به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، کاظمین؛ هنوز آفتاب کاملاً بر گنبدهای طلایی امامین جوادین(ع) ننشسته که نخستین خادمان، آرام و بی‌صدا، یکی‌یکی خود را به باب صاحب‌الزمان(عج) می‌رسانند.

موکب هنوز از ازدحام زائران پر نشده، اما زندگی در آن از ساعت‌ها قبل آغاز شده است؛ صدای همهمه آشپزخانه، بوی چای تازه‌دم ایرانی، جابه‌جایی کارتن‌های آب، شستن دیگ‌های بزرگ و خادمانی که بدون آنکه کسی از آن‌ها بخواهد، هرکدام گوشه‌ای از کار را گرفته‌اند.

اینجا کسی دنبال دیده شدن نیست...

همه آمده‌اند تا دیده نشوند و فقط زائر، با خاطره‌ای خوش، این مسیر نورانی را ادامه دهد. اینجا موکب شهدای شهرستان درمیان است؛ موکبی که این روزها در جوار حرم مطهر امامین جوادین علیهماالسلام، روایت دیگری از خدمت، اخلاص، مردم‌داری و وحدت را به نمایش گذاشته است.

از بدرقه تا کاظمین؛ سفری که با اشک آغاز شد

چند روز پیش از آنکه نخستین پرس غذا میان زائران توزیع شود، مردم شهرستان درمیان در گلزار شهدای روستای منصورآباد گرد هم آمدند. مادری اشک می‌ریخت، پدری دست بر شانه فرزند خادمش گذاشته بود، کودکان پرچم‌های یا حسین(ع) را در دست داشتند و صدای صلوات، بدرقه کاروانی بود که مقصدش فقط عراق نبود؛ مقصد، خدمت به زائران سیدالشهدا(ع) بود. بیش از 30 خادم، دل از خانه بریدند و راهی کاظمین شدند؛ سفری که برای آنان نه یک مأموریت، بلکه ادای دینی عاشقانه بود.

موکبی که با مردم ساخته شد

موکب شهدای شهرستان درمیان شاید از نظر امکانات با برخی مواکب بزرگ قابل مقایسه نباشد، اما سرمایه‌ای دارد که کمتر جایی می‌توان یافت؛ اعتماد مردم.تمام هزینه‌های این موکب، از کوچک‌ترین اقلام تا بزرگ‌ترین تجهیزات، با کمک‌های مردمی تأمین شده است.

هیچ وابستگی سازمانی ندارد. نه بودجه دولتی. نه اعتبارات نهادی. هرچه هست، نذر پیرزن روستایی است، کمک کشاورزی که بخشی از درآمدش را کنار گذاشته، هدیه دانش‌آموزی که پول توجیبی‌اش را نذر کرده و همراهی بازاریانی که دلشان را روانه کربلا کرده‌اند. این موکب، محصول عشق یک شهرستان است.

نماد واقعی وحدت؛ وقتی شیعه و سنی کنار هم خادم حسین(ع) می‌شوند

شاید مهم‌ترین ویژگی موکب شهدای شهرستان درمیان، چیزی باشد که کمتر در قاب دوربین‌ها دیده می‌شود. در شهرستانی که به «دارالتقریب» شهرت دارد، اهل سنت و شیعه دوشادوش یکدیگر برای برپایی این موکب تلاش کرده‌اند. برخی از خیرین اهل سنت، در تأمین هزینه‌های موکب مشارکت داشته‌اند. برخی دیگر، لباس خدمت پوشیده و در کنار برادران شیعه، ساعت‌ها در آشپزخانه، بخش توزیع غذا، حمل تجهیزات و پذیرایی از زائران خدمت کرده‌اند.

اینجا اختلاف مذهبی معنا ندارد. همه یک عنوان دارند: خادم الحسین(ع). شاید همین تصویر، بهترین پاسخ به کسانی باشد که سال‌ها تلاش کرده‌اند میان مسلمانان تفرقه ایجاد کنند.

هزاران وعده محبت، در سایه گنبدهای طلایی

از نخستین روز فعالیت موکب، چرخ خدمت حتی برای لحظه‌ای از حرکت نایستاده است. روزانه حدود 1500 نفر از زائران، صبحانه، ناهار و شام دریافت می‌کنند. در کنار آن، میان‌وعده‌های صبح و عصر، آب خنک، دوغ، شربت و انواع نوشیدنی نیز میان زائران توزیع می‌شود.

در مجموع، هر روز بیش از 7500 خدمت مستقیم به زائران ارائه می‌شود. اما آنچه بیش از غذا در خاطر زائران می‌ماند، لبخندی است که همراه هر ظرف غذا تقدیم می‌شود.

بوی قرمه‌سبزی؛ عطر ایران در صحن صاحب‌الزمان(عج)

روز سوم، هنوز ظهر نشده بود که فضای اطراف موکب را عطری آشنا فرا گرفت. زائران یکی‌یکی می‌آمدند و با لبخند می‌پرسیدند: «این بوی قرمه‌سبزی از کجاست؟» پاسخ مشخص بود. موکب شهدای شهرستان درمیان.

آن روز بیش از دو هزار و پانصد پرس غذای گرم میان زائران توزیع شد؛ غذایی که برای بسیاری از زائران ایرانی، یادآور خانه، خانواده و وطن بود. در روزهای دیگر نیز غذاهای متنوع ایرانی، از قیمه گرفته تا غذاهای محلی منطقه، سفره محبت ایرانیان را در کاظمین گسترده بود.

