به گزارش خبرگزاری تسینم از شیراز، فاطمه اسدزاده، کارشناس ارشد حقوق و سردبیر خبرگزاری بسیج در فارس در یادداشتی با موضوع " خونخواهی رهبران شهید؛ فراتر از عدالت کیفری در سپهر دیپلماسی و حقوق بین‌الملل" نوشت:

شهادت رهبران برجسته جریان‌های شیعی، فراتر از یک رویداد تروریستی یا جنایت علیه اشخاص، به عنوان یک چالش بنیادین در نظام حقوقی و مناسبات بین‌المللی مطرح می‌شود. مفهوم "خونخواهی" که در سنت دینی با مفاهیمی چون عدالت و قصاص گره خورده است، امروز در ادبیات حقوق بین‌الملل و دیپلماسی عمومی، به ابزاری برای بازتعریف مشروعیت و حق حاکمیت ملی تبدیل شده است.

1. ابعاد حقوقی: تروریسم دولتی و مسئولیت کیفری بین‌المللی

از منظر حقوق بین‌الملل، حذف هدفمند رهبران مذهبی و سیاسی توسط دولت‌های بیگانه یا گروه‌های نیابتی، مصداق بارز "نقض حاکمیت ملی" و "جنایت علیه حقوق بشر" است. تلاش برای خونخواهی قانونی، نیازمند بهره‌گیری از مکانیسم‌های دادگاه‌های بین‌الملی (نظیر دیوان کیفری بین‌المللی  ICC) است.

چالش اصلی در این مسیر، "مصونیت قضایی" عاملان و ابزارهای قدرت سیاسی است که تلاش می‌کنند ترور را تحت لوای «"فاع مشروع" یا "مبارزه با تروریسم" توجیه کنند. حقوق بین‌الملل نوین با تکیه بر اسناد حقوق بشر، باید جایگاه مستحکمی برای پیگیری حقوقی خون‌بهای این رهبران ایجاد کند تا از تکرار جنایت علیه نمادهای معنوی جوامع جلوگیری شود.

2. جایگاه خونخواهی در دیپلماسی؛ از فشار سیاسی تا اجماع‌سازی

خونخواهی رهبران شهید در عرصه دیپلماسی، صرفاً یک کنش تدافعی نیست، بلکه یک "مؤلفه قدرت نرم" است. دیپلماسی خونخواهی با هدف "مشروعیت‌زدایی از عاملان جنایت" دنبال می‌شود:

افکار عمومی جهانی: خونخواهی قانونی، بستری برای بسیج افکار عمومی در سطح بین‌الملل علیه اقدامات مداخله‌جویانه ایجاد می‌کند.

ایجاد اجماع علیه بی‌عدالتی: این رویکرد به کشورهای همسو و نهادهای مدنی اجازه می‌دهد تا در قالب جبهه‌ای واحد، فشار دیپلماتیک بر حامیان عاملان ترور را افزایش دهند.

ثبات و امنیت منطقه‌ای: در ادبیات روابط بین‌الملل، ترور رهبران مرجع اغلب منجر به خلاء قدرت و بی‌ثباتی می‌شود. خونخواهی در این چارچوب، تلاشی برای احیای نظم و بازگرداندن ثبات از طریق اجرای عدالت محسوب می‌گردد.

3. پیوند میان عدالت و دیپلماسی

تجربه تاریخی نشان داده است که سکوت در برابر ترور رهبران، به عادی‌سازی خشونت منجر می‌شود. بنابراین، خونخواهی نه فقط یک حق، بلکه یک "ضرورت حقوقی" برای حفظ امنیت بین‌المللی است. وقتی یک رهبر شهید که مورد وفاداری میلیون‌ها انسان است، بدون پیگیری حقوقی باقی بماند، اعتماد به نظام حقوق بین‌الملل تضعیف می‌شود.

جایگاه خونخواهی در دیپلماسی و حقوق بین‌الملل، نقشی پیش‌برنده در تحکیم عدالت جهانی دارد. برای موفقیت در این عرصه، لازم است ترکیبی از "مستندسازی حقوقی دقیق"، "دیپلماسی رسانه‌ای فعال" و "فشار در نهادهای بین‌المللی" به کار گرفته شود.

خونخواهی رهبران شهید در نهایت باید به سندی ماندگار در تاریخ حقوق بین‌الملل تبدیل شود که مانع از مصونیت‌یافتگی عاملان ترور در جهان معاصر گردد؛ و در این راستاست که بیش از سه ماه یا 90 شب است که مردم وفادار و ولایتمدار ایران اسلامی با تجمعات مردمی شبانه از زمستان شروع شده، در سرما و گرما، باران و برف، زلزله، طوفان، و... خیابان ها و میادین شهرها و روستاها را ترک نکرده اند و در این راه، جبهه ای به نام "جبهه خیابان" و نبردی با نام "رزم پلاکاردها" را بنیان نهادند و حرفهای دل مردم را می توان از طریق پلاکاردهای دست نویس در میادین و خیابان ها مشاهده کرد.

این حرف‌ها، نوشته‌ها، حضور و پرچم سرخی که مدتی است میهمان رزم شبانه مردم است، دست مردان میدان و دیپلماسی را پر، و پشتشان را به حمایت مردمی در خونخواهی رهبر شهیدشان گرم می کند. این مردم همچون کوه، استوار و محکم در این راه ایستاده اند.

انتهای پیام/424