خبرگزاری تسنیم ـ علیرضا کیخا | نیمه شب از راه می‌رسد و مصلی در التهاب است. التهابی ریشه‌دار در انتظاری بلند. هزاران تن، در دل شب، چشم به درهای بسته‌ی مصلای تهران دوخته‌اند. گویی همه این دل‌ها بر آستانه پایان انتظاری عظیم ایستاده‌اند. اینجا اشتیاق و ماتم در هم تنیده است. شوق آخرین دیدار آقای عزیز ایران، و اندوه سنگین وداع آخرین. 

در وسط مصلی، پیرمردی پرچم‌به‌دست نشسته است؛ آرام و خاموش. گاه شانه‌هایش می‌لرزد و نگاهش به جایگاه دوخته مانده است. همان‌جا که تا ساعتی دیگر، پیکر رهبر شهیدش آخرین بار در برابر دیدگان امت آرام خواهد گرفت. جایگاه، آدمی را به یاد حسینیه‌ی امام خمینی می‌اندازد، گویی حسینیه در مصلی متجلی شده است و اینجا صحنه‌ی وداع ملتی است با مقتدای خویش. نگاه آن پیرمرد، فریاد فروخورده‌ی امتی است که خونخواه امام شهیدشان هستند.

جای‌جای مصلی از شوق و اضطراب آکنده است؛ شوق دیدار پیکر آقای شهید، و اضطراب باور این وداع آخر. چه رازی در این درآمیختگی نهفته است که انسان را تا مرز اشک و آتش می‌برد؟ گویی دل، هم می‌سوزد و می‌تپد. هم در ماتم فرومی‌رود و هم به افقی روشن خیره می‌ماند.

و آنگاه که این انتظار، پس از صدوسی شبانه‌روز، به پایان رسید و چشم‌ها به تابوتی افتاد که بر آن نوشته بود: «شهید سیدعلی خامنه ای»، حقیقتی سهمگین چون کوه بر جان این ملت فرود آمد. آن عبارت، تنها چند واژه نبود؛ قصه مصیبتی بود که باید با همه وجود باور می‌شد. «شهید» در کنار نام آن قائد امت، چنان سنگین و جان‌سوز بود که گویی تاریخ، یک‌باره بر شانه‌های مردمی داغدار آوار شده است.

 اما این قوم، قوم گرفتار در اندوه و غم نیست. این غم، باید قد بکشد و به حماسه بدل شود. باید به فریاد خون‌خواهی شهیدان تبدیل شود. باید در قامت قیامی روشن علیه ظلم جلوه کند.

در میان این جماعت داغدار، آنچه آشکار است تنها اشک نیست، پرچم‌های سرخی است که برای خون‌خواهی برافراشته شده‌اند. پرچم هایی که بر آن « یا لثارات الخامنه‌ای» و «یا لثارات الحسین» حک شده است. این قوم خشمگین و حماسه‌ساز، تنها برای وداع نیامده‌اند؛ آمده‌اند تا بر آستانه‌ی عصری تازه بایستند. گویی از دل این مصیبت، نظمی دیگر در حال تولد است. نظمی که در آن، زمام جهان از دست مدعیان دروغین بیرون خواهد رفت و مستضعفان، وارثان حقیقی زمین خواهند شد.

آنان خود را آغازگران آن عصر می‌دانند که پرچم ایمان بر فراز جهان به اهتزاز درخواهد آمد و این جمله را با خود زمزمه می‌کنند: وَسَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ

انتهای پیام/