دست‌هایی که هیچ‌وقت در قاب دیده نمی‌شوند

اگر دوربین‌ها فقط صف غذا را ثبت کنند، بخش بزرگی از حقیقت پنهان می‌ماند. حقیقت، در دست‌هایی است که ساعت‌ها پیش از طلوع آفتاب بیدار می‌شوند. دست‌هایی که دیگ‌ها را می‌شویند. گوشت‌ها را آماده می‌کنند. برنج‌ها را خیس می‌کنند. ادویه می‌سابند. زمین را جارو می‌زنند.

آب‌ها را خنک می‌کنند.

و نیمه‌شب، وقتی بیشتر زائران خوابیده‌اند، هنوز مشغول آماده کردن غذای فردا هستند. کارهایی که شاید هیچ‌گاه دیده نشوند، اما ستون اصلی این خدمت عاشقانه‌اند.

نوجوانانی که مردانه پای کار ایستادند

در میان خادمان، نوجوان‌هایی هم حضور دارند که شاید تجربه زیادی نداشته باشند، اما انرژی و انگیزه‌شان مثال‌زدنی است. آن‌ها گاهی مسئول حمل یخ هستند، گاهی بطری‌های آب را توزیع می‌کنند، گاهی در آشپزخانه کمک می‌کنند و گاهی فقط با شوخی‌های شیرین خود، خستگی را از چهره دیگر خادمان می‌گیرند. اینجا مدرسه‌ای برپاست؛ مدرسه‌ای که درسش، خدمت بی‌منت است.

وقتی صف غذا، صف مهربانی می‌شود

در یکی از روزها، مادری با نوزاد کوچکش وارد صف شد. هنوز چیزی نگفته بود که زائران و خادمان، راه را برایش باز کردند. همه گفتند: «خواهرم، شما بفرمایید جلو.» کسی اعتراض نکرد. هیچ‌کس از نوبت خودش نگفت. همه فقط به آرامش آن کودک فکر کردند. این‌ها قاب‌هایی است که هیچ آمار و عددی توان توصیفشان را ندارد.

شب‌های موکب؛ آغاز شیفت دوم خدمت

وقتی آخرین زائر می‌رود، خیلی‌ها تصور می‌کنند کار تمام شده است. اما برای خادمان، تازه شیفت دوم آغاز می‌شود. دیگ‌ها شسته می‌شوند. گوشت‌ها آماده فردا می‌شوند. برنج‌ها خیس می‌خورند. آب‌ها داخل وان‌های یخ قرار می‌گیرند. جلسه هماهنگی برگزار می‌شود. برنامه فردا نوشته می‌شود.

و تازه اگر فرصتی باقی بماند، خادمان به زیارت می‌روند. خدمت در این موکب، ساعت تعطیلی ندارد.

کاظمین، صحنه همبستگی ملت‌های مسلمان

در شب‌های اخیر، صحن صاحب‌الزمان(عج) شاهد اجتماع باشکوه زائران ایرانی و عراقی به همت موکب شهدای شهرستان درمیان بود. اجتماعی که در آن، زائران و مجاوران عراقی و ایرانی با تأکید بر وحدت امت اسلامی، همدلی میان دو ملت و دفاع از آرمان‌های مشترک اسلامی، بار دیگر پیوند عمیق خود را به نمایش گذاشتند. در این مراسم، آنچه بیش از هر چیز جلوه داشت، برادری، همدلی و محبت میان ملت‌هایی بود که محبت اهل‌بیت(ع) را محور وحدت خود می‌دانند.

این موکب فقط برای اربعین نیست

خادمان موکب شهدای شهرستان درمیان، افق فعالیت خود را تنها به اربعین محدود نکرده‌اند. برنامه آنان، استفاده از ظرفیت موکب در حوادث غیرمترقبه، مناسبت‌های مذهبی، خدمت‌رسانی اجتماعی و توسعه زیرساخت‌های مردمی است. ساخت انبار تجهیزات، افزایش امکانات و گسترش خدمات، بخشی از برنامه‌های آینده این مجموعه مردمی است.

روایت آخر؛ سلامی از دور

هر روز هزاران نفر از مردم شهرستان درمیان، از پشت صفحه تلفن همراه یا تلویزیون، پخش زنده موکب را دنبال می‌کنند. جاماندگان اربعین، دلشان را روانه باب صاحب‌الزمان(عج) می‌کنند. اشک می‌ریزند. سلام می‌دهند. و زیر لب زمزمه می‌کنند: «به تو از دور سلام... به سلیمان جهان... از طرف مور سلام...»

شاید خودشان در کاظمین نباشند، اما نذرهایشان، دعاهایشان و محبتشان هر روز بر سر سفره هزاران زائر نشسته است.

و این، همان معجزه اربعین است؛ مسیرى که در آن، فاصله‌ها از میان برداشته می‌شود، دل‌ها به هم گره می‌خورند و مردمانی از یک شهرستان مرزی، با دستان خالی اما دل‌هایی سرشار از عشق، میزبان عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) می‌شوند. موکب شهدای شهرستان درمیان، امروز فقط یک موکب نیست؛ روایت زنده‌ای از ایمان، مردم‌باوری، وحدت شیعه و سنی و فرهنگ ناب خدمت در مکتب سیدالشهدا(ع) است.

 

انتهای پیام/