خبرگزاری تسنیم، یادداشت- دکتر حسن بیارجمندی، عضو هیئت علمی دانشگاه|  از جمعه‌ 12 تیرماه (18 محرم)، مجموعه‌ مراسم‌های وداع، بدرقه و تشییع امام شهید آغاز شده است؛ بعثتی که در بعثتی دیگر رقم خورده شده است و امام شهید و امتِ شاهدِ مبعوث‌شده را در مصلی امام خمینی (ره) و در خیابان‌ها به هم رسانده‌اند و می‌رود تا این بعثتِ امام امت، «استبشار» برای اهل ایمان و آزادی‌خواهان جهان در این معرکه آخرالزمانی باشد.

این حقیقت استبشار را می‌توان در بطن و متن دیپلماسی آیات قرآن — هنگام ادای احترام هیئت‌های خارجی و داخلی، انتقال معانی تأثیرمحور آن و بازتاب جهانی‌اش —، در حضور پرشور و انقلابی مردم ایران اسلامی برای وداع در مصلی امام خمینی (ره) و خلق صحنه‌هایی حیرت‌انگیز برای رسانه‌های خارجی، و نیز در نماز صبح 20 محرم (14 تیر) بر پیکر مطهر امام شهید و با افراشتن پرچم‌های سرخ «یا لثارات الحسین (ع)» به وضوح مشاهده کرد.

این رونقِ حیات معنوی و انقلابی، از برکات خون امام شهید و خانواده ایشان است. خود ایشان فرمودند که: «شهدا مایه‌ی رونق حیات معنوی در کشور هستند. حیات معنوی یعنی روحیه، یعنی احساس هویت، یعنی هدف‌داری و یعنی حرکت به سمت آرمان‌ها و عدم توقف؛ این کار شهدا است و قرآن نیز این را به ما یاد می‌دهد. شهدا وقتی می‌روند، با جان خودشان: «وَ یَستَبشِرونَ بِالَّذینَ لَم یَلحَقوا بِهِم مِن خَلفِهِم اَلّا خَوفٌ عَلَیهِم وَ لا هُم یَحزَنون»؛ ببینید، این استبشار مربوط به پس از رفتن است. تا هستند، جان، تن و حرکت مادی‌شان در خدمت اسلام و جامعه‌ی اسلامی است، اما وقتی می‌روند، معنویت و صدایشان تازه بعد از رفتن بلند می‌شود. نطق شهدا بعد از شهید شدن باز می‌شود و با مردم حرف می‌زنند؛ «بالذین لم یلحقوا بهم» با ماها دارند می‌گویند؛ [باید] ما گوشمان سنگین نباشد تا بشنویم این صدا را .»

این استبشارِ کلیم الله انقلاب اسلامی، پس از بیش از 120 روز بعثت مردم ایران اسلامی و جریان‌سازی ملی، منطقه‌ای و بین‌المللیِ گفتمانِ «بعثتِ خون»، می‌رود تا با مراسم‌های تشییع در تهران، قم، نجف، کربلا و مشهد، به پیامی جهانی و بیدارکننده برای اسلام ناب محمدی (ص) در این جهانِ به‌پایان‌ تاریخ رسیده مبدل شود و خود به مقدمه‌ای امیدآفرین برای ظهور عام تبدیل گردد.

امام شهید در 27 دی 1404 و چند هفته پیش از شهادت، در دیدار با اقشار مختلف مردم در سالروز مبعث پیامبر اعظم (ص) و پیش از اعلان بعثت مردم ایران، این حقیقت را تبیین کردند و اکنون همان حقیقت در دل این مراسم‌ها، عینیت خارجی یافته است. اگر مخاطب این سطور، تشنه‌ی معناشناسی این جلوه‌های ملکوتی و شنیدن نطق امام شهید در این چند روز است، باید یک بار دیگر تمام محتوای بیانات یادشده را مطالعه کند و چشم دل و جان خود را به حقیقتی بسپارد که در خیابان‌ها، به امامت این شهید، امت در حال رقم زدن آن است.

از جمعه‌ وداع که روزِ بازنمایی آخرالزمانیِ و جهانی تولد قرآن است؛ قرآنِ سراپا حکمت و سراپا نور («اَلنّورُ السّاطِع»). و اینکه شعاعی از امامتِ امت یعنی نزدیک‌ترین الگوی عینی به انسان کامل (که مصداق اتمّ آن ائمه‌ی هدیٰ هستند) تجلی یافته و جلوه‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری نقشه‌ تمدن اسلامی در مصلی امام خمینی (ره) ترسیم شده است؛ نکته‌ای که امام شهید بر آن تأکید کردند و فرمودند: «من فقط یک نکته را عرض کنم که به درد امروز ما هم بیش از دیگر حرف‌هایمان می‌خورد.»

اما این واقعه تاریخی در چه شرایطِ جهانی رخ می‌دهد؟ ایشان می‌فرمایند که بعثت در بدترین شرایط قابل تصور اتفاق افتاد و پس از تبیین جزئیات آن، می‌ فرمایند: «این حرف برای امروز ما مهم است. من می‌خواهم این ادعا را بکنم و بگویم که امروز هم جوامع بشری به همان صفات مبتلا هستند، منتها با ادبیات دیگر و به شیوه‌ای دیگر؛ همان ظلمِ آن روز، امروز هم هست؛ آن تکبر، امروز هم هست؛ آن فساد، امروز هم هست.»

امام شهید در مهم‌ترین فراز از بیاناتِ صدرالاشاره که نطق این روزهای او خطاب به امت اسلامی و تمامی آزادی‌خواهان جهان است، می‌فرمایند: «این اسلام می‌تواند دنیای امروز را از این رو به آن رو کند؛ می‌تواند. ما می‌توانیم؛ این طرفداران اسلام، معتقدان به اسلام و مؤمنان به اسلام می‌توانند دنیا را از سراشیبی فساد به سمت ارتفاعات صلاح، نجات و شرافت بیرون بکشند؛ می‌توانند از طرف جهنم، به طرف بهشت بکشند؛ امروز هم می‌شود. امروز هم می‌شود، منتها یک شرط دارد: «وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحزَنوا وَ اَنتُمُ الاَعلَون»؛ می‌توانید دنیا را پشت سر خودتان راه بیندازید، اما کِی؟ «اِن کُنتُم مُؤمِنین؛ ایمان لازم است.» و مردم ایران اسلامی در این بعثتِ ابوذر‌ساز، با چنین ایمانی و نیز با تشییع امام شهید خود، چشم‌ها و دل‌های یک دنیا را پشت سر خود راه انداخته‌اند.

انتهای پیام/