط پرتابگر فوق‌مطمئن روسی «سایوز-2.1ب» از پایگاه فضایی بایکونور قزاقستان به مدار 500 کیلومتری خورشیدآهنگ پرتاب شد.

این ماهواره مجهز به دوربین‌های استریو (سه‌بعدی) با قدرت تفکیک بهتر از یک متر (و تا نیم‌متر با پردازش سوپررزولوشن) است. خیام با طول عمر مداری 5 سال، داده‌های حیاتی برای مدیریت منابع آبی، کشاورزی دقیق، پایش مرزها و محیط زیست فراهم می‌کند.   

پروژه‌های استراتژیک آینده: بر اساس سند جامع 10 ساله‌ی توسعه‌ فضایی کشور، هدف‌گذاری نهایی ایران دستیابی به مدار زمین‌آهنگ (GEO) در ارتفاع 36,000 کیلومتری است. برای این منظور، پروژه‌هایی نظیر «ناهید 3» به عنوان نماد بلوغ ارتباطات فضاپایه جهت استقرار در مدار GEO تعریف شده‌اند.

استقرار ماهواره‌های بزرگ مخابراتی در این مدار نیازمند توسعه‌ پرتابگرهای فوق‌سنگین بومی مانند خانواده‌های «سریر» و «سروش» است که توانمندی حمل محموله‌های 8 تا 15 تنی به مدارهای پایین را خواهند داشت.   

کلاس مینی‌ماهواره‌ها (100 تا 500 کیلوگرم)

گذار از طراحی میکروماهواره‌های آزمایشگاهی به مینی‌ماهواره‌های کاربردی، نشان‌دهنده‌ی تثبیت فناوری مهندسی سیستم، پایداری سه‌محوره، تأمین توان بالا و استفاده از سامانه‌های پیشرانش است. ایران در سال‌های اخیر تمرکز ویژه‌ای بر این کلاس وزنی داشته است.   

ماهواره پایا (طلوع-3): این ماهواره با وزن حدود 150 کیلوگرم، سنگین‌ترین ماهواره‌ سنجشی ساخت داخل است که توسط صنایع الکترونیک ایران (صاایران) متعلق به وزارت دفاع ساخته شده است. ماهواره پایا که در دسته‌ی مینی‌ماهواره‌ها قرار می‌گیرد، دارای دو سنجنده‌ی تصویربرداری با قدرت تفکیک 5 متر سیاه‌وسفید و 10 متر رنگی است. با استفاده از الگوریتم‌های پردازشی مبتنی بر هوش مصنوعی، دقت تصاویر این ماهواره به 3 متر نیز ارتقا می‌یابد. پایا مجهز به فناوری تصویربرداری آینه‌ای و زیرسامانه‌ پیشرانش برای مانور و اصلاح مدار است.   

ماهواره‌های ظفر-1 و ظفر-2: این ماهواره‌ها توسط دانشگاه علم و صنعت ایران به سفارش سازمان فضایی با مأموریت تصویربرداری سنجشی طراحی و ساخته شدند. ماهواره‌های سری ظفر در کلاس وزنی 100 تا 135 کیلوگرم قرار دارند. ماهواره «ظفر-1» در 20 بهمن 1398 توسط پرتابگر سیمرغ پرتاب شد، اما به دلیل عدم دستیابی مرحله‌ دوم ماهواره‌بر به سرعت مداری لازم (کمبود 12 ثانیه‌ای زمان احتراق)، نتوانست در مدار مستقر شود. با این وجود، نسخه‌ ارتقایافته‌ آن یعنی «ظفر-2» با قابلیت تصویربرداری 16 متر رنگی و 10 متر سیاه‌وسفید، همراه با ماهواره‌های پایا و کوثر در روز یکشنبه 7 دیماه 1404 به فضا پرتاب شد.

ماهواره پارس-1: یک مینی‌ماهواره‌ سنجشی-تحقیقاتی با وزن 134 کیلوگرم که در پژوهشگاه فضایی ایران تجمیع و آزمایش شده است. این ماهواره در 10 اسفند 1402 با پرتابگر روسی سایوز از پایگاه وستوچنی به مدار 500 کیلومتری خورشیدآهنگ پرتاب شد. پارس-1 مجهز به سه دوربین تصویربرداری (مرئی، فروسرخ موج کوتاه و فروسرخ گرمایی) است که قابلیت تصویربرداری در شب و پایش کل اراضی ایران در کمتر از 45 روز را داراست. 

