به گزارش خبرنگار گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم، سجادصفار هرندی، عضو هیئت علمی پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در نشست بعثت مردم و ساخت آینده که در حوزه هنری برگزار شد با طرح سوالی درباره حقیقت جوامع و افراد گفت: همواره یک

سوال تئوریک از سوی جامعه شناسان درباره حقیقت جامعه مطرح می شود و آن این است آیا واقعیت جامعه یا فرد آن رفتاری است که در وضعیت‌های خاص از آن ظاهر می شود یا آن وضعیتی است که در شرایط خطر از آن سر می زند.

وی افزود: بعثت فراروی از موقعیت معمولی و عادی است که باور نداریم ویژگی هایی از ما بروز می یابد. سوال اصلی این است، من واقعی کدام است؟رفتاری که در موقعیت هر روزه یا خاص بروز می یابد.؟
این موقعیت خاص و ویژه را چگونه می توان به دست اورد و در بازگشت به موقعیت معمولی هم از آن بهره برد تا کارگشا باشد.

این استاد دانشگاه گفت: به‌گمان من، شاید بهتر باشد به‌جای درگیر شدن به این پرسش، درباره این فکر کنیم که چگونه می‌توان از آن لحظه‌های ویژه، چیزی ماندگار به دست آورد؛ چگونه می‌شود از آن تجربه‌های استثنایی، سرمایه‌ای جمعی، مدنی و اجتماعی ساخت که حتی پس از بازگشت به زندگی عادی نیز باقی بماند و برای جامعه بهره برد.

وی در ادامه با بیان اینکه این «بعثت» از کجا می‌آید؟، افزود: دوستان به‌درستی اشاره کردند که نقطه مرکزی و کلیدی آن، مسئله شهادت و خون است. البته این موضوع صرفاً احساسی و عاطفی نیست؛ ماجرا فقط برانگیختگی هیجانی، دل‌سوزی یا ترحم نیست. شهادت و خون، ریشه‌ای عمیق در فرهنگ شیعی و ایران دارد. در سنت ایرانی و شیعی، «خون» همواره یک مسئله بنیادی بوده؛ عنصری که می‌تواند جامعه را از وضعیت عادی بیرون بکشد و کیفیتی تازه از انسان و اجتماع را آشکار کند.خونی که از شهادت متبلور می شود رسالت جدیدی ایجاد می کند و آن چیزی که ما شاهد آن هستیم این است که مردم احساس ترس نمی کنند و حس نمی کنند در میادین یک مراسم آئینی برگزار می شود.

صفارهرندی افزود: شاید بتوان گفت این حضور، کنشگری سیاسی، ایمانی و مدنی در همه لایه هاست به طوریکه فرد خود را در لحظه جنگ و پای لانچر می بیند. اینکه دارد کاری که ازش بر می اید را برای وطن اش انجام می دهد.

وی با اشاره به تجربه شخصی خود از حضور در این تجمعات گفت: در روزهایی که خبرهای ناراحت کننده و جنگ روانی در روزهای جنگ از صبح تا شب مخابره می شد، تجمعات شبانه به نوعی رهایی بخشی از فشارهای روانی بود و در ذهنیت بسیاری از افراد حاضر در تجمع این نکته بیان می شد.

صفار هرندی در بخش پایانی سخنان خود با این تذکر که ما نباید دچار خطا و غفلت شویم که همه جامعه اینگونه است اما در عین حال این لحظه ها را باید دید و شناخت، تصریح کرد: کسی که مبعوث شده، نمی ترسد. در واقع نباید به کسی که دارد خوب می دود یاداوری کرد که تو همانی هستی که قبلا نفس کم می آوردی و... اینکه بخشی از جامعه که خود را وقف وطن کرده را با کسی که ماه‌ها قبل از خارج کشور کمک خواسته بود، هم عرض ببینیم، درست نیست و باید این اجتماعات را به عنوان بخشی از ساخت سیاسی کشور به رسمیت شناخت.

انتهای پیام/