به گزارش خبرگزاری تسنیم، با نزدیک شدن به فصل تابستان و افزایش استقبال از فعالیت‌های ورزشی در فضاهای سرپوشیده، بار دیگر توجه به ظرفیت رشته‌های زمستانی سالنی در ایران اهمیت پیدا کرده است؛ رشته‌هایی که برخلاف تصور عمومی، تنها محدود به فصل سرما نیستند و می‌توانند در تمام طول سال بستری برای ورزش حرفه‌ای، تفریح و توسعه قهرمانی باشند. در این میان، کرلینگ به‌عنوان یکی از استراتژیک‌ترین و فنی‌ترین ورزش‌های زمستانی جهان، نمونه‌ای قابل تأمل برای بررسی مسیر توسعه در کشور ماست؛ رشته‌ای که با تکیه بر زیرساخت‌های سالنی، قابلیت فعالیت مستمر در تمام فصول را دارد و می‌تواند در روزهای گرم سال نیز به فرصتی تازه برای ورزش‌های زمستانی ایران تبدیل شود.

کرلینگ؛ ترکیبی از دقت، استراتژی و مهارت

کرلینگ ورزشی است که در آن بازیکنان، سنگ‌های صیقلی را روی یخ به سمت حلقه‌ای دایره‌ای موسوم به «خانه» پرتاب می‌کنند و هم‌تیمی‌ها با جارو کشیدن مسیر، سرعت و جهت حرکت سنگ را کنترل می‌کنند. این رشته تلفیقی از استراتژی شطرنج‌گونه، مهارت فنی در پرتاب و کنترل دقیق شرایط یخ است و به همین دلیل در میان ورزش‌های زمستانی جایگاهی ویژه دارد.

جایگاه المپیکی کرلینگ

کرلینگ نخستین بار در سال 1998 و در بازی‌های المپیک زمستانی 1998 به‌عنوان رشته رسمی وارد برنامه المپیک شد. پیش از آن نیز در دوره‌های 1932، 1988 و 1992 به شکل نمایشی برگزار شده بود. امروزه این رشته در سه بخش مردان، زنان و میکس برگزار می‌شود و در هر دوره 9 مدال (3 طلا، 3 نقره و 3 برنز) توزیع می‌شود. با اضافه شدن بخش میکس از سال 2018، جذابیت و گستره رقابت‌ها افزایش یافت.

در مجموع ادوار اخیر، کشورهایی چون کانادا و سوئد پرافتخارترین تیم‌های المپیکی کرلینگ محسوب می‌شوند. کانادا با 7 طلا، 3 نقره و 4 برنز در صدر جدول مدالی قرار دارد و سوئد با 6 طلا، 4 نقره و 5 برنز در رتبه بعدی ایستاده است. پس از آن نیز کشورهایی مانند بریتانیا، سوئیس،نروژ و آمریکا  در جمع مدال‌آوران اصلی این رشته قرار دارند.

با اضافه شدن بخش میکس به رقایت های المپیک زمستانی از سال 2018تعداد مدال های توزیع شده دراین رشته افزایش یافت که با احتساب مدال ها در هر سه بخش مردان، زنان و میکس پر افتخارترین کشورها در رشته کریلینگ درالمپیک زمستانی به شرح زیر است.

1- کانادا (7طلا، 3 نقره و 4 برنز)

2- سوئد (6 طلا،4 نقره و 5 برنز)

3- بریتانیا (2 طلا، 3 نقره و یک برنز)

4- سوئیس (یک طلا، 4نقره و 3 برنز)

5- نروز (یک طلا، 2 نقره و یک برنز)

6- آمریکا ( یک طلا و یک نقره و  برنز)

7- ایتالیا ( یک طلا و یک برنز )

8- ژاپن (یک نقره و یک برنز)

9- کره جنوبی، فنلاند و دانمارک (یک نقره)

10- چین و روسیه ( یک برنز)

رشد کرلینگ در آسیا

اگرچه کرلینگ در اروپا و آمریکای شمالی ریشه‌دارتر است، اما در دو دهه اخیر آسیا نیز سرمایه‌گذاری قابل توجهی در این رشته انجام داده است. کشورهایی نظیر چین، ژاپن و کره جنوبی پیشرفت چشمگیری داشته‌اند.

چین در بخش زنان یکی از قدرت‌های مطرح آسیا و جهان محسوب می‌شود و در المپیک‌های 2010 و 2014 عملکرد موفقی داشت. کره‌جنوبی نیز با نقره المپیک 2018 پیونگ‌چانگ جهشی جدی در این رشته ثبت کرد. ژاپن نیز با توسعه باشگاهی و دانشگاهی، به‌ویژه در بخش زنان و میکس، مسیر تدریجی اما برنامه‌ریزی‌شده‌ای را دنبال می‌کند.

