به گزارش خبرگزاری تسنیم، وقتی جود بلینگام در جریان تساوی کسل‌کننده تیم ملی فوتبال انگلیس مقابل غنا در جام جهانی 2026 ناامید و کلافه به نظر می‌رسید، توماس توخل صورت هافبک خود را گرفت و لبخندی مشوقانه به او زد؛ اما لحظاتی بعد در همان مسابقه بدون گل، این سرمربی آلمانی با حرکات دست شدید و عصبانیت، از بازیکنانش می‌خواست که رو به جلو حرکت کنند.
به دنیای پرشور و هیجان‌انگیز «توخل» خوش آمدید؛ دنیایی که این روزها مانند یک ترن هوایی، با عملکرد پیش‌بینی‌نشده تیم ملی انگلیس در جام جهانی 2026 آمریکا همراه شده است. شاید بازی سه شنبه شب سه‌شیر کسل‌کننده بوده باشد، اما با حضور گارسون سابق یک کافه، به ندرت لحظه‌ای بی‌روح رقم می‌خورد! مربی کاریزماتیکی که در اولین بازی انگلیس مقابل کرواسی، با گفتن جمله «از باختن نترسید» یک نیمه دوم درخشان را برای تیمش رقم زد و حتی فیلمبرداران مسابقات را مجبور کرد از محوطه فنی فاصله بگیرند تا او بتواند سرود ملی خواندن بازیکنانش را تماشا کند.
توخل در خارج از زمین مسابقه نیز به شدت مقتدر و دقیق عمل کرده و به دنبال ایجاد روحیه خانوادگی و تزریق نشاط به اردوی تیم است. زمانی که ستاره‌های انگلیس وارد کمپ تمرینی خود در کانزاس‌سیتی شدند، با یک «باکس خانوادگی» مواجه شدند که حاوی وسایل سرگرمی خانگی مثل قطعات لگو و پاستیل‌های هاریبو بود. این توجه به جزئیات شخصی حتی در نوشیدنی‌های کمپ نیز دیده می‌شود؛ جایی که نام نوشیدنی‌ها را با بازی با کلمات، به افتخار دکلان رایس "Ice, Rice Baby" و به بهانه نام خود سرمربی "Thomas Too Cool" گذاشته‌اند. جوردن پیکفورد، دروازه‌بان انگلیس در این باره می‌گوید: «با حضور این مربی، روحیه برادری در تیم مدام تقویت می‌شود و این وظیفه ما بازیکنان است که آن را جلو ببریم.»
با این حال، این استاد سازش‌ناپذیر تاکتیک، سابقه درگیری‌های شدیدی با بازیکنان و مالکان باشگاه‌ها دارد. او با اینکه چلسی را به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا رساند، توسط تاد بولی (مالک آمریکایی) اخراج شد و بایرن مونیخ را هم در میان فضای ملتهب رختکن ترک کرد. او حتی پس از رساندن ماینتس به سهمیه اروپا در سال 2014، در حالی که بازیکنانش مشغول جشن و پایکوبی بودند، ناگهان استعفای خود را اعلام کرد! کارستن ژرمن، نویسنده ورزشی آلمانی که توخل را از نزدیک می‌شناسد، می‌گوید: «هدف توخل فقط قهرمانی در جام جهانی است و انتظارات بسیار بالایی از بازیکنانش دارد؛ اما کار کردن با توماس مثل راه رفتن روی طناب باریک است.»
کسانی که توخل را از دوران جوانی می‌شناسند، می‌گویند این استانداردهای سخت‌گیرانه در دی‌ان‌ای او ریشه دارد. او در شهر کرومباخ باواریا متولد شد؛ پدرش رودولف یک مهندس و مربی فوتبال محلی بود و مادرش گابریله به عنوان معلم کودکان استثنایی فعالیت می‌کرد. در کتابچه فارغ‌التحصیلی دوران دبیرستان توخل، به شوخی از او به عنوان یک «شاکی و گله‌مند همیشگی» یاد شده است! هانس کوم، دبیر ورزش سابق او به یاد می‌آورد: «او حتی در آن زمان هم فقط روی مسیر خودش تمرکز داشت؛ یک بار با گروه به کوهنوردی رفتیم و در حالی که همه برای نوشیدن نشستیم، او توپ فوتبال را گرفت و در تمام آن یک ساعتی که ما در حال استراحت بودیم، به تنهایی در زمین می‌دوید.»
