به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند،| منصور نایبی فعال رسانه و خبرنگار| برخی روزها در تقویم یک سرزمین، فراتر از زمان حرکت می‌کنند؛ روزهایی که در آن‌ها، خیابان‌ها از قالب معابری سنگی و بی‌روح خارج می‌شوند و به رگ‌های تپنده یک پیکر واحد بدل می‌گردند؛ آیین بدرقه و وداع میلیونی با پیکر رهبر شهید انقلاب و خانواده شهید ایشان در مصلای تهران، یکی از همین قطعه‌های ماندگار در پازل تاریخ معاصر ماست؛ رویدادی عظیم که در آن، سکوت و فریاد، اشک و حماسه، در هم می‌آمیزند تا روایتی بی‌نظیر از همبستگی و وفاداری رقم بخورد، روایتی که همچنان جریان دارد و به پایان نمی‌رسد.

روایت این ساعات مصلای تهران را نباید در آمارها و ارقام جست‌وجو کرد؛ عظمت این حضور را باید در چشمان غبارگرفته از اشک پیرمردی خواند که فرسنگ‌ها راه را پیموده است تا دست‌های لرزانش را به نشانه احترام بالا ببرد و باید در نگاه نافذ و مصمم جوانی جست که در شلوغی بی‌حدوحصر شبستان‌ها و صحن‌ها، با شانه‌هایی استوار ایستاده است و بغض فروخورده‌اش را به نماد ایستادگی بدل می‌کند.

آمدن این جمعیت میلیونی برای وداع با رهبر شهید خود و بیعت با رهبر معظم انقلاب، یک حضور کلیشه‌ای نیست؛ جوشش خودجوش چشمه‌ای از قدرشناسی است که هر لحظه بر خروش آن افزوده می‌شود، در زمانه‌ای که بوق‌های تبلیغاتی جهان تلاش می‌کنند پیوندهای عمیق انسانی و باورهای یک ملت را کم‌رنگ جلوه دهند، این وداع بی‌نظیر نشان می‌دهد که ریشه‌ها چقدر عمیق‌تر از بادهای موسمی هستند. هر قدمی که روی سنگ‌فرش‌های مصلی فرود می‌آید، پاسخی صریح و بی‌لکنت به کسانی است که گمان می‌کردند شعله‌های آرمان‌خواهی رو به افول می‌رود.

سوگ در این سرزمین، هیچ‌گاه مترادف با انفعال و ناامیدی نیست، آیین‌های وداع در تاریخ ما، همواره بستری برای تولد دوباره و انسجام اجتماعی بوده‌اند و هستند و امروز نیز، حزن و اندوه ناشی از این فقدان بزرگ، در بستر مصلای تهران سرریز می‌شود و به حماسه‌ای از جنس همبستگی ملی بدل می‌گردد، گویی هر قطره اشک، گره پیوند میان دل‌ها را محکم‌تر می‌کند و در پس هر بغض، اراده‌ای پولادین برای ادامه مسیر شکل می‌گیرد.

وقتی سیل خروشان جمعیت از هر طیف و با هر سلیقه‌ای، شانه به شانه یکدیگر در صفوف فشرده ایستاده‌اند، مرزهای ظاهری فرومی‌ریزد و در این لحظات تاریخی، همگان زیر چتر یک نام و یک اندوه مشترک گرد آمده‌اند، این حضور باشکوه و حماسی، فراتر از یک بدرقه ساده، تجدید عهدی آشکار با ارزش‌هایی است که برای حفظ آن‌ها هزینه‌های سنگینی پرداخت می‌شود.

تصاویر زنده و جاری از صحن مصلای تهران بار دیگر ثابت می‌کند که پیوند میان مردم و قهرمانانشان، پیوندی ناگسستنی و از جنس جان است؛ قهرمانانی که عمر خود را وقف خدمت و مجاهدت می‌کنند، این بدرقه باشکوه نشان می‌دهد که حافظه تاریخی این ملت، هرگز خادمان و فداکاران خود را فراموش نمی‌کند.

اگرچه ساعت‌ها می‌گذرند و روز به نیمه می‌رسد، اما این وداع تاریخی در مصلای تهران همچنان ادامه دارد، جمعیت می‌آید و می‌رود، صداها بلند است و چشم‌ها بارانی، اما این جریان همدلی متوقف نمی‌شود. این وداع حماسی، فصلی نوین از کتاب ایستادگی و وفاداری این مرز و بوم را می‌نویسد؛ فصلی که در آن، اشک‌ها به چراغ راه تبدیل می‌شوند و سوگ، به حماسه‌ای جاودان و مستمر بدل می‌گردد.

انتهای پیام/256