به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، امام جواد(ع) نمونه‌ای روشن از رهبری مبتنی بر شایستگی است، رهبری‌ای که مشروعیت خود را نه از سن، نه از جایگاه موروثی، بلکه از توان اثبات‌ شده علمی به دست آورد(علم لدنی). در شرایطی که امامت در سنین پایین با تردیدهای جدی مواجه بود، ایشان به‌جای واکنش تدافعی یا تکیه صرف بر انتساب خانوادگی، میدان را به عرصه گفت‌وگو و استدلال تبدیل کرد. مناظرات علمی و پاسخ‌گویی‌های دقیق او عملاً یک فرآیند «اقناع مبتنی بر دانش» ایجاد کرد، فرآیندی که در آن اعتماد عمومی از مسیر شایستگی بازسازی شد. این تجربه نشان می‌دهد که سرمایه دانشی مهم‌ترین پشتوانه اقتدار پایدار است.

در کنار اقتدار علمی بعد انسانی رهبری او نیز کاملاً نظام‌مند بود. او مظهر جود الهی بود و جود و کرامت در سیره ایشان صرفاً فضیلت اخلاقی فردی نبود، بلکه کارکردی اجتماعی داشت. او با دسترس‌پذیری، گره‌گشایی از مسائل معیشتی و پاسخ‌گویی به نیازهای فکری جامعه، نوعی سرمایه اجتماعی پایدار ایجاد کرد. این سرمایه، حلقه اتصال میان رهبر و جامعه بود و وفاداری را از سطح عاطفی به سطح اعتماد عمیق ارتقا می‌داد.

در مواجهه با ساختار قدرت سیاسی نیز رویکردی هوشمندانه در پیش گرفت. نه به تقابل هیجانی روی آورد و نه در ساختار حاکم حل شد. با حفظ استقلال هویتی و کنترل دقیق مواضع، نوعی مقاومت راهبردی را به نمایش گذاشت، مقاومتی که امکان تداوم اثرگذاری را در شرایط محدود فراهم می‌کرد این مقاومت تا آنجا بود که برای دشمن حیات ایشان غیرقابل تحمل شد و سرانجام ایشان را در 25 سالگی به شهادیت رساندند.

سیره امام جواد(ع) نشان می‌دهد رهبری پایدار بر سه محور شکل می‌گیرد: شایستگی علمی برای ایجاد اقناع، سرمایه اجتماعی برای تثبیت اعتماد و پایداری راهبردی در مواجهه با دشمنان؛ این همان الگویی است که می‌تواند برای هر نظام مدیریتی الهام‌بخش باشد.

نویسنده حجت‌الاسلام علی‌آقا پیروز، مدیرگروه مدیریت و حکمرانی اسلامی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

انتهای پیام/