دوران بازی او در پست مدافع میانی، در سال 1998 و در سن 24 سالگی به دلیل مصدومیت شدید زانو در تیم اولام به پایان رسید. او که از آینده‌اش مطمئن نبود، به تحصیل در رشته مدیریت بازرگانی پرداخت و برای تامین هزینه‌هایش، در اشتوتگارت گارسونی کرد. توخل درباره آن دوران می‌گوید: «آنجا بر ترسِ صحبت با غریبه‌ها غلبه کردم و فهمیدم همکارانم مرا فقط به خاطر رفتارم دوست دارند؛ آن‌ها اصلاً نمی‌دانستند من زمانی فوتبالیست حرفه‌ای بوده‌ام و مرا همان‌طور که بودم پذیرفتند.»
خوشبختانه مسیر فوتبالی او تمام نشده بود. رالف رانگنیک (سرمربی کنونی اتریش در جام جهانی) او را برای مربیگری تیم‌های پایه به اشتوتگارت آورد. توخلِ جوان در آن زمان یک ساب کروک قدیمی سوار می‌شد و لباس‌های نظامی کهنه می‌پوشید! او بعدها در تیم دوم آگزبورگ، استعداد یولین ناگلسمان (سرمربی کنونی آلمان) را کشف کرد و از او خواست که درباره رقبا گزارش تهیه کند. ناگلسمان اعتراف می‌کند: «توخل فکر می‌کرد من استعداد مربیگری دارم؛ در حالی که خودم هرگز به مربی شدن فکر نکرده بودم.»
او سپس در سال 2009 در یک انتقال غافلگیرکننده به سرمربیگری ماینتس رسید؛ همان سالی که با همسرش الیزابت (سیسی) که یک روزنامه‌نگار بود ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های اما و کیم شد (هرچند زندگی مشترک آن‌ها در سال 2022 به پایان رسید). ایستگاه بعدی او بوروسیا دورتموند بود؛ جایی که قهرمان جام حذفی شد. توخل در دورتموند و پس از حادثه بمب‌گذاری در اتوبوس تیم در سال 2017، تمام‌قد برای محافظت از روحیه بازیکنان آسیب‌دیده مقابل مقامات ایستاد تا نشان دهد چقدر به تیمش اهمیت می‌دهد. او سپس در پاریس قهرمان فرانسه شد و تیم را به فینال لیگ قهرمانان رساند؛ جایی که کیلیان امباپه به شوخی گفت تنها لغت آلمانی که از توخل یاد گرفته، یک کلمه رکیک بوده است! با این حال او با پرداخت هزینه جراحی قلب فرزند خدمتکار فیلیپینی‌اش و خرید یک ویلا برای او، نیمه پنهان و مهربان خود را نیز نشان داد.
اوج شاهکار او در سال 2021 با چلسی رقم خورد؛ جایی که با شکست دادن پپ گواردیولا به قهرمانی اروپا رسید. تیم هاکنس، روانشناس سابق چلسی، درباره رفتارهای تند او لب خط فاش می‌کند: «بین فردی که رو در رو با بازیکنان حرف می‌زند و کسی که لب خط فریاد می‌کشد، تفاوت عظیمی وجود دارد. فریادهای او ناشی از فروپاشی عصبی نیست، بلکه یک مداخله استراتژیک و آگاهانه در جریان مسابقه است. او در گفت‌وگوی رو در رو بسیار محترم، مودب و آرام است.»
اکنون او برخلاف گرت ساوت‌گیت که هرگز عصبانی نمی‌شد و لب خط جنجال نمی‌کرد، تمام احساسات مثبت و منفی خود را بروز می‌دهد و بریتانیایی‌ها امیدوارند این فریادهای تاکتیکی، طلسم 60 ساله انگلیس را بشکند.
انتهای پیام/