  

ماهواره ناهید-2: پروژه‌ ناهید-2 گامی استراتژیک در توسعه‌ ماهواره‌های مخابراتی عملیاتی است. این ماهواره با وزن 100 تا 120 کیلوگرم، برای طول عمر بیش از 2 سال در مدار 500 کیلومتری طراحی شده است. مأموریت آن انجام مکالمات تلفنی همزمان، برقراری ارتباطات ذخیره و ارسال (Store and Forward) در باندهای Ku، X و UHF و استفاده از زیرسیستم پیشرانش برای مانور مداری است. ساخت این ماهواره عملاً ایران را وارد باشگاه سازندگان مینی‌ماهواره‌های مخابراتی کرد.   

ماهواره پیام امیرکبیر: این ماهواره با وزن حدود 100 کیلوگرم، مأموریت تصویربرداری سه‌طیفی و پانکروماتیک و همچنین اندازه‌گیری تشعشعات فضایی را برعهده داشت. پیام در دی‌ماه 1397 با ماهواره‌بر سیمرغ پرتاب شد اما به دلیل نقص در عملکرد پرتابگر، موفق به استقرار در مدار 500 کیلومتری نشد.   

کلاس میکروماهواره‌ها (10 تا 100 کیلوگرم)

این کلاس، ستون فقرات برنامه‌ فضایی بومی ایران را در دو دهه‌ گذشته تشکیل داده است. با توجه به ظرفیت حمل ماهواره‌برهای نسل اول ایران (سفیر) که حدود 50 کیلوگرم بود، مهندسان ایرانی مجبور به فشرده‌سازی فناوری‌ها در قالب میکروماهواره‌ها بودند.   

ماهواره امید: امید به عنوان نخستین ماهواره‌ی کاملاً بومی ایران، در 15 بهمن 1387 توسط ماهواره‌بر «سفیر امید» به مدار تزریق شد و ایران را به جمع 9 کشور دارای توانمندی پرتاب مستقل ماهواره وارد کرد. این میکروماهواره مخابراتی با شکل مکعبی (ابعاد 40 سانتی‌متر) و وزن 27 کیلوگرم، دارای مأموریت برقراری ارتباط متقابل متناوب با ایستگاه‌های زمینی بود و پس از 3 ماه حضور در مدار، مأموریت خود را با موفقیت پایان داد.   

ماهواره‌های سری نور (1، 2 و 3): ماهواره‌های نور، منظومه‌ای از ماهواره‌های سنجشی و شناسایی-نظامی متعلق به نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هستند که همگی توسط پرتابگر سه‌مرحله‌ای «قاصد» به فضا پرتاب شده‌اند.   

ماهواره نور-1 در اردیبهشت 1399 در مدار 425 کیلومتری مستقر شد.   

ماهواره نور-2 در اسفند 1400 در مدار 500 کیلومتری قرار گرفت.   

ماهواره نور-3 با وزن دقیق 32 کیلوگرم (که 7 کیلوگرم سنگین‌تر از نور-2 است)، در مهر 1402 با موفقیت در مدار 450 کیلومتری تزریق شد. استفاده از ماهواره‌بر قاصد با مراحل سوخت جامد، نشان‌دهنده‌ی بلوغ فناوری موشکی و فضایی در این کلاس است.   

ماهواره ثریا: این ماهواره‌ 47 کیلوگرمی از سری ماهواره‌های سبک‌وزن تحقیقاتی پژوهشگاه فضایی ایران است. ثریا در دی‌ماه 1402 توسط پرتابگر تمام‌سوخت جامد «قائم 100» متعلق به سپاه، با موفقیت در مدار 750 کیلومتری قرار گرفت. این پرتاب، رکورد جدیدی در ارتفاع مداری برای پرتابگرهای بومی ایران ثبت کرد.   

ماهواره مهدا: مهدا یک میکروماهواره‌ 32 کیلوگرمی ساخت پژوهشگاه فضایی است که با هدف ارزیابی عملکرد ماهواره‌بر سیمرغ در تزریق چندگانه‌ی محموله‌های فضایی طراحی شد. این ماهواره در بهمن 1402 به همراه دو نانوماهواره دیگر در مدار بیضوی با ارتفاع اوج 1100 کیلومتر تزریق شد.   

