به گزارش خبرگزاری تسنیم، بعضی صحنه‌ها را نمی‌توان با آمار و ارقام روایت کرد. تاریخ، گاهی در سکوت اشک‌ها نوشته می‌شود؛ آنجا که میلیون‌ها انسان، بی‌قرار و بی‌ادعا، شانه به شانه هم می‌ایستند تا بگویند هنوز بر عهد خود مانده‌اند.

آیین تشییع امام شهید انقلاب، تنها بدرقه پیکری مطهر نبود؛ نمایشگاه عظیم ایمان، وفاداری و وحدت ملتی بود که آمده بود تا با حضور خود، پاسخی روشن به همه محاسبات دشمنان بدهد. آنان که تصور می‌کردند با شهادت، می‌توانند میان مردم و آرمان‌هایشان فاصله بیندازند، این بار نیز با واقعیتی روبه‌رو شدند که سال‌هاست از فهم آن ناتوان مانده‌اند؛ ملت ایران، در سخت‌ترین روزها، منسجم‌تر از همیشه به میدان می‌آید.

در میان این دریای خروشان انسان‌ها، حضور حماسی و باشکوه مردم کرمان جلوه‌ای دیگر داشت؛ سرزمینی که نامش با مقاومت گره خورده و سال‌هاست پرچمدار مکتب ایثار و شهادت است.

مردم کرمان، پایتخت مقاومت جهان اسلام، بیش از هر شهر دیگری زبان وداع را می‌شناسند. آنان خاطره روزهایی را در دل دارند که جهان، شکوه تشییع تاریخی سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی را به تماشا نشست؛ روزهایی که اشک و حماسه در هم آمیخت و کرمان، قلب تپنده ایران شد.

آن روز، اگرچه داغ شهادت سنگین بود، اما دل‌ها به حضور پدرانه رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله امام سیدعلی خامنه‌ای، آرام می‌گرفت؛ حضوری که مرهمی بر زخم یک ملت بود و مسیر آینده را روشن می‌کرد.

امروز نیز مردم کرمان، همان مردم وفادار، با همان روحیه و همان ایمان، در میدان حاضر شدند؛ این بار با اطمینان و دلگرمی به رهبری امام سیدمجتبی خامنه‌ای و با همان باور عمیق که راه شهیدان هرگز متوقف نخواهد شد. آنان از کرمان، از گلزار شهدا، از شهرها و روستاهای استان، راهی تهران، قم و مشهد شدند تا بار دیگر نشان دهند که فاصله جغرافیا، هرگز فاصله دل‌ها نیست.

حضور کرمانی‌ها، تنها یک حضور احساسی نبود؛ پیامی روشن داشت. پیامی که می‌گفت مکتب مقاومت، با شهادت متوقف نمی‌شود و پرچم آن، از دستی به دست دیگر سپرده خواهد شد. این مردم آمده بودند تا به دنیا اعلام کنند که سرمایه اصلی جمهوری اسلامی، نه تجهیزات نظامی، بلکه سرمایه عظیم مردمی است؛ مردمی که در بزنگاه‌های تاریخ، همه محاسبات دشمن را بر هم می‌زنند.

دشمنان سال‌هاست روی خستگی ملت ایران حساب باز کرده‌اند؛ اما هر بار که موعد آزمون فرا رسیده، خیابان‌های ایران پاسخ دیگری داده‌اند. این بار نیز میلیون‌ها ایرانی، از اقوام، مذاهب و سلایق مختلف، در بزرگ‌ترین تشییع جنازه تاریخ، تصویری ماندگار از وحدت ملی خلق کردند؛ تصویری که نه با تبلیغات ساخته شد و نه با اجبار، بلکه از دل‌های دلباخته مردمی برخاست که عشق را تکلیف خود می‌دانند.

کرمانی‌ها در این میان، تنها شرکت‌کننده یک مراسم نبودند؛ آنان راویان تاریخی بودند که خود سال‌ها پیش آن را زندگی کرده‌اند. مردمی که هنوز خاطره بدرقه حاج قاسم را در حافظه دارند، خوب می‌دانند تشییع شهید، پایان راه نیست؛ آغاز مسئولیتی بزرگ‌تر است.

این حضور، بیش از آنکه مراسم وداع باشد، تجدید بیعت بود؛ بیعت با راهی که از عاشورا آغاز شد، در انقلاب اسلامی تداوم یافت و با خون شهیدان استوارتر شد. اشک‌های مردم، زبان این بیعت بود و گام‌هایشان، امضای دوباره پای عهدی که سال‌ها پیش بسته بودند.

شاید سال‌ها بعد، نسل‌های آینده از ما بپرسند که در آن روز تاریخی، مردم ایران چه کردند؟ پاسخ، در یک جمله خلاصه می‌شود؛ ملتی آمد تا به جهان نشان دهد که شهادت، پایان یک راه نیست، آغاز فصلی تازه از ایستادگی است.

و اگر بخواهند بدانند کرمان چه کرد، باید گفت پایتخت مقاومت، همان‌گونه که روزی پیکر مطهر حاج قاسم را بر دوش کشید، این بار نیز با همه وجود، در صف نخست وفاداری ایستاد؛ شهری که تشییع را به حماسه و وداع را به تجدید عهد تبدیل کرده است.

انتهای پیام/511/