به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، تماشاگران کجای داستانِ رویدادهای هنری هستند؟ تا کنون به این نکته توجه کرده‌اید که اگر تماشاگران را از یک رویداد هنری حذف کنیم، دیگر دلیلی برای ادامه‌ی آن رویداد وجود نخواهد داشت! تماشاگر اگر نباشد، تئاتر تمام می‌شود، کنسرت مفهومی نخواهد داشت، نمایشگاه‌ها باید بساطشان را جمع کنند.
فیلم‌ها تا زمانی اکران‌شان ادامه می‌یابد که تماشاگر داشته باشند. هیچ سینمایی حاضر نیست، فیلم را برای سالنِ بدونِ تماشاگر اکران کند.

داستانِ این مطلب مربوط به تماشاگرانِ رویدادها و آثار هنری است. تماشاگرانی که اگر نباشند، تئاتری در کار نخواهد بود. تماشاگرانی که رکن اصلیِ رویدادهای هنری هستند اما آنها بیشتر از هر چیز دیگری نادیده گرفته می‌شوند. در کجای هنر، در کجای تئاتر، در کجای موسیقی یا در کجای سینما نام و نشانی از تماشاگران هست؟

این بار اما تئاتر شهر تصمیم گرفت تماشاگرانش را ببیند.

«جمعه‌های تئاتر شهر» نام رویدادی است که تا کنون فقط دوبار برگزار شده است. بار نخستش به اکران فیلمی مستند درباره بهرام بیضایی اختصاص داشت. اما در گام دوم سراغِ تماشاگران رفت.

تئاتر شهر و مدیرانش در تصمیمی هوشمندانه تصمیم گرفتند تماشاگران را ببینند. آنها بهتر از هر کسی می‌دانند که اگر مخاطبان و تماشاگران نباشند، ماهیتِ وجودیِ مجموعه‌ی تئاتر شهر زیر سوال خواهد بود. پس باید تماشاگران را ارج نهاد.

کوروش سلیمانی مدیر مجموعه تئاتر شهر - از داوود رحمتی و برادرش «امیر» تقدیر می‌کند.

تماشاگری برای تمام فصول

داوود رحمتی تماشاگرِ توان‌یابی است که بیش از دو دهه تماشاگرِ نمایش‌های تئاتر شهر بوده است. او را برادرش به دیدنِ تئاتر می‌آورد. خودش به علتِ ناتوانی‌های جسمی توانِ حرکت ندارد، پس بردارش «امیر» او را بغل می‌کند تا با هم به دیدنِ تئاتر بیایند.

داوود یکی از کسانی بود که در جلسه‌ی «جمعه‌های تئاتر شهر» از سوی مدیرِ مجموعه تئاتر شهر تقدیر شد.

سعید سیادت یکی از مدیران قدیمیِ مجموعه تئاتر شهر ماجرای داوود رحمتی را اینگونه روایت می‌کند: «داوود سال‌هاست که بیننده‌ی تئاتر است. فیلم کوتاهی هم ساخته است. قلم می‌زند و می‌نویسد. برادرش امیر در تمام این سال‌ها داوود را با خودش به دیدنِ تئاتر می‌آورد.

حداقل 23 سال است که من شاهد هستم که داوود به تئاتر شهر می‌آید و تئاتر می‌بیند. تقریبا همه نمایش‌ها را می‌آید می‌بیند مگر اینکه کسالتی داشته باشد و نتواند بیاید. تقریبا همه نمایش‌های اجرا شده در تئاتر شهر را در این 23 سال دیده است.

او سالن‌های دیگری هم می‌رود، هر کجا تئاتر خوبی باشد، داوود برای دیدنش می‌رود.

قبل از من دوستیش با آقای جودکی بود. آن زمان آقای جودکی مدیر گیشه بود و من هم در گیشه کار می‌کردم. از همانجا دوستی و آشنایی بین ما هم شکل گرفت. در آن سال‌های ابتدایی، آقای جودکی همیشه هوای داوود را داشت. بعدها هم من و هم همه‌ی کارکنان تئاتر شهر برایش احترام ویژه‌ای قائل هستیم.

جالب اینجاست که هنرمندان هم برای او احترام ویژه‌ای قائل هستند.»

انتهای پیام/