به گزارش «لما ابوحلو» خبرنگار تسنیم در کرانه باختری، اردوگاه نورشمس در طولکرم که روزی  به مأمنی برای صدها هزار خانواده فلسطینی آواره در جریان روز نکبت 15 می 1948 مبدل شده بود، این روزها شاهد ویرانی دوباره خانه‌ها، خیابان‌ها و مغازه‌ها به‌دست لودرهای ارتش رژیم صهیونیستی است.

«حاج فخری العارضه»، معروف به ابوالعبد، 87ساله، با عصا و چهره پرچین خود، خاطرات آوارگی خود را از روز نکبت 1948 و نکسه 1967 روایت می‌کند: «وقتی کوچک بودم، به ساحل می‌رفتم و ماهی صید می‌کردم و مادربزرگم زیر درخت ماهی‌ها را می‌خورد، حالا پیش دخترم نشسته‌ام، از خانه‌ام آواره‌ شده‌ام و از پنجره خانه، به اردوگاهی که برای اولین بار به آن پناه آورده بودم نگاه می‌کنم، اردوگاهی که حالا صهیونیست‌ها کاملاً ویرانش کرده‌اند.»

ابوالعبد می‌افزاید: «من 82 سال در شرایط سخت آوارگی و جنگ زندگی کردم. در سال 1948 فرار کردیم و سوار قطار شدیم، در سال 1967 به کوه‌ها گریختیم و حالا در سال 2025 دوباره خانه‌ها، خیابان‌ها و مغازه‌های‌مان ویران شده است، دیگر چیزی از مغازه‌ها و خانه‌ها باقی نمانده است؛ کجا برویم؟»

«آیه جندی»، یکی دیگر از اهالی اردوگاه نورالشمس است که پس از بیرون رانده‌شدن از خانه‌اش از روی تپه‌های مشرف به اردوگاه شاهد ویرانی خانه و کاشانه‌اش به‌دست صهیونیست‌هاست.

او در تشریح مصائب خود و هم‌شهری‌هایش می‌گوید: «نکبتی دیگر با جزئیاتی متفاوت را شاهد هستیم؛ تمام نمادهای تاریخی و معماری اردوگاه تغییر یافته است و حتی کودکان شاهد نابودی خاطرات و رویاهایشان هستند. من تمام خانه‌های اردوگاه را مانند خانه خود می‌دانم و دیدن ویرانی هر خانه، هر محله و هر خیابان، دردناک است.»

روز نکبت هیچ‌گاه فقط یک صفحه از تاریخ نبود که بسته شود، بلکه دردی است که با هر جنگ و هر اشغال دوباره زنده می‌شود. این روزها همان صحنه‌ها تکرار می‌شود جایی که اشغالگران حدود 957 هزار فلسطینی را از میان 1.4 میلیون نفر آواره کردند، کسانی که در 1300 شهر و روستا زندگی می‌کردند و امروز نیز تجاوز اسرائیل به غزه و شمال کرانه باختری ادامه دارد تا فصلی دیگر از یک نکبتِ ادامه‌دار را رقم بزند.

«محمد علیان»، مدیرکل امور اردوگاه‌های فلسطینی در کرانه باختری، تأکید می‌کند: «وقتی درباره روز نکبت ملت فلسطین در سال 1948 صحبت می‌کنیم، منظور کوچ اجباری حدود 900 هزار فلسطینی است. امروز تجاوزات به غزه و شمال کرانه باختری، تخریب اردوگاه‌ها و بازداشت‌ها، همه تلاشی برای پاک کردن حافظه ملی فلسطینیان است.»

«حاج خیری حنون»، از طولکرم، با لباس سنتی و کلید خانه‌ای که از پدرانش به‌ارث برده است، می‌گوید: «ما با همین لباس و وسایل از سرزمین پدران و نیاکان‌مان بیرون رانده شدیم و به آن باز خواهیم گشت، این پیام ماست؛ ما از سرزمین پدری‌مان دست نخواهیم کشید و از میراث و عهد پدران چشم نخواهیم شست.»

تکرار صحنه‌های آوارگی، بمباران و تخریب اردوگاه‌ها، نشانه‌ای از نکبت ادامه‌دار فلسطین است؛ اما فلسطینیان هنوز حافظه تاریخی خود را زنده نگه داشته‌اند و سوگند بازگشت به خانه‌هایشان را حفظ می‌کنند.

میان شهادت حاج ابوالعبد و صدها آواره جدید، یک حقیقت روشن است که روز نکبت هیچ‌گاه فقط یک صفحه در تاریخ ملی فلسطینیان نبوده، بلکه دردی است که با هر جنگ و هر اشغال دوباره زنده می‌شود. با هر تجاوز و تخریب، فلسطینیان کلیدهای خانه‌های پدری‌شان را که نماد امید آنها به بازگشت است، بر فراز دستان خود به اهتزاز درمی‌آورند و پیام بازگشت را به نسل‌های آینده منتقل می‌کنند.

انتهای پیام/+