خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: در سبک زندگی اربعینی، زائر فقط یک ناظر نیست، یک «همراه» است. پیام اصلی آیه «تَعاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَ التَّقْوَی»، یعنی وقتی نیکی و تقوا هدف است، باید آدم‌ها کنار هم شکل بگیرند؛ کمک هم کنند، حق هم را رعایت کنند، و مسیر را به جای سختیِ فردی، به موفقیت جمعی تبدیل کنند. اربعین دقیقاً همین معنا را نشان می‌دهد: نیکی وقتی ارزش واقعی است که در رفتار دیده شود.

در روایتی که از امام کاظم علیه‌السلام نقل شده، حضرت وصیت امیرالمؤمنین علیه‌السلام را با یک هشدار جدی آغاز می‌کند: «وَ إِيَّاكُمْ وَ التَّقَاطُعَ وَ التَّدَابُرَ وَ التَّفَرُّقَ»؛ از بریدنِ رابطه، پشت کردن به هم، و پراکندگی بپرهیزید. این بخش یعنی سبک زندگی اربعینی فقط «حال خوب» نیست، بلکه مراقبت از فضای جمعی است. چون اگر دل‌ها از هم جدا شود، نظم هم از هم می‌پاشد. اربعین به ما یاد می‌دهد حتی در شلوغی و فشار، باید پیوستگی و همراهی را حفظ کرد، اما در ادامه، جهت حرکت را روشن می‌کند: «وَ تَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوَى». این جمله دقیقاً همان روح سبک زندگی اربعینی است. یعنی اگر مسئله کمبود وقت، خستگی، مسیر طولانی، یا نیازهای کوچک و بزرگ زائران است، پاسخ، بی‌تفاوتی نیست؛ پاسخ، همیاری است. کمک‌کردن در اربعین، فقط رساندنِ وسیله یا انجام یک کار ساده نیست؛ یعنی انسان سهم خودش را در بهتر شدن حال دیگران جدی بگیرد و «نیکی» را در عمل تمرین کند.

در روایت دیگری از امیر مؤمنان علیه‌السلام ضمن خطبۀ عید فطر بعد از سفارش به تعاون، محورهای اخلاقی هم کنار هم می‌آید: «عِبَادَ اللَّهِ وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ تَرَاحَمُوا وَ تَعَاطَفُوا». یعنی تعاون کافی نیست، باید دل هم مهربان باشد.

وقتی زائران حسینی نسبت به هم «ترحم» دارند و با هم «تعاطف» می‌کنند، فضای مسیر عوض می‌شود. حتی اگر خستگی هست، احترام باقی می‌ماند. حتی اگر ازدحام هست، تلخی کمتر می‌شود. چون افراد فقط دنبال خودشان نیستند، بلکه به فکر آرامش و راحتی دیگران هم هستند.

در پایان، هر دو روایت یک پیام مشترک دارند: تقوا فقط در گفتار نیست، در نوع زیستن است. حضرت در وصیت نیز می‌فرماید: «وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ…»؛ به گناه و ظلم کمک نکنید و از خدا بترسید. در سبک زندگی اربعینی، یعنی با رفتار درست، با رعایت حق دیگران، با کنترل عصبانیت و بی‌ادبی نکردن، با احترام به نظم عمومی، و با خدمتِ بی‌منت، راه تقوا باز می‌شود. نتیجه این است که زیارت، انسان را فقط «احساساً» خوب نمی‌کند؛ او را مسئول می‌سازد، تا نیکی در جامعه تکثیر شود.

انتهای پیام/