به گزارش خبرگزاری تسنیم از کامیاران، در میان هیاهوی زندگی مدرن، هنوز نواهایی وجود دارند که ریشه در حافظه تاریخی یک ملت دارند؛ صداهایی که تنها موسیقی نیستند، بلکه روایتگر فرهنگ، باورها، اندوه‌ها، حماسه‌ها و هویت مردمانی هستند که نسل به نسل آن‌ها را حفظ کرده‌اند. «چمری» یکی از همین نغمه‌های ماندگار است؛ آیینی که در گذر زمان همچنان بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ مردم کردستان باقی مانده است.

موسیقی آیینی کردی، گنجینه‌ای ارزشمند از احساس و تجربه زیسته مردمان این سرزمین است؛ موسیقی‌ای که در شادی‌ها، سوگ‌ها و مناسبت‌های مهم اجتماعی حضور داشته و هر نغمه آن حامل داستانی از گذشته و پیوندی عمیق با زندگی مردم است.

در این میان، چمری به عنوان یکی از کهن‌ترین گونه‌های موسیقی آیینی کردی، جایگاهی ویژه دارد؛ نوایی که با ترکیبی از حماسه و اندوه، یادآور احترام به بزرگان، پاسداشت خاطره انسان‌های ماندگار و بیان احساسات عمیق انسانی است.

اجرای آیین چمری توسط برادران حق‌شناس در موکب فرهنگ و هنر کامیاران، فرصتی برای بازخوانی یکی از اصیل‌ترین جلوه‌های فرهنگی منطقه بود؛ اجرایی که بار دیگر نشان داد میراث ناملموس کردستان همچنان زنده، پویا و اثرگذار است.

چمری در مناطق مختلفی از جمله کامیاران و منطقه کلیایی رواج دارد و معمولاً در آیین‌های سوگواری شخصیت‌های برجسته، بزرگان و افراد مورد احترام جامعه اجرا می‌شود؛ اما این آیین تنها روایتگر غم نیست، بلکه در ساختار موسیقایی خود روحیه‌ای حماسی و پیام‌هایی از عزت، بزرگی و ماندگاری را نیز به همراه دارد.

در اجرای چمری، سازهای سنتی دهل و سرنا نقش محوری دارند؛ سازهایی که با ریتم خاص خود، فضای آیین را شکل داده و احساسات عمیق مخاطبان را برمی‌انگیزند. صدای این سازها در فرهنگ کردی، تنها یک نغمه موسیقایی نیست، بلکه بخشی از خاطره جمعی مردم و زبان مشترک نسل‌هاست.

حفظ و معرفی آیین‌هایی مانند چمری، گامی مهم در صیانت از هویت فرهنگی مناطق مختلف کشور است؛ چراکه این میراث‌ها بخشی از تاریخ شفاهی مردم هستند و انتقال آن‌ها به نسل‌های آینده، به معنای حفظ بخشی از سرمایه فرهنگی جامعه است.

موکب فرهنگ و هنر کامیاران با میزبانی از چنین برنامه‌هایی، بستری برای معرفی ظرفیت‌های فرهنگی این شهرستان فراهم کرده است؛ ظرفیتی که نشان می‌دهد فرهنگ بومی و هنرهای اصیل می‌توانند نقش مهمی در معرفی هویت فرهنگی کردستان داشته باشند.

چمری امروز نه فقط یک نوای سوگ، بلکه سندی زنده از پیوند مردم کردستان با گذشته، فرهنگ و باورهای خود است؛ نوایی که هر بار طنین‌انداز می‌شود، بخشی از تاریخ و احساس یک ملت را روایت می‌کند و ضرورت پاسداری از این میراث ارزشمند را یادآور می‌شود.

انتهای پیام/