به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، مرتضی اشرافی، پژوهشگر ارشد مطالعات آسیای مرکزی و اوراسیا، مدیر اندیشکده مطالعات راهبردی شیراز طی یادداشتی با عنوان "اقتدار و امنیت درون‌زا، میراث‌بر انسجام ملی و مردمی‌سازی اقتصاد" که در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار داد، نوشت:

اقتصاد مقاومتی در سایه‌ی وحدت ملی و امنیت ملی، الزاماً اشاره به پایداری اقتصادی متاثر از ثبات سیاسی-اجتماعی و ارجح دانستن وحدت بر امنیت دارد؛ چون وحدت امنیت می‌آورد و یا لااقل باعث پایداری و ثبات امنیت می‌شود و این اقتصاد مبتنی بر وحدت و امنیت، نیازمند سیاست‌گذاری عملیاتی و هم‌افزایی و وحدت رویه‌ی علم و عمل است.

اقتصاد مقاومتی، الزاماً به‌معنای مقاومت اقتصادی و جزیره‌ای عمل کردن در امر اقتصاد نیست، بلکه تعامل با بیرون و برون‌گرایی در عین برخورداری از اقتصادی درون‌زا، مردمی‌شده و استفاده بهینه و حداکثری از منابع موجود، سرمایه انسانی و دانش بومی و کاربردی، غایت و ایده‌آل این نوع اقتصاد است.

در رابطه با موضوع و ماهیت وفاق ملی هم بایستی تاکید کنم که وحدت و هم‌دلی ملی، برکات و اثرات مثبتِ فراوانی دارد؛ ازجمله تقویت امنیت ملی که در همین جنگ تحمیلی رمضان هم شاهدش بودیم.

آن کشور‌هایی که اقتصاد بادکنکی و ویترینی داشتند، امنیت عاریه‌ای‌شان با برخورد همان اولین موشک به پایگاه حامی امریکایی‌شان فرو ریخت و بادکنک اقتصادشان ترکید و احتمالا دوران پساجنگ سختی را هم پیش‌رو داشته باشند. 

اما ایران ما، علیرغم تحریم‌های مختلف و اجباری - و بدون دوست داشت تحریم! که تحریم سرباری ناخواسته و مانعی تحمیلی است - به سطحی از خوداتکایی و دانش بومی و سیاست‌گذاری توسعه‌ای دست یافته است که چکیده‌اش می‌شود "اقتصاد مقاومتی".

امنیت ملی ما هم متاثر از اقتدار درون‌زا و هم اقتصاد درون‌زا و هم البته مولفه‌ی مهم سرمایه اجتماعی ما است. از این منظر، لازم است یادآوری کنم ایران ما صرفاً برگی از تاریخ نیست، بلکه تداوم تاریخ و حافظه‌ی جمعی تاریخ است و آنچه که ایران را در طول ادوار مختلف تاریخی با تمام فراز و فرودهایش سرپا نگه داشته، "ملت ایران" و "ملت‌گونگی ایرانیان" است؛ رکن اصلی و اصیلی که در قالب یک کلِ تاریخی و هویتِ منسجم، پویا و زنده و نامیرا و پرتحرک باقی‌مانده‌است.

و به نظرم همین توفیق در "ملت‌سازی" و توجه به آگاهی و خودشناسی است که ما را تلاش‌گرانه و امیدوارانه و پیش‌برنده و پیش‌رونده، در برابر بحران‌های ریز و درشت، ایمن و مقاوم کرده و این همان عنصر امیدآفرین و وحدت بخشی است که از فرسایش هویتی و تجزیه‌ی اعتباری ما ممانعت می‌کند و در برابر هر بحرانی، تاب‌آوری‌مان را بالا برده است.

"وحدت ملی" یعنی اینکه همه‌ی ما بر سر کلمه "خانه" به توافق رسیده باشیم و برای حفظ و حراست و صیانت از این خانه، تلاش‌گرانه "ما" شده باشیم و خانه‌مان را فارغ از هر نقد و نظر و تفاوت سلیقه و اندیشه‌ای، آگاهانه و امیدوارانه در رفاه و امنیت و آسایش و صلح و دوستی و آرامش بخواهیم.

اتفاقاً "وحدت ملی" متاثر از "تاب‌آوری ملی" و برای حفظِ خانه و ساختن خانه است. اگرچه اینجا لازم است متذکر شوم که تاب‌آوری ملی هم منتج از اعتماد عمومی و نتیجه‌ی هم‌گرایی و هم‌سویی و درک متقابل حاکمیت و مردم است. 

بنابراین، تصور می‌کنم وحدت ملی، نه فقط یک مفهوم سیاسی یا اصطلاح فرهنگی صرف، بلکه رکن اصلی پایداری اقتصادی -با راهبرد اقتصاد مقاومتی، سلامت و شفافیت اقتصاد و مردمی‌سازی اقتصاد- و تقویت امنیت ملی -با راهبرد وحدت رویه حکومت و ملت و درون‌زایی اقتدار- است.

دلیلش هم این است که وحدت ملی با همراهی و هم‌افزایی حاکمیتی، می‌تواند سرمایه‌ی انسانی و منابع بی‌شمار و پرتعداد ملی را برای ارتقاء توان اقتصادی کشور، با هم همراه و هم‌افزا کند؛ و این البته محقق نمی‌شود مگر با تقویت رقابت‌پذیری اقتصادی، بحران‌زدایی از اقتصاد، ترمیم ساختار‌ها و اصلاح نهاد‌های فرسوده و ناکارآمد در جهت پرهیز از بنگاه‌داری حاکمیتی و البته تحقق شایسته‌سالاری، گردش نخبگانی، توانمندسازی سرمایه‌ی انسانی، باور و اراده‌ی جمعی و مشارکت و وحدت همگانی.

انتهای پیام/424