به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «تاریکخانه» نوشته برایان دیلون با ترجمه محمدحسین واقف از سوی نشر اطراف منتشر شد.

کتاب «تاریکخانه» تأملی است بر سوگ و کاوشی است در حافظه. این اثر، نخستین کتاب برایان دیلون است که خیلی زود و پیش از بیست سالگی والدینش را از دست داده بود. او 15 ساله بود که مادرش بر اثر اختلالی نادر در دستگاه ایمنی درگذشت و پنج سال بعد، پدرش در پی حمله قلبی از دنیا رفت. به گفته خودش، دیوار دوگانه مرگ والدینش، انباری از خاطرات را برایش ساختند. این اثر ترکیبی از مرور خاطرات و پژوهش است: دیلون همزمان که خاطرات روزهای گذشته‌اش را مرور می‌کند، می‌کوشد به ژرفای حافظه و فقدان هم برسد و آن را بهتر درک کند.

برایان دیلون، نویسنده و جستارنویس، استاد دانشگاه و ژورنالیست ایرلندی است. او به عنوان نویسنده آزاد، برای نشریات معتبری مثل نیویورکر، نیویورک‌تایمز و گاردین مقاله و مطلب نوشته است. دیلون دانشیار رشته نویسندگی انتقادی کالج سلطنتی هنر است.

تاریکخانه در سال 1993  آغاز می‌شود، زمانی که دیلون 24 ساله برای واپسین بار خانه نیمه‌مستقل در دوبلین را که او و برادرانش در آن متولد شده بودند، ترک می‌کند. خانه اکنون خالی است و «هیچ خانه‌ای نمی‌تواند بیش از خانه خالی پر از ویرانه‌های گذشته باشد.» بسیاری از خاطرات دیلون از آخرین‌ها هستند: آخرین تعطیلات خانوادگی، واپسین نگاه به چهره مادرش، آخرین نگاه به پیکر پدرش، آخرین مشاجره با برادرانش.

خودبیمارپنداری که او از آن رنج می‌برد نیز به همان اندازه بر پایان متمرکز است. او برای مرور این خاطرات تلخ و کندوکاو در رنجش، از نوشته‌های ادبا و فیلسوف‌هایی مختلفی همچون برگسون، بورخس، باشلار، بارت و بنیامین کمک می‌گیرد.

دیلون در کتابش به شیوه به‌نسبت متفاوتی متوسل می‌شود تا خاطراتش را تعریف کند. او هر فصل از کتاب را به یک شی اختصاص می‌دهد تا بتواند خاطرات چندپاره و گسسته شده‌اش را کنار هم جمع کند: مثل خانه، اشیا، آلبوم‌های عکس، اجساد و مکان‌ها. دلیلش این است که اعتقاد دارد حافظه انسان صرفاً فرایند یا پروسه حفظ و بازخوانی نیست بلکه بیشتر شبیه فضایی است که با انبوهی از اشیا پر شده. بنابراین در ایده او اشیا و خاطرات با هم پیوند مستقیمی دارند و همدیگر را تداعی یا حتی تکمیل می‌کنند.

انتهای پیام/