به گزارش خبرگزاری تسنیم از الیگودرز، لرستان با وسعت 2 میلیون و 884 هزار هکتار، از سرزمین‌های شاخص طبیعی ایران است؛ جایی میان کوه و دره، میان باران و شیب، میان رویش و فرسایش.

12 میلیارد مترمکعب رواناب نیز تولید می‌شود با آبی که از کوه جدا می‌شود، بر شیب‌ها می‌لغزد و مسیر خود را به دشت‌ها باز می‌کند. این آب، اگر در خاک بماند، زندگی می‌سازد؛ اگر رها شود، خاک را با خود می‌برد.

اما در این تصویر سبز، گونه‌های گیاهی خوش‌خوراک، در حال عقب‌نشینی‌اند. جای آن‌ها را گونه‌هایی می‌گیرند که سخت‌ترند، مقاوم‌ترند، اما کمتر زندگی تولید می‌کنند.

در برخی نقاط، خاک دیگر مثل گذشته به باران پاسخ نمی‌دهد. آب که می‌بارد، به‌جای آنکه در زمین فرو رود، روی سطح می‌لغزد. زمین بخشی از حافظه خود را از دست داده است؛ توان نگه‌داشتن آب.

یکی از نکات مطرح‌شده در سخنان شیرزاد نجفی، مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری لرستان، در همایش روز ملی مرتع و عشایر در الیگودرز شکاف شدید میان ارزش اقتصادی مراتع و میزان اعتبارات تخصیص‌یافته برای حفاظت از آن‌هاست.

بر اساس برآوردهای او اگر تنها در هر هکتار مرتع 150 کیلوگرم علوفه تولید و ارزش هر کیلوگرم بر اساس قیمت‌های اعلامی محاسبه شود، ارزش سالانه تولید علوفه لرستان به بیش از 5 هزار میلیارد تومان می‌رسد.

اما بودجه‌‌ با واقعیت زمین هم‌خوان نیست. اعتباری که برای حفاظت از این منابع در نظر گرفته شده، در سال گذشته حدود 2 میلیارد تومان بوده و پس از تخصیص، حتی کمتر از این رقم شده و به یک میلیارد رسیده‌است!

این یعنی هر هکتار مرتع، سهمی در حد هزار تومان در سال برای حفاظت دارد. همین فاصله میان ارزش واقعی طبیعت و اعتبار تخصیص‌یافته، یکی از محورهای اصلی نگرانی از سوی مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری است.

وقتی این شکاف ادامه پیدا می‌کند، کاهش پوشش گیاهی به‌معنای کاهش تولید علوفه است و فشار بیشتر بر دام و دامدار و این چرخه به فرسایش خاک، افزایش سیلاب‌ها و آسیب به زمین‌های کشاورزی منتهی می‌شود.

انتهای پیام/ 644