به گزارش خبرگزاری تسنیم از بوشهر، استان بوشهر با دارا بودن 398 بقعه متبرکه و 250 امام‌زاده، یکی از قطب‌های مهم گردشگری مذهبی کشور به شمار می‌رود و در این میان، حرم مطهر امامزاده عبدالمهیمن(ع) به عنوان یکی از معتبرترین زیارتگاه‌های استان، جایگاه ویژه‌ای در میان مردم و زائران دارد.

حرم مطهر امامزاده عبدالمهیمن(ع) در محله امامزاده و در فاصله حدود 12 کیلومتری جنوب شهر بوشهر و در نزدیکی منطقه تاریخی ریشهر قدیم واقع شده و سالانه میزبان زائران و علاقه‌مندان بسیاری از نقاط مختلف استان و کشور است.

امامزاده عبدالمهیمن(ع) بنایی بسیار کهن و متعلق به دوران قاجار است که بر اساس شجره‌نامه نصب شده بر دیوار حرم، صاحب این بقعه از نسل حضرت ابوالفضل العباس(ع) بوده و نسب شریف ایشان به این ترتیب ذکر شده است: عبدالمهیمن(ع) بن ابوعلی عبیدالله بن علی بن ابراهیم بن الحسن بن عبدالله بن العباس بن علی بن ابیطالب(ع).

بر پایه منابع تاریخی، عبدالمهیمن(ع) سیدی فقیه، وارسته و پاک‌سیرت بوده که در دوران خلافت هارون‌الرشید عباسی، ابتدا به مصر و سپس به ایران مهاجرت کرده و در نهایت در بوشهر ساکن شده است.

وی در سال 312 هجری قمری در همین شهر دار فانی را وداع گفته و پیکرش در این مکان به خاک سپرده شده است.

این امامزاده به دلیل احترام و اعتقاد عمیقی که مردم بوشهر به آن دارند، در طول سالیان متمادی پذیرای هدایای ارزشمند تاریخی و نفیسی از سوی شخصیت‌ها و بزرگان بوده که بیانگر قدمت تاریخی و اعتبار اجتماعی بالای این بقعه متبرکه در میان مردم استان است.

صحن مطهر امامزاده عبدالمهیمن(ع) در شب‌های پنج‌شنبه و جمعه محل اجتماع عاشقان اهل بیت(ع) است و مراسم معنوی همچون دعای کمیل با حضور گسترده مردم برگزار می‌شود. همچنین از دیرباز، مراسم پرفیض دعای عرفه به صورت متمرکز در این مکان مقدس برگزار شده و همچنان ادامه دارد.

بنای اصلی این امامزاده در گذشته بر اثر زلزله تخریب و در سال‌های بعد بازسازی شده است. این بقعه تاکنون چندین‌بار مرمت شده که آخرین بازسازی آن به سال 1386 هجری خورشیدی بازمی‌گردد. همچنین این اثر ارزشمند در تاریخ 17 آذر 1377 با شماره ثبت 2174 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

از نظر معماری، گنبد امامزاده به شکل خشخاش 8 ترک و برگرفته از سبک گنبدسازی دوره قاجاریه است. مصالح به‌کاررفته در بنا عمدتاً سنگ اسفنجی بوده و پوشش سقف ایوان‌ها از چوب صندل ساخته شده است. گچ‌بری‌های ظریف گنبد، تزئینات درها، پنجره‌ها و شیشه‌های رنگی هشتی، جلوه‌ای خاص به این بنای تاریخی بخشیده است.

اطراف صحن گنبد، رواق‌هایی با میله‌های بلند طراحی شده که موجب گردش مناسب هوا در فضای داخلی می‌شود. همچنین در پیرامون امامزاده، قبرستانی قدیمی قرار دارد و در حیاط، استراحتگاهی موسوم به هشتی برای زائران ساخته شده که شامل شش اتاق به سبک بافت قدیم بوشهر است. در طرفین هشتی نیز پلکان‌هایی حلزونی‌شکل دیده می‌شود و کاشی‌های به‌کاررفته با رنگ‌های کبود، سبز، قرمز، سفید و زرد و نقوش گل و بوته، زیبایی خاصی به مجموعه بخشیده‌اند.