ماهواره فجر: یکی از پیشرفته‌ترین ماهواره‌های ساخته شده در اوایل دهه‌ی 90 با وزن 52 تا 60 کیلوگرم، که در بهمن 1393 با ماهواره‌بر سفیر-1ب به فضا پرتاب شد. ویژگی متمایز فجر، استفاده از زیرسامانه‌ی پیشرانش گاز سرد و رانشگر پالس پلاسمایی برای مانور و انتقال مداری بود.   

ماهواره نوید علم و صنعت: سومین ماهواره پرتاب‌شده‌ داخلی و نخستین ماهواره‌ تصویربرداری دانشگاهی با وزن 50 کیلوگرم، که در بهمن 1390 به مدار ارسال شد.  

 

ماهواره رصد: ماهواره تصویربرداری 15.3 کیلوگرمی ساخت دانشگاه مالک اشتر که در خرداد 1390 پرتاب شد و به عنوان نخستین ماهواره دارای پنل‌های خورشیدی دیواره‌ای، مأموریت سه‌هفته‌ای خود را در مدار انجام داد.   

ماهواره سینا-1: به عنوان نخستین تجربه‌ی مداری ایران، این ماهواره سنجشی-مخابراتی به سفارش ایران در شرکت پالیوت روسیه طراحی و در آبان 1384 با موشک روسی کاسموس-3ام به مدار پرتاب شد.   

ماهواره کوثر: یک میکروماهواره‌ 30 کیلوگرمی که توسط شرکت دانش‌بنیان خصوصی «امید فضا» توسعه یافته است. مأموریت اصلی این ماهواره نقشه برداری و کشاورزی دقیق با وضوح تصویر بالا است و پرتاب آن نشان‌دهنده‌ ورود جدی بخش خصوصی ایران به چرخه‌ ساخت ماهواره است.   

ماهواره ناهید-1: این ماهواره‌ مکعبی 50 کیلوگرمی که در سال 1395 رونمایی شد، یک بستر تحقیقاتی برای آزمایش فناوری‌های کلیدی مانند باز کردن پنل‌های خورشیدی در مدار و ارتباطات باند Ku بود.   

(پروژه‌هایی نظیر ماهواره‌های «مصباح 1 و 2» که در حدود وزن 60 تا 70 کیلوگرم طراحی شدند، علی‌رغم تکمیل مراحل ساخت، به دلایل مختلف به فضا پرتاب نشدند.)   

ماهواره چمران-1: ماهواره‌ای تحقیقاتی که در شهریور 1403 توسط پرتابگر سوخت جامد قائم-100 در مدار 550 کیلومتری مستقر شد. مأموریت این ماهواره، تست الگوریتم‌های کنترل مانور مداری و استفاده از تراسترهای گاز سرد بود. (بر اساس ابعاد محموله‌ پرتابگرهای کلاس قائم، این ماهواره نیز در مرز نانو و میکروماهواره‌ها قرار می‌گیرد).   

کلاس نانوماهواره‌ها (1 تا 10 کیلوگرم)

گرایش به سمت نانوماهواره‌ها در جهان، به دلیل کاهش شدید هزینه‌ها و امکان استقرار منظومه‌های شبکه‌ای رخ داده است. ایران نیز در سال‌های اخیر به این حوزه ورود پیدا کرده است.   

منظومه ماهواره‌ای شهید سلیمانی: سازمان فضایی ایران با همکاری صاایران و شرکت‌های دانش‌بنیان، پروژه‌ استراتژیک منظومه شهید سلیمانی را تعریف کرده است. این منظومه متشکل از حدود 20 نانوماهواره برای ارائه خدمات ارتباطات باند باریک و اینترنت اشیاء (IoT) در مناطق دورافتاده است.   

ماهواره هاتف-1: این نانوماهواره‌ مکعبی با وزنی کمتر از 10 کیلوگرم، به عنوان نخستین نسخه‌ آزمایشی از منظومه‌ی شهید سلیمانی، مأموریت اثبات فناوری مخابرات باند باریک (IoT) را بر عهده داشت. هاتف-1 در بهمن 1402 با پرتابگر سیمرغ ( به همراه ماهواره‌های مهدا و کیهان 2) به فضا رفت.

