به گزارش خبرگزاری تسنیم از شهریار، در طراحی ساختار دین اسلام، امام معصوم باید در صدر امور و امر رهبری قرار بگیرد، همان نقطه‌ای که جایگاه تبیین و اجرای شریعت مبارک اسلام است. اگر امام را از اسلام بگیریم، هر گروهی با خوانش ناقص و متضاد خود از سایرین، پشت یک موضوع از اسلام قرار گرفته و ادعای حقانیت می‌کند.

به عنوان نمونه، گروهک‌های تروریستی نظیر داعش و سایر جریان‌های منحرف و تکفیری، با پنهان شدن پشت مفاهیمی چون «الله اکبر» و «جهاد»، ادعای حقانیت می‌کنند. اما اگر امام معصوم در جایگاه خلافت و زعامت قرار بگیرد، تنها یک خوانش بر حق باقی می‌ماند که همگان مکلف به طواف گرد آن هستند.

این همان فریاد رسای ام‌الائمه سلام‌الله‌علیها در خطبه فدکیه است که فرمودند: "جَعَلَ اللهُ طاعَتَنا نظاماً لِلملَّةِ و اِمامَتَنا اَماناً لِلْفُرَْقَةِ؛ خدای متعال اطاعت ما اهل بیت پیامبر(ص) را وسیله نظم و انسجام جامعه، و امامت ما را مایه در امان ماندن از تفرقه و تشتت جامعه قرار داده است". بر مبنای همین منطق، انقلاب‌های شیعی باید حول محور رهبر معصوم و یا فردی که از طرف ایشان مأذون است (چه اذن خاص به نام شخص و چه اذن عام به نام فقها) شکل بگیرد. هر قدر مردم امام خویش را در جایگاه رهبری حفظ کنند، ضمن پاسداشت نظم و انسجام اجتماعی، از فرقه فرقه شدن و بروز تنش‌ها و درگیری‌های داخلی در امان خواهند بود.

چرا خطبه فدکیه منشور قیام‌های شیعی است؟

در این منشور اعظم، تمام دستورات لازم برای شیعیان در جهت انقلاب، تشکیل یک نظام اسلامی و صیانت از آن بیان شده است. همچنین چالش‌ها، آسیب‌ها و دلایل فروپاشی انقلاب‌های شیعی نیز توسط دخت گرامی پیامبر اسلام (ص) تشریح شده است. آنجا که حضرت می‌فرمایند: بُؤْساً لِقَوْمٍ نَکَثُوا اَیمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ (وای بر کسانی که عهد خود را بشکنند). این عهدشکنان همان مردمی هستند که روزی حول محور امام گرد آمده بودند، اما با تغییر مسیر، فروپاشی انقلاب خود را حتمی می‌سازند.

مسئله مهمی که حضرت زهرا (س) بر آن تأکید دارند این است که اگر امت از تلاش برای توسعه و پیشرفت کشورشان دست بکشند و به وعده‌های بیگانگان برای به ارمغان آوردن ثروت، توسعه و رفاه دل خوش کنند، دقیقاً در نقطه سقوط قرار گرفته‌اند. حضرت در این باره می‌فرمایند: اَلا، وَ قَدْ أَری اَنْ قَدْ اَخْلَدْتُمْ اِلَی الْخَفْضِ، وَ اَبْعَدْتُمْ مَنْ هُوَ اَحَقُّ بِالْبَسْطِ وَ الْقَبْضِ، وَ خَلَوْتُمْ بِالدَّعَةِ... فَاِنْ تَکْفُرُوا اَنْتُمْ وَ مَنْ فِی الْاَرْضِ جَمیعاً فَاِنَّ اللَّـهَ لَغَنِی حَمیدٌ. (آگاه باشید می‌بینم که به تن‌آسایی جاودانه دل داده، و کسی را که سزاوار زمامداری بود دور ساخته‌اید، پس بدانید اگر شما و هرکه در زمین است کافر شوید، خدای بزرگ از همگان بی‌نیاز و ستوده است.)

تصریح حضرت در این فقره از خطبه، مؤید این مهم است که اگر جامعه به دنبال چنین سبک زندگی راحت‌طلبانه‌ای باشد، آن امتِ طواف‌کننده حول رهبری، پراکنده شده و سراغ اجنبی و دشمنانشان می‌روند.

مَثَل امام، مَثَل کعبه است

در چنین شرایطی تکلیف امام چیست؟ آیا امام باید به دنبال مردم رفته و با آن‌ها ستیز کند؟ حضرت زهرا (س) می‌فرمایند: مَثَلُ الإمام مَثَلُ الکعبة إذ تُؤتی و لا تَأتی (امام همچون کعبه است که باید به سویش روند، نه آنکه منتظر باشند تا او به سوی آنها بیاید). امام در جایگاه ولایت خویش استوار می‌ماند و این مردم هستند که باید دور ایشان طواف کنند، کعبه به دنبال کسی نمی‌رود تا او را به زور حاجی کند.

حال اگر گروهی در داخل امت چشم بر بیگانه دوختند و مفتون فریب‌هایش شدند، رسالت خطیری بر دوش عموم جامعه است. اگر آحاد مردم در برابر این نگاه وابسته ایستادگی کنند و دریابند که بیگانه جز خونریزی و تفرقه دستاوردی ندارد و خود باید برای توسعه و آبادانی کوشا باشند، این انقلاب اصیل، حتی با دست خالی و وجود تحریم‌ها و محاصره‌های کمرشکن، هرگز از حرکت پرشتاب خود باز نخواهد ایستاد.

یادداشت از: دکتر اکرم ایمانی، پژوهشگر تاریخ دینی

انتهای پیام/