کرلینگ در ایران؛ مسیری نو اما رو به رشد

در ایران، کرلینگ رشته‌ای نوپا و در حال توسعه است. انجمن کرلینگ ایران در سال 1402 به ریاست محمود عبدالهی فعالیت خود را زیر نظر فدراسیون ورزش‌های زمستانی آغاز کرد. طی سال‌های اخیر، تمرکز بر آموزش مربیان، برگزاری کمپ‌های تخصصی، تشکیل تیم‌های ملی مردان، زنان و میکس و همچنین حضور در کمپ‌های آموزشی خارج از کشور از جمله اقدامات انجام‌شده بوده است.

همچنین عضویت ایران در World Curling Federation زمینه حضور رسمی در رقابت‌های بین‌المللی را فراهم کرده است. با این حال، محدودیت سالن‌های تخصصی و کمبود پیست‌های استاندارد یخ از مهم‌ترین چالش‌های توسعه این رشته در کشور به شمار می‌رود.

کرلینگ؛ فرصتی که نباید از دست بربرود

با بررسی عملکرد کشورها در ادوار المپیک زمستانی بار دیگر نشان داد که موفقیت در ورزش‌های یخی و برفی، حاصل سرمایه‌گذاری بلندمدت در زیرساخت، آموزش و حضور مستمر در میادین بین‌المللی است امروز کرلینگ ایران در نقطه‌ای ایستاده که می‌تواند مسیر آینده ورزش‌های زمستانی کشور را تحت تأثیر قرار دهد. این رشته هنوز در مرحله شکل‌گیری است و دقیقاً به همین دلیل نیازمند توجه ویژه و حمایت هدفمند است. تجربه جهانی نشان می‌دهد رشته‌هایی که در سال‌های نخست فعالیت خود مورد پشتیبانی ساختاری قرار گرفته‌اند، در بازه‌ای نه‌چندان طولانی به سطح رقابت‌پذیری رسیده‌اند.

در این میان، نقش وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک ایران فراتر از حمایت‌های مقطعی است. توسعه رشته‌ای مانند کرلینگ نیازمند برنامه میان‌مدت، تأمین زیرساخت، تخصیص بودجه برای اعزام‌های مستمر و تعریف جایگاه مشخص در تقویم رویدادهای بین‌المللی است.

عدم اعزام تیم ایران به بازی‌های آسیایی زمستانی هاربین در سال گذشته را می‌توان به‌عنوان یک زنگ هشدار تلقی کرد؛ چرا که برای رشته‌ای نوپا، حضور در چنین میادینی نه صرفاً برای مدال‌آوری، بلکه برای تجربه‌اندوزی، شناخت سطح رقبا و ارتقای دانش فنی حیاتی است. تیمی که در میدان قرار نگیرد، هرگز به بلوغ رقابتی نخواهد رسید.

اگر قرار است ایران در آینده سهمی جدی‌تر در ورزش‌های زمستانی داشته باشد، باید به رشته‌های نوظهور نیز میدان داده شود. تمرکز صرف بر رشته‌های تثبیت‌شده، دامنه توسعه ورزش کشور را محدود می‌کند. کرلینگ می‌تواند یکی از فرصت‌های راهبردی ایران در عرصه آسیایی باشد به‌ویژه آنکه فاصله بسیاری از کشورهای قاره در این رشته هنوز قابل جبران است.

امروز کرلینگ ایران بیش از هر چیز به «اعتماد» و «میدان» نیاز دارد. اعزام مستمر به رقابت‌های آسیایی و جهانی، سرمایه‌گذاری در آموزش و ایجاد زیرساخت‌های تخصصی، هزینه نیست؛ سرمایه‌گذاری برای آینده است. اگر این حمایت به‌موقع و هدفمند صورت گیرد، می‌توان امیدوار بود که در سال‌های پیش رو نام ایران نیز در جمع تیم‌های رقابت‌پذیر کرلینگ آسیا دیده شود.

اکنون زمان آن رسیده است که توسعه ورزش‌های زمستانی از سطح شعار عبور کند و در قالب برنامه‌ای عملیاتی برای رشته‌هایی چون کرلینگ نمود پیدا کند؛ فرصتی که اگر امروز جدی گرفته نشود، فردا به فاصله‌ای دشوار برای جبران تبدیل خواهد شد.

انتهای پیام/