   

ماهواره کیهان-2: یک نانوماهواره مکعبی زیر 10 کیلوگرمی دیگر از صاایران که همزمان با هاتف-1 پرتاب شد. مأموریت آن اثبات فناوری موقعیت‌یابی فضاپایه و ناوبری مستقل از سیستم‌های جهانی مانند GPS بود.   

ماهواره هدهد: یک نانوماهواره‌ 4 کیلوگرمی با مأموریت ارتباطی اینترنت اشیاء (IoT) که توسط شرکت خصوصی «امید فضا» توسعه یافته است. این ماهواره با زمان توسعه‌ بسیار کوتاه (کمتر از یک سال) طراحی شده و برای پرتاب با پرتابگرهای خارجی در کنار ماهواره کوثر در نظر گرفته شده است.   

محموله‌های فوق‌سنگین غیرماهواره‌ای (کپسول‌های زیستی و بلوک‌های انتقال مداری)

بررسی توانمندی فضایی ایران بدون در نظر گرفتن محموله‌های تحقیقاتی غیرماهواره‌ای ناقص خواهد بود. این محموله‌ها نشان‌دهنده‌ی توانایی رو به رشد پرتابگرهای ایرانی در حمل جرم‌های بالا (نزدیک به کلاس ماهواره‌های متوسط) هستند.

کپسول‌های زیستی (کاوشگرها): ایران در راستای برنامه‌ی راهبردی اعزام انسان به فضا، از سال 1385 مجموعه‌ای از کاوشگرهای فضایی را توسعه داد. نقطه عطف این برنامه، پرتاب کاوشگر «پیشگام» (حامل میمون آفتاب) در سال 1391 و کاوشگر «پژوهش» (حامل میمون فرگام) در سال 1392 بود که تا ارتفاع 120 کیلومتری سطح زمین پرتاب و به سلامت بازیابی شدند.

در آذرماه 1402، ایران کپسول زیستی جدید و پیشرفته‌ی «کاووس» را با وزن سنگین 500 کیلوگرم توسعه داد. این کپسول توسط پرتابگر جدید و کاملاً بومی «سلمان» تا ارتفاع 130 کیلومتری پرتاب شد که بزرگترین و سنگین‌ترین محموله‌ی فضایی آزمایش شده در تاریخ ایران تا آن مقطع محسوب می‌شد.   

بلوک‌های انتقال مداری سامان: بلوک انتقال مداری به مثابه یک «یدک‌کش فضایی» عمل می‌کند که وظیفه‌ انتقال ماهواره‌ها از مدارهای پایین (LEO) به مدارهای بسیار بالاتر (GEO یا مدارهای بیضوی انتقال) را بر عهده دارد.

در یک دستاورد تاریخی، بلوک انتقال مداری «سامان-1» به همراه ماهواره «فخر-1» با مجموع وزنی در حدود 300 کیلوگرم، توسط ماهواره‌بر سیمرغ در فضا مستقر شدند. این مأموریت شامل تست سیستم‌های پایدارسازی چرخش (Spin-stabilization)، نشانه‌روی و روشن کردن موتور برای تغییر ارتفاع بود. توسعه‌ «سامان-2» که از موتورهای سوخت مایع با قابلیت روشن و خاموش شدن مجدد (Restartability) بهره می‌برد، مسیر ایران را برای تزریق‌های چندگانه و رسیدن به مدار 36,000 کیلومتری هموار کرده است.   

نقش استراتژیک زیرساخت‌های پرتاب در توزیع وزنی ماهواره‌ها

توسعه‌ کلاس‌های وزنی بالاتر، وابستگی مستقیمی به قابلیت‌های پرتابگرها و ایستگاه‌های زمینی دارد. تا پیش از این، ایران از پایگاه سمنان (پایگاه فضایی امام خمینی) بهره می‌برد که دارای محدودیت‌هایی در زوایای پرتاب و ایمنی شیب‌های مداری بود.   

