سعید خاتمی، هنرمند و مجسمه ساز مشهدی، در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم از مشهد با اشاره به شکل گیری یک اثر هنری با مضمون اعتراض به جنگ و خشونت گفت: اتفاقات و رویداد‌های تلخ اخیر در منطقه، به ویژه حمله‌هایی که به کشته شدن کودکان میناب انجامید، الهام بخش خلق این اثر بوده است.

این هنرمند که مسئولیت ساخت بخش حجمی این اثر را برعهده داشته است با اشاره به شرایطی که در پی درگیری‌های اخیر در منطقه به وجود آمد، بیان کرد: در این جنگ اخیر بار دیگر زیاده خواهی‌هایی بر ملت ما تحمیل شد. در حالی که آمریکا همواره شعار‌هایی درباره آزادی و حقوق بشر مطرح می‌کند، اما در عمل شاهد اتفاقاتی هستیم که با این ادعا‌ها فاصله زیادی دارد و از طریق اسرائیل رقم می‌خورد؛ رخداد‌هایی که حتی به کشته شدن کودکان در مدرسه‌ها نیز انجامیده است.

وی افزود: همین تضاد‌ها و خشونت‌ها بهانه و دستمایه‌ای شد تا یک اثر هنری با رویکرد اعتراضی شکل بگیرد؛ اثری که تلاش دارد نگاه انتقادی خود را نسبت به جنگ و پیامد‌های آن بیان کند.

خاتمی درخصوص  ویژگی‌های این اثر هنری با بیان اینکه که هنر می‌تواند زبان اعتراض و بازتاب دهنده نگاه انتقادی جامعه نسبت به خشونت و جنگ باشد اضافه کرد : در این کار، حجمی ساخته شده که در ظاهر به نماد آزادی اشاره دارد، اما در بخش انتهایی آن، این فرم به یک موشک تبدیل می‌شود. این ترکیب نمادین در واقع تلاشی است برای نشان دادن تناقض میان شعار‌های آزادی و واقعیت‌هایی که در میدان جنگ رخ می‌دهد.

وی خاطرنشان کرد: امیدوارم این کار هنری بتواند جایگاه خود را پیدا کند و به عنوان یک اثر اعتراضی نسبت به جنگ مطرح شود؛ چراکه هدف اصلی از خلق آن، بیان مخالفت با خشونت و یادآوری پیامد‌های تلخ جنگ برای انسان ها، به ویژه کودکان، است.

محسن اسدی طراح و ایده پرداز پرفورمنس «کمک رسید»  نیز درباره روند شکل گیری این پروژه هنری اظهارکرد: در این نوع اجرا‌ها تلاش شده است که یک اثر صرفا در یک حوزه خاص هنری محدود نشود، بلکه با ترکیب چند رسانه و رشته هنری، تجربه‌ای کامل‌تر برای مخاطب شکل بگیرد. این نقاش و کاریکاتوریست مشهدی، معتقد است: استفاده هم زمان از ظرفیت‌های هنر‌های تجسمی، تصویر، صدا و روایت می‌تواند ارتباط مخاطب با اثر هنری را عمیق‌تر و ماندگارتر کند.

وی ادامه داد: در ابتدا ایده‌ای به صورت اولیه با دوستان مطرح شد. در همان روز‌هایی که برای مردم کار می‌کردیم، هرکس به شکلی درگیر کمک رسانی و فضاسازی بود؛ اما احساس کردیم این فعالیت‌ها به تنهایی وجه هنری مشخصی ندارد. به همین دلیل به این فکر رسیدیم که یک تندیس طراحی کنیم که اکنون در نمایشگاه نصب شده است ، ابتدا قرار بود آن را در فضای عمومی اکران کنیم، اما در نهایت تصمیم گرفتیم با فضاسازی خاصی آن را در نگارخانه ارائه کنیم. به مرور هنرمندان مختلف به پروژه اضافه شدند و هر کدام بخشی از کار را برعهده گرفتند.

مسئول واحد هنر‌های تجسمی حوزه هنری استان افزود:در چنین اجراهایی، هر هنر بخشی از روایت را برعهده می‌گیرد و در نهایت یک تجربه مشترک برای مخاطب شکل می‌گیرد که تأثیرگذاری آن بیشتر از یک اثر تک رسانه‌ای است. این هنرمند مشهدی درباره ضرورت اجرای این برنامه‌ها در فضای شهری گفت: در روز‌های ابتدایی جنگ تلاش کردیم فضای هنر‌های تجسمی را از نگارخانه‌ها خارج کنیم، زیرا احساس کردیم مردم شاید فرصت یا حوصله حضور در نگارخانه‌ها را نداشته باشند. 

به گفته وی، هدف این بود که آثار هنری متناسب با حال و هوای جامعه در سطح شهر و در میان مردم ارائه شود. به همین دلیل برخی از کار‌ها را در فضا‌های عمومی اجرا کردیم تا مخاطبان گسترده تری با آن روبه رو شوند و بعد از عبور از آن شرایط، به سمت نمایشگاه‌های نگارخانه محور حرکت کنیم.

انتهای پیام/282