به گزارش خبرنگار خبرگزاری تسنیم از تبریز، امروز آذربایجان یک‌پارچه دل شد و این دل در سینه پرصلابت تبریز تپید. امروز در تقویم سرخ این دیار، روز وداع نبود؛ روز تجدید عهد در غوغای اشک و اندوه بود. همزمان با تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب روی دستان میلیون‌ها عاشق در پایتخت، اینجا در پایتخت تشیع، سوز ناله‌های آذری و ضجه‌های بی‌پایان، آسمان تبریز را به لرزه درآورد.

پیر و جوان، زن و مرد، با چشمانی بارانی و دل‌هایی شعله‌ور از داغی سنگین، راهی میدان تاریخی ساعت شدند تا پیاده‌راه عاشقی را به سمت میعادگاه همیشگی خود، یعنی «مصلای اعظم امام خمینی (ره) تبریز» گز کنند. ساعت به وقت عاشقی کوک شده بود. از نخستین دقایق صبح، سیل خروشان جمعیت از محلات قدیمی تبریز چون دمشقیه، خیابان، امیرخیز و نوبر به سمت میدان ساعت جاری شد.

میدان ساعت که همواره شاهد حماسه‌های بی‌شمار این مردم ولایت‌مدار بوده، امروز به دریایی از بیرق‌های سیاه و قرمز و تصاویر منقش به چهره نورانی رهبر شهید مبدل شده بود. مردم با گام‌هایی استوار اما دل‌هایی بی‌قرار، مسیر سنگفرش ارک را به سمت مصلای اعظم امام خمینی(ره) طی می‌کردند. در طول مسیر، صدای هق‌هق گریه‌ها با نوای جانسوز مداحان که به زبان ترکی در رثای شهادت قلم‌فرسایی می‌کردند، در هم آمیخته بود. مادرانی که عکس رهبر شهید را مانند فرزندان خود در آغوش کشیده بودند، اشک‌ریزان قدم برمی‌داشتند و پدران سالخورده، سر بر شانه‌های جوانان خود گذاشته و بی‌صدا می‌گریستند.

هر لحظه که می‌گذشت، بر تراکم جمعیت افزوده می‌شد. پهنه وسیع مصلای اعظم امام خمینی(ره) تبریز، که نماد مقاومت و بصیرت آذربایجان است، آغوش خود را گشوده بود تا این اقیانوس بی‌کران غم را در خود جای دهد. هنوز مراسم به طور رسمی آغاز نشده بود که صحن‌ها، شبستان‌ها و حتی خیابان‌های منتهی به مصلای اعظم سرشار از جمعیت شد؛ به طوری که دیگر جایی برای ایستادن نبود.

مصلای اعظم تبریز امروز کانون بی‌قرارترین دلهایی بود که در هجران رهبر شهید خود می‌سوختند. آوای ملکوتی قرآن کریم که در فضای عظیم مصلی طنین‌انداز شد، بغض‌های فروخورده ترکید. اشک‌ها جاری شد و هق‌هق گریه هزاران زن و مرد عزادار، دیوارهای مصلی را به لرزه درآورد. این بار گریه‌ها از جنس دیگری بود؛ گریه‌ای توأم با حماسه، فریادی برآمده از عمق جان که نشان از وفاداری ابدی به راه این شهید والامقام داشت.

مداحان اهل‌بیت عصمت و طهارت با نوحه‌خوانی‌های پرشور آذری، سوز این ماتم را صدچندان کردند. ابیات جانسوز شهریار و اشعار حماسی شاعران آیینی در رثای جانبازی و شهادت، در فضای مصلای اعظم امام خمینی(ره) پیچید و سینه‌زنی‌های منظم و حیدر حیدر گفتن‌های جوانان عاشورایی تبریز، لرزه بر اندام بدخواهان نظام و انقلاب انداخت. زنان تبریزی با چادرهای مشکی و چشمانی سرخ از گریه، گوشه‌ای از صحن مصلای اعظم را به ماتم‌کده‌ای بدل کرده بودند که یادآور روضه‌های خانگی و اصیل این دیار بود.

دختران جوانی که با چشمانی خیس، پوسترهایی با مضمون «راهت ادامه دارد ای رهبر شهید» را در دست داشتند، نشان دادند که رویش‌های انقلاب در این سرزمین استوارتر از هر زمان دیگری است. پدربزرگ‌هایی که مدال جانبازی دفاع مقدس بر سینه داشتند، در گوشه‌ای از شبستان مصلی با دیدن تصاویر رهبر شهید، چنان زار می‌گریستند که گویی صمیمی‌ترین هم‌رزم خود را از دست داده‌اند. مصلای اعظم امام خمینی تبریز امروز نه فقط یک مکان جغرافیایی، بلکه نماد زنده و پویای وفاداری آذربایجان به آرمان‌های انقلاب اسلامی بود.

مردم با حضور پرشکوه خود در این میعادگاه، به دنیا ثابت کردند که تبریز قهرمان همواره پشتیبان ولایت و ارزش‌های اسلامی بوده و هیچ توطئه‌ای نمی‌تواند پیوند عمیق میان امت و امامت را سست کند. اشک‌هایی که امروز بر روی سنگفرش‌های مصلای اعظم چکید، گواه صادقی بر این مدعاست که یاد و خاطره رهبر شهید انقلاب برای همیشه در قلوب مومنین زنده خواهد ماند. با آغاز رسمی مراسم سوگواری در مصلی، جمعیت یک‌صدا فریاد لبیک یا حسین سر دادند. طنین این فریاد که از حنجره خسته اما مصمم هزاران آذری دلسوخته برمی‌خواست، نشان داد که راه جهاد و شهادت هرگز بدون رهرو نخواهد ماند.

انتهای پیام/