به گزارش خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، تصمیم‌گیری درباره حضوری شدن امتحانات پایه‌های هفتم تا دهم در برخی استان‌ها و غیرحضوری ماندن آن در مناطقی دیگر، نیازمند واکاوی دقیق بستر آموزشی ماه‌های گذشته است.

نظام آموزشی کشور پس از یک دوره طولانی تکیه بر کلاس‌های آنلاین، اکنون با دغدغه برقراری عدالت در سنجش روبروست.گمانه‌زنی‌ها درباره حضوری بودن امتحانات در برخی مناطق و تداوم روال مجازی در استانی دیگر، نیازمند یک نگاه همه‌جانبه است.

اگرچه هدف از آزمون حضوری، صیانت از اعتبار علمی و جلوگیری از افت تحصیلی است، اما کارشناسان معتقدند شیوه‌ی ارزیابی پایانی باید با ماهیت و کیفیت فرآیند آموزش در طول ترم همخوانی داشته باشد تا اضطراب مضاعفی به جامعه دانش‌آموزی وارد نشود.

چالش توزیع استانی تصمیم‌گیری و ضرورت وحدت رویه کشوری

واگذاری حق تصمیم‌گیری درباره حضوری یا غیرحضوری بودن امتحانات به شورای تأمین هر استان، اگرچه با هدف بومی‌گزینی و انطباق با شرایط منطقه‌ای صورت گرفته، اما اصول بنیادین عدالت آموزشی را با خطری جدی مواجه می‌کند.

واقعیت ملموس این است که دانش‌آموزان در سراسر کشور، فارغ از جغرافیای سکونت خود، در شرایطی کاملاً مشابه و در بستر مشترک آموزش مجازی این ماه‌ها را سپری کرده‌اند و از نوسانات اینترنتی و چالش‌های تدریس آنلاین متأثر شده‌اند. بنابراین، تغییر ناگهانی شیوه سنجش به صورت استانی، نوعی تبعیض ساختاری را میان محصلان کشور بازتولید می‌کند که توجیه کارشناسی ندارد.

تفویض این مسئولیت کلان به نهادهای استانی، نه تنها به آشفتگی و سردرگمی بیشتر خانواده‌ها دامن می‌زند، بلکه اعتبار کارنامه‌های تحصیلی را نیز در سطح ملی مخدوش خواهد کرد. چطور می‌توان پذیرفت دانش‌آموزان دو استان همجوار که هردو با یک کیفیت آموزش دیده‌اند، در شرایطی کاملاً متفاوت سنجیده شوند و یکی با استرس آزمون حضوری و دیگری در فضای مجازی به رقابت بپردازد؟

نظام آموزش و پرورش به عنوان یک کل یکپارچه، نیازمند یک روال ثابت، مقتدرانه و سراسری است تا بتواند در گام اول، امنیت روانی را به جامعه بازگرداند و در گام بعد، از شکل‌گیری دوگانگی‌های تحصیلیِ آسیب‌زا جلوگیری کند.

واکاوی تجربه‌های گذشته و چالش‌های نابرابری آموزشی

تجربیات به‌دست‌آمده از دوران شیوع کرونا به خوبی نشان داد که آموزش غیرحضوری دستاوردهای کاملاً یکسانی به همراه ندارد و بازدهی آن به شدت به ابزارهای ارتباطی وابسته است.این موضوع زمانی حساس‌تر می‌شود که بدانیم کیفیت دسترسی به شبکه اینترنت و پلتفرم‌های آموزشی در سراسر کشور همگن نیست.

دانش‌آموزان در مناطق روستایی و کم‌برخوردار با چالش‌های ساختاری بیشتری در یادگیری مواجه بوده‌اند؛ بنابراین سنجش سراسری بدون در نظر گرفتن این تفاوت‌های منطقه‌ای، نیاز به بازنگری سازنده و اعمال نگاه حمایتی دارد.

کارشناسان دلسوز حوزه آموزش معتقدند اگر بنا بر اجرای آزمون‌های حضوری در برخی استان‌ها باشد، ایجاد یک بازه زمانی حداقل یک تا دو هفته‌ای برای حضور دانش‌آموزان در مدارس جهت رفع اشکال، الزامی است.

با توجه به زمزمه‌های آغاز فرآیند امتحانات از نهم خردادماه، زمان چندانی برای تصمیم‌گیری نهایی باقی نمانده و بلاتکلیفی روانی می‌تواند به آمادگی ذهنی دانش‌آموزان آسیب جدی بزند. در این شرایط، منطقی‌ترین راهکار پیش از آغاز هرگونه آزمون حضوری، بازگشایی یک تا دو هفته‌ای مدارس صرفاً جهت برگزاری جلسات رفع اشکال و مرور درس‌ها است.

این مهلت کوتاه به دانش‌آموزان فرصت می‌دهد تا در فضای تعاملی کلاس، گره‌های تحصیلی ناشی از آموزش مجازی را باز کنند و با اعتمادبه‌نفس بیشتری وارد حوزه‌های امتحانی شوند.

رویکرد سازنده برای خروج از بلاتکلیفی آموزشی

پایان دادن به شایعات و اعلام دیرهنگام مصوبات امتحانی، بیش از هر چیز به برنامه‌ریزی معلمان و آرامش خانواده‌ها صدمه می‌زند. آموزش و پرورش می‌تواند با اتخاذ یک سیاست روشن، هوشمندانه و متناسب با شرایط هر استان، ضمن صیانت از استانداردهای آموزشی، بستری عادلانه برای تمامی محصلان فراهم کند.

توجه به نیازهای آموزشی مناطق محروم و ایجاد فرصت جبرانی، گامی اساسی در جهت کاهش فاصله‌های علمی و عبور موفق از این پیچ مهارتی در تقویم تحصیلی جاری خواهد بود.

انتهای پیام/7558/