قرارگیری این امامزاده در نزدیکی منطقه باستانی ریشهر و ساحل زیبای ریشهر (لیان)، فرصت مناسبی را برای زائران و گردشگران فراهم کرده تا علاوه بر بهره‌مندی از فضای معنوی حرم، از جاذبه‌های تاریخی و طبیعی این منطقه و تماشای غروب چشم‌نواز خورشید در ساحل خلیج‌فارس نیز لذت ببرند؛ ظرفیتی که می‌تواند نقش مهمی در توسعه گردشگری مذهبی و فرهنگی استان بوشهر ایفا کند.

آیت‌الله صفایی بوشهری نماینده ولی فقیه در استان بوشهر با اشاره به جایگاه والای امامزادگان عظیم‌الشأن در ترویج معارف دینی و تقویت هویت مذهبی جامعه، آستان‌های مقدس را کانون‌های مهم فرهنگی، اجتماعی و معنوی دانست و بر ضرورت توجه ویژه به عمران، آبادانی و برنامه‌ریزی فرهنگی این اماکن مقدس تأکید کرد.

امام جمعه بوشهر همچنین ضمن تقدیر از تلاش‌های اداره‌کل اوقاف و امور خیریه استان بوشهر در مسیر توسعه و بهسازی بقاع متبرکه، روند اجرای پروژه صحن آستان مقدس حضرت امامزاده عبدالمهیمن علیه‌السلام را مثبت ارزیابی کرده و اظهار داشت: توسعه فضاهای زیارتی می‌تواند زمینه حضور پرشورتر زائران و اجرای هرچه بهتر برنامه‌های فرهنگی و مذهبی را فراهم آورد.

احمد دشتی، کارشناس تاریخ استان بوشهر، در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم با اشاره به شجره‌نامه موجود این بقعه اظهار داشت: بقعه امامزاده عبدالمهیمن(ع) متعلق به یکی از نوادگان حضرت عباس‌بن علی‌بن ابی‌طالب(ع) است و بر اساس شجره‌نامه، ایشان در دوران خلافت مأمون عباسی می‌زیسته و در سال 312 هجری قمری در بوشهر وفات کرده است.

وی با اشاره به ویژگی‌های معماری این بنای تاریخی افزود: گنبد امامزاده عبدالمهیمن(ع) به صورت خشخاش هشت ترک و برگرفته از سبک گنبدسازی دوره قاجاریه ساخته شده است، به‌گونه‌ای که ترک‌های پایینی بنا حدود 3 متر عرض دارند و با افزایش ارتفاع، پهنای آن‌ها به‌تدریج کاهش یافته و در نهایت به حدود 20 سانتیمتر در انتهای سقف می‌رسد.

این کارشناس تاریخ استان بوشهر با بیان اینکه معمار اصلی این بنا مشخص نیست، تصریح کرد: مصالح به‌کاررفته در ساخت بقعه شامل سنگ اسفنجی است و گنبد با اندود گچ پوشانده شده، همچنین پوشش سقف ایوان‌ها از چوب صندل ساخته شده که نشان‌دهنده مهارت و دانش معماری سنتی در دوره قاجار است.

دشتی با اشاره به دیگر بخش‌های تاریخی این مجموعه گفت: در آب انبار قدیمی این امامزاده، سنگ‌قبرهایی متعلق به دوران اسلامی یافت شده و اطراف گنبد صحن، رواق‌هایی با طاق‌های بلند وجود دارد که میله‌های مرتفع آن موجب جریان مناسب هوا در فضای داخلی محوطه می‌شود.

وی ادامه داد: گنبد این بنا دارای گچ‌بری‌های بسیار زیباست و تزئینات در و پنجره و شیشه‌های رنگی هشتی، ضمن تلطیف نور، بر زیبایی و روح‌بخشی بنا افزوده است. همچنین در جنوب بقعه امامزاده عبدالمهیمن(ع)، قبور متعددی مشاهده می‌شود و از قدمت تاریخی این محدوده حکایت دارد.

انتهای پیام/