خبرگزاری تسنیم ـ عباس نورزائی، فعال سیاسی و اجتماعی | صبحی دیگر در زهک آغاز شده بود. پیرزن روستایی، آرام و خسته، از یکی از خیابان‌های شلوغ شهر عبور می‌کرد. گام‌هایش آهسته بود، اما ذهنش پرهیاهو؛ غرق در اندوه سال‌هایی که خشک‌سالی بر روستایش تحمیل کرده بود. به خانه‌هایی که خالی شده بود می‌اندیشید، به مردمانی که برای لقمه‌ای نان، ناچار به ترک دیار خود شده بودند.

در میان این افکار تلخ، ناگهان غرش سهمگین حیوانی از پشت سر، رشته اندیشه‌هایش را پاره کرد. فرصتی برای واکنش نداشت. در یک لحظه، ضربه‌ای سنگین او را به زمین کوبید. وقتی چشم گشود، بخشی از صورت خود را میان دندان‌های تیز سگی درنده دید. خون از زخم‌های عمیق جاری شد؛ بر گونه‌ها، بر لباس‌ها و حتی در چشمانش نشست. فریاد می‌کشید، اما حیوان رها نمی‌کرد. بار دیگر حمله کرد؛ این بار ران پا، مچ و ماهیچه دستش را به دندان گرفت و پیرزن درمانده را بر روی آسفالت خیابان می‌کشید و می‌غلتاند. رهگذران هراسان بودند.

در همان لحظات تلخ، مردی که سوار بر خودروی شخصی‌اش بود، صحنه را دید. بی‌درنگ خودرو را متوقف کرد، خود را به پیرزن رساند و او را که غرق در خون و درد بود، در خودرو جای داد. ثانیه‌ها ارزش جان داشتند. خودرو با شتاب به سمت اورژانس حرکت کرد.

در بیمارستان، نبردی تازه برای نجات زندگی او آغاز شد. پزشکان و پرستاران روزها و شب‌ها برای درمان زخم‌های عمیقش تلاش کردند. شدت جراحات به حدی بود که او را برای ادامه درمان به زاهدان اعزام کردند. روزها گذشت. هفته‌ها سپری شد. یک ماه درمان، جراحی، درد و امید.

امروز آن پیرزن دوباره بر پا ایستاده است؛ اما زخم‌های جسم و روح او هنوز روایتگر آن حادثه تلخ‌اند. اما این تنها قصه یک پیرزن نیست.

این روایت بسیاری از شهروندانی است که این روزها در کوچه‌ها و خیابان‌ها با تهدید سگ‌های ول‌گرد روبه‌رو هستند. پرسشی که در ذهن مردم باقی مانده این است:

چه کسی مسئول جلوگیری از تکرار چنین حوادثی است؟
چرا سگ‌های ولگرد هم‌چنان در سطح شهرها رها شده‌اند؟
و مهم‌تر از همه، چرا شهرداری و دستگاه‌های مسئول در برابر جان و امنیت شهروندان پاسخ‌گو نیستند؟
چرا مدعی‌العموم سکوت کرده است؟

تا زمانی که پاسخی روشن برای این پرسش‌ها وجود نداشته باشد، بیم آن می‌رود که فردا، قربانی بعدی، پیرزن دیگری، کودکی در راه مدرسه یا رهگذری بی‌دفاع باشد.

انتهای پیام/