خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: اربعین تنها یک تجمع میلیونی یا یک پیمایش جغرافیایی نیست؛ بلکه مانیفستِ عملیِ یک انقلاب درونی است. اگر عاشورای کربلا، نقطه‌ی اوجِ «آگاهی» و «بیعت» باشد، اربعین تجلیِ «استمرار» و «بازسازی» است. سبک زندگی اربعینی، فراتر از رفتن در مسیرهای خاک‌آلود، یعنی انتقالِ آموزه‌های قرآن از صفحات کتاب به میدانِ زندگی؛ یعنی تبدیل کردنِ شعارِ «یا حسین» به زیربنای رفتاری در اقتصاد، سیاست، اخلاق و اجتماع. در واقع، اربعین، مأموریتِ پذیرشِ کربلا در تار و پودِ روزمرگی است.

 پیوندِ آگاهی و عمل

در نگاه نخست، سبک زندگی اربعینی بر پایه پیوند ناگسستنی میان «علم» و «عمل» استوار است. قرآن کریم مدام بر تلاقیِ ایمان و عمل صالح تأکید می‌کند؛ اربعین نیز همان لحظه‌ای است که ایمانی که در دل‌هاست، باید در قدم‌ها جاری شود. زندگی اربعینی یعنی کسی که از قرآن می‌آموزد «عدل» حکم می‌کند، در بازار و شغل خود عدالت را پیشه کند؛ کسی که از کربلا «ایثار» می‌آموزد، در برابر نیازهای جامعه و رفع نیاز محرومان، ایثارگر باشد. این سبک زندگی، یعنی از حالت «مذهبی بودنِ صوری» به سمت «مذهبی بودنِ عملی» حرکت کنیم.

بازسازی شخصیت و اخلاقِ قرآنی

یکی از ارکان اصلی این سبک زندگی، «تزکیه و بازسازی» است. مسیر اربعین، نمادی از عبور از خودِ نفسانی به سوی خودِ الهی است. در این مسیر، انسان با سختی‌ها و نیازها مواجه می‌شود و یاد می‌گیرد که چگونه بر هوای نفس غلبه کند. زندگی اربعینی یعنی تمرینِ صبوری، تواضع و خدمت به دیگران در کوچک‌ترین امور. همان‌گونه که در مسیر، غریبه‌ها به هم خدمت می‌کنند، در زندگی روزمره نیز باید روحیه «خدمت‌گزار بودن» جایگزین «طلبکار بودن» شود؛ این یعنی بازگشت به اخلاقِ مدونِ قرآن در تعاملات انسانی.

از فردیت به جمع‌گرایی

اربعین به ما می‌آموزد که اسلام، دینِ انفرادی نیست، بلکه دینی جمعی و اجتماعی است. سبک زندگی اربعینی یعنی گذشتن از «منِ» خودخواه و رسیدن به «ما»یِ مقدس. در این الگو، فرد خود را بخشی از یک پیکره‌ی بزرگتر می‌بیند که هدفش برپایی حق و عدالت است. این نگاه، انسان را از انزوا و خودمحوری خارج کرده و او را به سمت ساختنِ جوامعی سوق می‌دهد که در آن، امنیت، همبستگی و حمایت از ضعیف‌ترین‌ها، اولویت اصلی باشد. این دقیقاً همان مدلی است که قرآن در توصیف جامعه‌ی مؤمن از آن یاد می‌کند.

مقاومت فعال در برابر جریان‌های ناصالح

 سبک زندگی اربعینی یعنی داشتنِ «مقاومتِ فعال». اربعین، حرکتِ رو به جلو برای ایستادگی در برابر ظلم است. این ایستادگی لزوماً به معنای جنگ فیزیکی نیست، بلکه در زندگی مدرن، یعنی مقاومت در برابر فرهنگِ مادی‌گرایی، مصرف‌گرایی افراطی و بی‌تفاوتی اجتماعی. زندگی اربعینی یعنی فرد نفی کند که «من به تنهایی کاری نمی‌توانم بکنم» و برعکس، مانند جمعیتِ پیاده‌روی، با ایمان و استقامت، در برابر هر موجی که ارزش‌های انسانی و قرآنی را تهدید می‌کند، ایستادگی کند.

انتهای پیام/