به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد؛ در روزهایی که تنها چند روز مانده به اربعین حسینی، حرم مطهر رضوی میزبان دل‌هایی است که اگرچه از مسیر نجف تا کربلا جا مانده‌اند، اما با امید و اشتیاق به بارگاه امام رضا(ع) پناه آورده‌اند. صحن‌های حرم این روزها مملو از زائرانی است که چشم‌انتظار زیارت عتبات عالیات‌اند؛ زائرانی که در گرمای روزهای آخر تابستان، دلتنگی بین‌الحرمین را در سایه گنبد طلایی امام هشتم(ع) تسکین می‌دهند.

در روزهای پایانی مانده به اربعین حسینی، هرچند بسیاری از عاشقان سیدالشهدا(ع) چشم‌انتظار تذکره و مسیر کربلا هستند، اما دل‌های جامانده راه دیگری را پیدا کرده‌اند؛ راهی که به آغوش مهربان امام هشتم(ع) ختم می‌شود.

چهارشنبه امام رضایی، حرم مطهر رضوی حال‌وهوایی متفاوت دارد. زائرانی که امسال توفیق حضور در پیاده‌روی اربعین را نیافته‌اند، با کوله‌باری از دلتنگی به بارگاه نورانی حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) پناه آورده‌اند؛ گویی اینجا قرارگاه دل‌های جامانده از بین‌الحرمین است.

در گوشه و کنار صحن‌ها، چشم‌هایی را می‌توان دید که ملتمسانه به ضریح دوخته شده‌اند؛ چشم‌هایی که آرزوی گرفتن تذکره عتبات عالیات و زیارت بین‌الحرمین را در دل دارند و از امام رئوف، راهی شدن به کربلا را طلب می‌کنند.

چایخانه‌های حضرت این روزها شلوغ‌تر از همیشه‌اند. عطر چای نذری در فضای حرم پیچیده و هر خانواده، سینی چای در دست، گوشه‌ای از صحن نشسته است؛ چای می‌نوشند، از خاطرات سفرهای اربعین می‌گویند، از دلتنگی‌هایشان برای کربلا و از امیدی که به کرامت امام رضا(ع) بسته‌اند.

در میان این جمعیت، دختر بچه‌ای با لبخندی شیرین رو به گنبد طلایی ایستاده است. دست کوچکش را بالا آورده و برای امامش دست تکان می‌دهد؛ انگار مطمئن است که امام مهربان نگاهش می‌کند. شاید کودکانه‌ترین سلام این روزها، همان دستی باشد که از دل صحن انقلاب به سوی گنبد طلایی تکان می‌خورد و پاسخش را از مهربانی امام می‌گیرد.

اینجا مشهد است؛ جایی که دل‌های جامانده از اربعین، آرامش را در سایه‌سار گنبد طلایی پیدا می‌کنند و امید دارند که سلامشان، از حرم رضوی تا بین‌الحرمین برسد.

گرمای روزهای پایانی تابستان، آفتاب داغ مرداد و سنگفرش‌های گرم صحن‌ها، هیچ‌کدام مانعی برای حضور عاشقان نیست. زائران از ساعت‌های ابتدایی روز، با چفیه‌ای بر دوش یا چتری در دست، قدم به حرم می‌گذارند؛ هر کس با حاجتی، هر کس با دلی بی‌قرار. نسیم ملایمی که گاهی از میان رواق‌ها می‌وزد و صدای کبوتران که بر فراز گنبد طلایی می‌چرخند، خستگی گرمای هوا را از یاد می‌برد و به زائران آرامشی می‌بخشد که تنها در سایه‌سار امام رئوف می‌توان آن را یافت.

در این میان، خادمان بارگاه منور رضوی نیز بی‌وقفه مشغول خدمت‌اند. یکی با لبخند، راهنمای زائران می‌شود، دیگری ویلچر سالمندی را تا کنار ضریح همراهی می‌کند و خادمی دیگر با گلاب، عطر ارادت را در صحن‌ها می‌پراکند. انگار همه چیز برای میزبانی از دلدادگانی مهیاست که اگرچه از مسیر اربعین جا مانده‌اند، اما دل‌هایشان همچنان در جاده نجف تا کربلا قدم می‌زند و امروز، در پناه امام رضا(ع)، مرهمی بر دلتنگی‌هایشان یافته‌اند.

انتهای پیام/282