به گزارش خبرگزاری تسنیم ، با افزایش پیچیدگی‌های مرتبط با مدیریت منابع آب در فلات مرکزی ایران، آینده رودخانه‌های مهم کشور در معرض مجموعه‌ای از عوامل درهم‌تنیده طبیعی، اقلیمی و انسانی قرار گرفته است؛ عواملی که پیش‌بینی روند تحولات آن‌ها را دشوارتر از گذشته کرده است. در این میان، زاینده‌رود به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شریان‌های آبی و زیست‌محیطی منطقه، در کانون توجه کارشناسان قرار دارد و تحلیل‌ها نشان می‌دهد ارزیابی وضعیت آینده آن نیازمند نگاهی چندبعدی فراتر از رویکردهای صرفاً اجرایی یا مقطعی است.

از سوی دیگر، تجربه سال‌های اخیر در حوزه مدیریت منابع آب در کشور نشان می‌دهد که چالش‌های موجود تنها به کمبود منابع طبیعی محدود نیست و نحوه تصمیم‌گیری، الگوی بهره‌برداری و میزان هماهنگی میان بخش‌های مختلف نیز نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری وضعیت فعلی دارد. در چنین شرایطی، بحث درباره مسیر آینده زاینده‌رود بیش از هر زمان دیگری به موضوعی تخصصی و حساس تبدیل شده که مستلزم بازنگری در شیوه‌های سیاست‌گذاری و تقویت رویکردهای علمی در مدیریت منابع است.

یک کارشناس حوزه محیط‌زیست با تشریح ابعاد مختلف بحران زاینده‌رود، تأکید کرد که آینده این رودخانه تنها به تصمیمات مدیریتی وابسته نیست و عوامل طبیعی نیز نقش مهمی دارند.

مسعود امیرزاده در گفت‌وگو با تسنیم اظهار کرد: تغییرات اقلیمی، کاهش بارش‌ها و افت حجم برف در کشور بخشی از دلایل وضعیت کنونی زاینده‌رود است.وی افزود: احیای کامل زاینده‌رود به صورت مطلق قابل پیش‌بینی نیست و ممکن است در بهترین حالت، جریان آب تنها در دوره‌های کوتاه‌مدت و فصلی اتفاق بیفتد.

این کارشناس محیط‌زیست با اشاره به ادامه بارگذاری‌های جدید در مسیر رودخانه گفت: اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، عملاً نمی‌توان انتظار داشت زاینده‌رود به یک رودخانه دائمی تبدیل شود.او همچنین با تأکید بر اهمیت حکمرانی آب اظهار کرد: مدیریت منابع آب باید مبتنی بر عدالت، شفافیت و تصمیم‌گیری علمی باشد؛ در غیر این صورت بحران تشدید خواهد شد.

انتهای پیام/