خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: قدرت همیشه برای انسان جذاب بوده است. در طول تاریخ، خیلی‌ها وقتی به قدرت رسیده‌اند، تصور کرده‌اند می‌توانند هر کاری انجام دهند و بر دیگران مسلط شوند. اما همین احساس قدرت، گاهی انسان را فریب می‌دهد و باعث می‌شود حق و ناحق را نادیده بگیرد.

در احادیث اسلامی، نسبت به این فریب هشدار جدی داده شده است. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می‌فرمایند: «مبادا توان و قدرت شما باعث شود دست به خون‌ریزی بزنید، چون برای قاتل، نزد خدا «کشنده‌ای که نمی‌میرد» وجود دارد؛ و وقتی پرسیدند این چیست، فرمودند: آتش دوزخ.» در روایت دیگری از امام باقر علیه‌السلام آمده است که هر انسانی که کشته می‌شود، در روز قیامت در حالی محشور می‌شود که قاتلش را گرفته و از او مطالبه حق می‌کند. (وسائل الشیعة، ج‏29، ص11) این یعنی هیچ ظلمی فراموش نمی‌شود و قاتل نمی‌تواند از پاسخ‌گویی فرار کند. در آن صحنه، حقیقت کاملاً آشکار می‌شود.

این روایت یک نکته مهم هم دارد: اگر کسی ادعا کند که به خاطر اطاعت از دیگری دست به قتل زده، این توجیه پذیرفته نیست؛ یعنی انسان نمی‌تواند بگوید چون از فلان فرد یا دستور پیروی کرده، مسئول نیست. هر کسی در برابر عمل خودش پاسخگو است.

اگر به تاریخ نگاه کنیم، می‌بینیم بسیاری از حاکمان و قدرت‌ها، به بهانه‌های مختلف دست به ظلم زده‌اند. گاهی با اسم امنیت، گاهی با اسم دفاع، و گاهی حتی با شعارهای ارزشی. اما در واقع، این‌ها همان فریب قدرت است که انسان را از مسیر درست دور می‌کند.

این افراد معمولاً فکر می‌کنند چون قدرت دارند، می‌توانند حقیقت را هم به نفع خودشان تغییر دهند. اما در نگاه دینی، حقیقت تغییر نمی‌کند. آنچه مهم است، واقعیت عمل انسان نزد خداست، نه توضیح‌ها و توجیه‌هایی که در دنیا گفته می‌شود.

بر اساس این نگاه، ریختن خون بی‌گناه فقط یک اتفاق ساده یا گذرا نیست. این یک مسئله بزرگ است که در نظام الهی ثبت می‌شود و حتماً به آن رسیدگی خواهد شد. هیچ قدرتی نمی‌تواند این حساب‌کشی را متوقف کند.

تمام ادیان آسمانی پیام‌آور صلح، عدالت و کرامت انسانی بوده و هستند و در مقابل، آنچه خشونت و خون‌ریزی را ترویج می‌دهد، در مسیر سپاهیان ابلیس قرار می‌گیرد؛ جریانی که همواره تلاش کرده حقیقت را وارونه نشان دهد و ظلم را به نام‌های فریبنده توجیه کند.

در این میان، بشارت به منجی، یکی از ادبیات‌های مشترک در میان تمام این ادیان آسمانی بوده است؛ وعده‌ای که دل‌ها را به آینده‌ای روشن پیوند می‌زند. این باور مشترک، انسان‌ها را به انتظار روزی فرا می‌خواند که در آن، عدالت جای ظلم را بگیرد، حق بر باطل پیروز شود و جهان از سلطه‌ی ستمگران رهایی یابد. چنین نگاهی، نه‌تنها امیدبخش است، بلکه مسئولیت‌آفرین نیز هست؛ چرا که انسان را به حرکت در مسیر حق، پرهیز از ظلم و آماده‌سازی خود برای تحقق آن وعده بزرگ دعوت می‌کند.

اینها هستند که در قیامت در زمره رستگاران قرار می‌گیرند؛ کسانی که نه‌تنها به وعده‌های الهی دل بسته‌اند، بلکه در عمل نیز در مسیر حق گام برداشته، از ظلم و تعدی پرهیز کرده و خود را برای تحقق آن روز بزرگ آماده کرده‌اند؛ چنین افرادی، با ایمان، عمل صالح و پایبندی به عدالت، نشان می‌دهند که انتظار، صرفاً یک حالت ذهنی نیست، بلکه یک مسیر روشن و مسئولانه در زندگی است که سرنوشت پایانی انسان‌ها را آباد می‌کند.

انتهای پیام/