به گزارش خبرگزاری تسنیم از بوشهر، شهادت قائد شهید امت، نه پایان یک مسیر، بلکه آغازگر بعثت و بیداری دوباره ملت برای تداوم راه عدالت و اقتدار است؛ چرا که در مکتب اهل‌بیت (ع)، سوگِ یارانِ خدا، سوختِ حرکت برای رسیدن به قله‌های تمدن‌سازی است و این اندوه باید به «بصیرت» و «عمل جهادی» تبدیل شود.

هرگاه ستاره‌ای از آسمان هدایت فرو می‌افتد، زمین در اندوه فرو می‌رود؛ اما آسمان، جشن میهمانیِ بنده‌ای را برپا می‌کند که عمر خویش را در راه خدا، دفاع از حق و خدمت به بندگان او سپری کرده است. سنت الهی چنین است که اولیای خدا از میان مردم می‌روند، اما راهشان هرگز نمی‌میرد؛ زیرا خداوند فرموده است: «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ»؛ سستی نورزید، اندوهگین نشوید؛ اگر ایمان داشته باشید، شما برترید.

اندوه، اگر انسان را از میدان مسئولیت دور کند، اشکی بی‌ثمر است؛ اما اگر اشک، به بصیرت تبدیل شود و بصیرت به قیام برای حق بینجامد، همان اشکی است که در مکتب حسین بن علی علیه‌السلام، ارزش ابدی پیدا می‌کند.

دشمنان حقیقت، همیشه پیش از آنکه حقیقت را هدف بگیرند، روایت حقیقت را هدف قرار می‌دهند. آنان می‌دانند که اگر حافظه ملت‌ها زنده بماند، ظلم ماندگار نخواهد شد. ازاین‌رو، نخست واژه‌ها را تغییر می‌دهند، سپس مفاهیم را، آنگاه تاریخ را و سرانجام هویت یک ملت را. قرآن کریم هشدار داده است: «وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ»؛ حق را با باطل درنیامیزید و حقیقت را، در حالی که می‌دانید، پنهان نکنید.

آنان گمان می‌کنند با تغییر تعبیرها، می‌توانند حقیقت را نیز تغییر دهند؛ غافل از آنکه حقیقت، اسیر الفاظ نیست. حقیقت، در خون پاک مجاهدان، در اشک یتیمان، در آه مادران، در استقامت مؤمنان و در وعده‌های تخلف‌ناپذیر خداوند زنده است.

خداوند درباره شهیدان فرمود: «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ.» آنان از صحنه دنیا رخت برمی‌بندند، اما از متن تاریخ هرگز خارج نمی‌شوند. جسمشان در خاک آرام می‌گیرد، اما اندیشه‌شان در دل‌های مؤمنان به حرکت ادامه می‌دهد.

در مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام، سوگواری پایان راه نیست؛ آغاز مسئولیت است. اگر عاشورا تنها یک مصیبت بود، قرن‌ها پیش در صفحات تاریخ دفن می‌شد؛ اما عاشورا مدرسه‌ای شد که هر اشکش، بیعتی تازه و هر عزادارش، سربازی برای اقامه حق شد.

امام حسین علیه‌السلام با خون خویش به بشریت آموخت که گریه، هنگامی ارزش دارد که انسان را به شناخت، شناخت را به تعهد و تعهد را به عمل برساند. از همین رو، زیارت عاشورا، تنها سلام نیست؛ اعلام موضع، تجدید عهد و پیمان همیشگی با جبهه حق است. امیرالمومنین علیه‌السلام فرمود: «كُونُوا لِلظَّالِمِ خَصْمًا وَلِلْمَظْلُومِ عَوْنًا.» این سخن، منشور جاودانه عدالت‌خواهی است؛ دعوتی برای ایستادن در کنار حق و دفاع از مظلوم، با حکمت، عدالت و تقوا.

تاریخ اسلام، بارها شاهد لحظاتی بوده است که بسیاری حقیقت را شناختند، اما در یاری آن کوتاهی کردند. قرآن، حسرت اهل غفلت را چنین ترسیم می‌کند: «یَا حَسْرَتَى عَلَىٰ مَا فَرَّطْتُ فِی جَنْبِ اللَّهِ.» چه بسیار فرصت‌هایی که با سکوت، بی‌تفاوتی یا تأخیر از دست رفت و پس از آن، جز حسرت باقی نماند.

اما درِ توبه و جبران همیشه باز است. خداوند، بندگان را به بازگشت فرا می‌خواند و راه جبران را در ایمان، عمل صالح، صبر، استقامت و وفاداری به حق قرار داده است. اگر نسلی در انجام وظیفه خویش کوتاهی کرده باشد، نسل‌های بعد می‌توانند با پاسداری از حقیقت، نشر معارف، تربیت انسان‌های مؤمن، دفاع از عدالت، خدمت به مردم و زنده نگه داشتن ارزش‌های الهی، آن کاستی‌ها را جبران کنند.

امروز، بیش از هر زمان، امت اسلامی به بصیرت نیاز دارد؛ همان بصیرتی که قرآن از آن با تعبیر «هَٰذِهِ سَبِیلِی أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَىٰ بَصِیرَةٍ» یاد می‌کند. بصیرت یعنی شناخت حق، شناخت باطل، شناخت زمان و ایستادگی بر عهد الهی، حتی اگر هزینه داشته باشد.

راه مردان الهی، با خاموش شدن صدایشان خاموش نمی‌شود؛ بلکه از هزاران حنجره دیگر طنین می‌افکند. آنان که برای خدا زندگی کرده‌اند، پس از کوچ نیز معلمان تاریخ می‌مانند. جسمشان در خاک است، اما آرمانشان در جان ملت‌ها جریان دارد.

سوگ، اگر به سکون بینجامد، نیمه‌تمام است؛ اما اگر دل‌ها را به سوی خدا، عدالت، مقاومت، اخلاق، اخلاص، خدمت و مسئولیت سوق دهد، همان سوگی است که از آن تمدن ساخته می‌شود. امت مؤمن، وارث راه صالحان است و هر نسل، امانت‌دار پرچمی است که باید آن را با صدق، تقوا و استقامت به نسل بعد بسپارد.

این سوگ، نقطه عطفی است تا بار دیگر با خود پیمان ببندیم که در مسیرِ «اسلامِ ناب» و «رهبریِ حکیمانه» تا رسیدن به قله‌های نهاییِ پیروزی، نه خسته شویم و نه از پای بنشینیم. «باید برخاست»؛ نه برایِ تکرارِ دیروز، بلکه برایِ ساختنِ فردایی که در آن، عدالتِ الهی در سرتاسرِ گیتی طنین‌انداز شود.

نویسنده: محمود خدری، مدرس دانشگاه بوشهر

انتهای پیام/