به گزارش خبرگزاری تسنیم ، برای خیلی از مردم ایران، خوزستان با کارون شناخته می‌شود؛رودی که سال‌ها فقط یک رودخانه نبود، بلکه بخشی از تصویر زندگی در جنوب کشور بود.تصویر نخل‌هایی که کنار آب قد کشیده بودند، قایق‌هایی که روی رودخانه حرکت می‌کردند و مردمی که زندگی‌شان با جریان آب گره خورده بود.خوزستان همیشه در ذهن مردم، استانی پرآب به‌نظر می‌رسید؛ استانی که رودخانه‌های بزرگی مثل کارون، کرخه و در را در خود دارد و طبیعتاً نباید نگران آب باشد.

اما واقعیت زندگی در خوزستان امروز، با این تصویر فاصله زیادی پیدا کرده است. این روزها وقتی نام خوزستان مطرح می‌شود، در کنار گرمای طاقت‌فرسا و گردوغبار، بحران آب هم به یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های مردم تبدیل شده است. تناقض تلخی است؛ استانی که با رودخانه‌هایش شناخته می‌شود، حالا سال‌هاست درباره کمبود آب، شوری آب و آینده منابع آبی خود حرف می‌زند.

بحران آب در خوزستان فقط یک مسئله محیط‌زیستی نیست که بتوان آن را در گزارش‌ها و آمار خلاصه کرد. این بحران وارد زندگی روزمره مردم شده است.کشاورزی که نگران زمینش است، خانواده‌ای که از کیفیت آب گلایه دارد و جوانی که آینده زندگی در استانش را مبهم می‌بیند، همه بخشی از همین واقعیت هستند.

مردم خوزستان سال‌هاست احساس می‌کنند رودخانه‌هایی که زمانی نماد آرامش و زندگی بودند، دیگر مثل گذشته به زندگی آن‌ها اطمینان نمی‌دهند.خشکسالی‌های پی‌درپی، کاهش آب رودخانه‌ها و فشار زیاد بر منابع آبی باعث شده نگرانی درباره آینده آب، هر سال جدی‌تر شود. برای همین است که مسئله آب در خوزستان فقط درباره امروز نیست؛ درباره آینده یک استان است.

در استانی که بخش زیادی از اقتصاد و معیشت مردم به کشاورزی وابسته است، هر تغییر در وضعیت آب، مستقیم روی زندگی مردم اثر می‌گذارد. وقتی آب کمتر می‌شود، نگرانی کشاورزان بیشتر می‌شود. وقتی کشاورزی آسیب می‌بیند، فشار اقتصادی هم بیشتر می‌شود. و وقتی فشار اقتصادی با گرما، گردوغبار و مشکلات دیگر همراه شود، طبیعی است که بخشی از مردم نسبت به آینده احساس ناامیدی کنند.

اما با همه این نگرانی‌ها، خوزستان هنوز ظرفیت بازگشت را دارد. رودخانه‌های این استان هنوز جریان دارند و همین یعنی فرصت برای مدیریت بهتر منابع آب هنوز از بین نرفته است. بسیاری از کارشناسان معتقدند اگر نگاه بلندمدت‌تری به مسئله آب در خوزستان وجود داشته باشد، می‌توان بخشی از بحران امروز را کنترل کرد.مدیریت درست مصرف آب، توجه بیشتر به زیرساخت‌های آبی، حمایت از کشاورزی و جلوگیری از هدررفت منابع، موضوعاتی هستند که می‌توانند آینده این استان را تغییر دهند.

واقعیت این است که مردم خوزستان بیشتر از هر چیز، به دنبال آرامش و اطمینان‌اند.آن‌ها می‌خواهند بدانند استانی که با رودخانه‌های بزرگ شناخته می‌شود، قرار نیست هر سال دوباره نگران بحران آب باشد.می‌خواهند مطمئن شوند کارون و دیگر رودخانه‌های خوزستان، فقط نام‌هایی در خاطره‌ها و عکس‌ها نخواهند بود.«کارون هنوز جاری است، اما نگرانی مردم هم هنوز جاری است.»شاید همین جمله، تصویر واقعی این روزهای خوزستان باشد؛ استانی که هنوز ظرفیت امید دارد، اما مردمش سال‌هاست میان امید و نگرانی زندگی می‌کنند.خوزستان برای مردمش فقط یک جغرافیا نیست؛ خانه است.خانه‌ای که سال‌ها بار جنگ، گرما، گردوغبار و بحران‌های مختلف را تحمل کرده و هنوز ایستاده است.شاید به همین دلیل مردم این استان بیشتر از هر چیز، انتظار دارند صدای نگرانی‌هایشان شنیده شود؛ نه فقط در روزهایی که بحران خبرساز می‌شود، بلکه در تصمیم‌هایی که قرار است آینده خوزستان را بسازد.

و حالا سؤال اصلی اینجاست؛استانی که با رودخانه‌های بزرگش شناخته می‌شود،تا چه زمانی باید نگران ابتدایی‌ترین حق خود یعنی امنیت پایدار آب باشد؟

یادداشت از زهرا سلیمی ، خبرنگار و فعال رسانه
انتهای پیام/