به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، 34 سال است در چنین روزی فتحی بزرگ پاسداشته میشود که امام خمینی(ره) در وصف آن فرمود: «خرمشهر را خدا آزاد کرد». اما آزاد کردن خرمشهر به دست جونان ایرانی آن هم با دستهای واقعا خالی در برابر دشمنی با امکانات جنگی یک جهان! فقط یک حادثهای رقم نزد بلکه مکتبی از مقاومت امت آغاز شد که هنوز الگویی است برای روزهای سخت. خرمشهر به دشمنان ایران نشان داد دیگر زمان اینکه بیایند و از سرمداران نالایق وقت تکهای از خاکمان را بگیرند و به نام خود کنند، گذشته است.
از 3 خرداد سال 61 تا امروز مقاومت همان است و همچنان پر قدرت ادامه خواهد داشت. مادران امروز ایرانی همانهایی هستند که مریم کاظم زاده در وصفشان مینویسد:
بهمن ماه ٦١ براى گرفتن عکس به خرمشهر رفتم. بعد از آزاد سازى و پاکسازى نسبی شهر مىشد به صورت محدودى وارد خرمشهر شد. در همان ایام بود که اولین گروه هاى ساکن خرمشهر میتوانستند تحت شرایط به منطقه بیایند. توفیقی برایم شد تا همراه خانواده شهداى اهل خرمشهر شوم.
شب هنگام خواب، مادرها که بعد از مدتها همدیگر را دیده بودند، خواب از سرشان پریده بود و باهم صحبت مىکردند. پاى صحبتهایشان نشستم.
پیوندشان، خون پسرانشان بود. بعضىهایشان براى حفظ خرمشهر جنگیده بودند و بعضى دیگر براى آزادیش.
یکى از مادرها خانم حاجى شاه بود. سه فرزندش در خرمشهر شهید شده بودند. آن سال آمده بود، تا هم خانه اش را ببیند و هم به زیارت قبر شهنازش و دو پسرش برود.
برایم از دخترش تعریف کرد. شهنازش دروس حوزوی میخواند و در کلاسهای نهضت سواد آموزی معلم بود. هشتم مهر ٥٩، همراه دوستش شهناز محمدی، برای سنگرها غذا میبردند که هر دو با گلوله دشمن شهید میشوند. برایم گفت که چطور خودش، دخترش را کفن و دفن کرده.
بعد از شهناز، به فاصله یک ماه، محمد حسینش را از دست مى دهد. محمدحسین سه سال از شهناز بزرگتر بود. تا روز آخرى که خرمشهر سقوط کرد، ماند و جنگید. جسد محمدحسین را پیدا نکردند.
و پسر بزرگش ناصر که بعد از آزادی خرمشهر در منطقه شهید شد.
آن شب، مادرها شاعر شده بودند و لالاییهای فی البداهه برای پسرانشان میخواندند. با اجازهشان ضبطم را روشن گذاشتم.
.
شهناز حاجی شاه : متولد ١٣٣٩، شهادت ٨ مهر ١٣٥٩خرمشهر
حسین حاجی شاه : متولد ١٣٣٦، شهادت ٤ آبان ١٣٥٩ خرمشهر
ناصر حاجی شاه: متولد ١٣٣٠، شهادت ٢١ مهر ١٣٦١ آبادان
انتهای پیام/