به منظور رفع این محدودیت‌ها، ساخت پایگاه فضایی چابهار (بزرگترین پایگاه پرتاب فضایی غرب آسیا) در سه فاز عملیاتی تعریف شده است:   

فاز اول: مختص پرتابگرهای تاکتیکی سوخت جامد (مانند قائم و ذوالجناح) برای تزریق ماهواره‌های میکرو و نانو به مدارهای خورشیدآهنگ (SSO).   

فاز دوم: برای پشتیبانی از پرتابگرهای سوخت مایع نیمه‌سنگین جهت استقرار مینی‌ماهواره‌ها.   

فاز سوم: ایجاد زیرساخت برای موشک‌های فوق‌سنگین (مانند خانواده سروش) جهت ارسال ماهواره‌های متوسط و بزرگ به مدار زمین‌آهنگ (GEO). با عملیاتی شدن این پایگاه، جمهوری اسلامی ایران نیاز به استفاده از پایگاه‌های خارجی برای ماهواره‌های کلاس مینی و متوسط را به حداقل رسانده و قادر خواهد بود محموله‌های چندصد کیلوگرمی را از خاک خود پرتاب کند.   

  داده‌های تاریخی به وضوح نشان می‌دهند که هسته‌ اولیه‌ برنامه‌ی فضایی ایران بر پایه‌ی «میکروماهواره‌ها» (کلاس 10 تا 100 کیلوگرم) بنا نهاده شده است؛ زیرا این کلاس وزنی کاملاً با ظرفیت بارهای مفید (Payload Capacity) پرتابگرهای نسل اول نظیر «سفیر» (ظرفیت حدود 50 کیلوگرم) هم‌خوانی داشت.   

اما در پنج سال گذشته، برنامه‌ی فضایی ایران شاهد یک انشعاب استراتژیک و دوگانه‌ی هوشمندانه بوده است: از یک سو، برای تامین نیازهای جدی کشور در نقشه‌برداری، پایش مرزها و مدیریت بحران، وزن ماهواره‌ها به سمت «مینی‌ماهواره‌ها» (کلاس 100 تا 500 کیلوگرم) افزایش یافته است.

ماهواره‌هایی نظیر پارس-1 و پایا (طلوع-3) با حمل سنسورهای چندگانه اپتیکی و حرارتی و استفاده از زیرسیستم‌های پیشرانش برای اصلاح مداری، نماد این بلوغ هستند. پرتاب موفق بلوک انتقال مداری سامان با وزن 300 کیلوگرم نشان داد که پرتابگرهای کلاس «سیمرغ» توانمندی لازم برای پوشش این محدوده از جرم را در مدارهای لئو کسب کرده‌اند.   

از سوی دیگر، هماهنگ با روندهای جهانی (نیواسپیس/New Space)، ایران استراتژی «نانوماهواره‌ها» (کلاس 1 تا 10 کیلوگرم) را برای ایجاد شبکه‌های توزیع‌شده دنبال می‌کند. پروژه‌ منظومه شهید سلیمانی با هدف استقرار 20 نانوماهواره برای اینترنت اشیاء، نشان‌دهنده‌ی درک لزوم پوشش‌های لحظه‌ای و کم‌هزینه است. حضور شرکت‌های خصوصی دانش‌بنیان که در بازه‌ زمانی کمتر از یک سال نانوماهواره‌هایی چون «هدهد» را طراحی و تولید می‌کنند، کاتالیزور اصلی در این بخش به شمار می‌رود.   

تلفیق توسعه‌ پرتابگرهای سوخت جامد تاکتیکی نظیر «قائم 100» (برای پرتاب‌های سریع ماهواره‌های سبک نظیر ثریا و چمران) با تکمیل قریب‌الوقوع پایگاه فضایی مکران (چابهار) و پرتابگرهای سنگین، نشان می‌دهد که مسیر گذار ایران به سمت در اختیار گرفتن سهم عملیاتی در کلاس‌های مینی و متوسط تثبیت شده است.

همچنین پرتاب موفق کپسول‌های زیستی نیم‌تنی نشان از آمادگی تدریجی برای توسعه پلتفرم‌های زیست-فضایی سنگین دارد. این تنوع در سبد محصولات فضایی تضمین‌کننده‌ پایداری و تاب‌آوری صنعت فضاپایه جمهوری اسلامی ایران در دهه‌ پیش رو خواهد بود.   

انتهای پیام/