به گزارش گروه پارلمانی خبرگزاری تسنیم، جعفر قادری رئیس کمیسیون ویژه حمایت از تولید در یادداشتی درباره مهار تورم و مدیریت نقدینگی در کشور، نوشت: در مواجهه با نوسانات بازارهای دارایی، سال‌هاست که یک رویه تکراری در سیاست‌گذاری اقتصادی کشور مشاهده می‌شود؛ هرگاه قیمت ارز، طلا، خودرو یا زمین جهش می‌کند، تمام توان نظام اجرایی صرف افزایش عرضه این کالاها برای مهار قیمت می‌شود. اما واقعیت تلخ این است که این راهکار، نه تنها درمان نیست، بلکه خود به جزیی از چرخه بازتولید بحران تبدیل شده است.

ریشه بحران: نقدینگی، نه کمبود کالا

مشکل اصلی اقتصاد ما کمبود سکه، خودرو یا ارز نیست؛ بلکه معضل در رشد بی‌رویه «پایه پولی» و «نقدینگی» است که مانند سیلاب به هر بازاری ورود می‌کند، آن را ویران می‌سازد. وقتی دولت برای جمع‌آوری نقدینگی، اقدام به عرضه گسترده سکه و ارز می‌کند، در حقیقت منابع کمیاب ارزی و طلای کشور را از چرخه اقتصاد خارج کرده و به سمت «گاوصندوق‌های خانگی» و «صندوق امانات بانک‌ها» سوق می‌دهد.

این کار نه تنها عطش نقدینگی را سیراب نمی‌کند، بلکه به دلیل ایجاد انتظارات تورمی، حتی واحدهای تولیدی را هم تشویق می‌کند تا به جای سرمایه‌گذاری در تولید، دارایی‌های خود را نقد کرده و برای حفظ قدرت خرید، به صف خریداران ارز و سکه بپیوندند.

صندوق پروژه؛ پل پیوند نقدینگی و تولید

راه‌حل معقول و منطقی، تغییر جهت این نقدینگی از «مصرف دارایی‌های موجود» به سمت «خلق دارایی‌های جدید» از طریق تأسیس صندوق پروژه‌های ارزی و ریالی است.

ممکن است این نگرانی وجود داشته باشد که تأسیس صندوق‌های ارزی، تقاضا برای خرید ارز در بازار را بالا برده و خود باعث گرانی ارز شود. برای رفع این چالش، پیشنهاد بنده این است که این صندوق‌ها با ورودی ریالی تأسیس شوند.

یعنی مردم آورده خود را به صورت ریال پرداخت کنند، اما این سرمایه در حساب‌های فرضی به نرخ روز به «ارز» تبدیل (Peg) شود. در زمان سررسید نیز، اصل و سود سرمایه بر اساس نرخ روز ارز، یا به صورت ارزی و یا معادل ریالی آن پرداخت شود.

مزایای این رویکرد راهبردی:

1. پادزهر تورم: نقدینگی به جای هجوم به بازار خودرو و زمین، وارد پروژه‌های زیربنایی و تولیدی می‌شود که اثر مستقیم ضدتورمی دارد.

2. حفظ قدرت خرید مردم: شهروندان اطمینان می‌یابند که ارزش دارایی‌شان متناسب با نرخ ارز حفظ می‌شود، بدون اینکه نیاز باشد فیزیکِ ارز یا سکه را در خانه نگه دارند.

3. توسعه زیرساخت‌ها: منابع عظیم خرد در دست مردم، صرف تکمیل پروژه‌های نیمه‌تمام ملی، نیروگاه‌ها و صنایع مادر می‌شود.

4. افزایش درآمدهای مالیاتی: با رونق تولید در پی فعالیت این صندوق‌ها، چرخه اقتصادی فعال شده و درآمدهای مالیاتی دولت به صورت پایدار افزایش می‌یابد.

نتیجه‌گیری:

ما باید منافع فردی مردم را با منافع ملی هم‌راستا کنیم. عرضه سکه و خودرو برای مهار نقدینگی، هدر دادن منابع ملی است. زمان آن فرا رسیده است که با استفاده از ابزارهای نوین مالی نظیر صندوق‌های پروژه، نقدینگی سرگردان را از «تله سوداگری» نجات داده و به «شریان تولید» تزریق کنیم. این تنها راهی است که هم قدرت خرید مردم را بیمه می‌کند و هم چرخ‌های اقتصاد کشور را به حرکت درمی‌آورد.

انتهای پیام/